…αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ;

tumblr, little hands, photography, adorable, cute, child, hands, cutness, photo, babies, baby, Dream, future

«Κι εγώ έτσι μεγάλωσα…Και τι έπαθα; Μια χαρά δεν έγινα; Οι γονείς μου δεν ήξεραν τίποτα. Κι όμως μεγάλωσα! Έτσι θα μεγαλώσει και το παιδί μου.  Τέλος!»

Και εκεί είναι που μου σηκώνεται η τρίχα και δεν ξέρω αν η σιωπή είναι η ενδεδειγμένη λύσις! Τι να απαντήσω; Και να απαντήσω…Θα με καταλάβει;

Αν όντως όλα είναι έτσι μια χαρά, τότε γιατί αυτός ο κόσμος δεν είναι όμορφος, αγγελικά πλασμένος; Γιατί τόσα προβλήματα στις σχέσεις, τόσα διαζύγια, χωρισμοί και πόνος;

Τόσα απωθημένα, εξαρτημένες προσωπικότητες…ανύπαρκτες προσωπικότητες;

Όχι! Τίποτα δεν είναι μια χαρά. Πάντα το πίστευα, η αγάπη είναι η μόνη απάντηση …αλλά φτάνει η αγάπη; Και όταν λέμε αγάπη..ισχύει κι αυτή που βαφτίζουμε ως αγάπη;…Αυτό το συνονθύλευμα αισθημάτων… εγωισμός, εξάρτηση, ανάγκες, που συνηθίσαμε να το αποκαλούμε αγάπη,που τελικά μόνο  τέτοια δεν είναι!

Μα άντε να κάνεις κάποιον που χορεύει σε αυτό το χορό να καταλάβει ότι χορεύει ζεϊμπέκικο ενώ το κομμάτι είναι καρσιλαμάς! Γιατί χρειάζεται να ξέρεις! Πάντα χρειάζεται η γνώση!

Να γνωρίζεις τι είναι τι, πως μεγαλώνεις έναν νέο άνθρωπο, τα λάθη και τα σωστά. Όχι για να μην κάνεις κανένα λάθος… Αλλά για να μπορείς να συνεχίζεις παρά τα λάθη και να προσπαθείς για το καλύτερο!

Δεν πιστεύω στον τέλειο γονιό. Πιστεύω στον γονιό που έχει ενσυναίσθηση. Που ξέρει γιατί έγινε γονιός και είναι έτοιμος για το ρόλο του. 

Που θέλει να δοκιμαστεί και να προσπαθήσει. Θέλει να δώσει!

Δεν φτάνει μια στιγμή πάθους, μια επιθυμία, ένας σκοπός μόνο, ένα λάθος (πόσα τέτοια λάθη δεν έγιναν!). Δεν φθάνει ένας γάμος, μια επισημοποίηση, ένα ανδρόγυνο.

Το θέμα παιδί είναι πάνω από όλα αυτά, κατά την ταπεινή μου άποψη. Είναι θέμα καθαρά ανιδιοτελούς συμπεριφοράς και σκέψης…Είναι θέμα συναισθηματικής ωρίμανσης! 

Η ανάγκη να δώσεις αγάπη πέρα και πάνω από το είναι σου…ό,τι κι αν σημαίνει για τον καθένα αυτό.

Θλίβομαι όταν βλέπω μικρά κοριτσόπουλα 16,17, 18 ακόμα και 20 ετών που δεν πρόλαβαν να ζήσουν, να μορφωθούν, να αγαπήσουν, να μάθουν στα δύσκολα προτού πέσουν κατευθείαν μέσα σε αυτά, να μεγαλώνουν αθώα πλάσματα σύμφωνα με το …ένστικτο! Μεγάλη πλάνη το ένστικτο…εκτός κι αν ομιλούμε για σκυλάκια και γατάκια…

«Κι εγώ έτσι μεγάλωσα…Και τι έπαθα; Μια χαρά δεν έγινα; Οι γονείς μου δεν ήξεραν τίποτα. Κι όμως μεγάλωσα! Έτσι θα μεγαλώσει και το παιδί μου.  Τέλος!»

Για αυτό πάμε κατά διαόλου…γιατί όλα τα θεωρούμε δεδομένα…Γιατί όχι, δεν γίναμε μια χαρά! Γιατί τα κάνουμε σκατά στις πρώτες δυσκολίες…..γιατί δεν ξέρουμε την τύφλα μας για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας αλλά γνωρίζουμε τα πάντα για την ομάδα που αγαπούμε, για το σήριαλ που παρακολουθούμε, για το μακιγιάζ της σεζόν! Για το σόου της Βίσση στη Μύκονο! Αλλά αν μας μιλήσουν για Ντράικωρς, για άτοπη προσοχή, ή για αγώνα για την υπεροχή, νομίζουμε ότι μας μιλούν εις την κινεζική!

Μια εισαγωγή έκανα σήμερα εδώ…προβληματισμοί να πέφτουν στο τραπέζι… οι περισσότερες φίλες έχετε παιδιά…πολλές όμως είστε σε νεαρή ηλικία..θα επιθυμούσα να σκέφτεστε πολύ σοβαρά και πολύ συχνά το θέμα «φέρνω μια ζωή σε τούτο τον δύσκολο κόσμο»!

Ευελπιστώ να γράφω πιο συχνά εδώ, σε τούτο το μπλογκ που κόντεψε να πιάσει αράχνες…

Οι αναρτήσεις, όταν κι όποτε γίνουν, είναι όλες αφιερωμένες στις μανούλες, είτε έχουν ήδη αποκτήσει το αγγελούδι τους, είτε το αναμένουν, είτε το επιθυμούν! Αφιερωμένες κυρίως σε σένα …ξέρεις εσύ! 

….άντε μπας κι αλλάξουμε κάποτε τούτο τον κόσμο!

@ριστέα

 

υγ: δεν ξέρω να κλείνω τα σχόλια στο wordpress… κι έτσι εδώ, αν το θελήσετε, θα μιλήσουμε ☺

 

Ποιος μου βάζει τα δώρα κάτω από το δέντρο μαμά;

«Αριστέα; Θέλω να μου απαντήσεις σε κάτι σοβαρό και θέλω την αλήθεια!»

Ο Τάκης μου, ο μεγάλος μου ανιψιός είχε φτάσει στη κρίσιμη στιγμή, αυτή της απομυθοποίησης… 

Είχε μάθει από άλλα παιδιά ότι Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει. Η αδερφή μου, τον είχε παραπέμψει σε μένα….Όπως σ’όλα τα δύσκολα…. με εμπιστευόταν εν λευκώ!

Εξάλλου το παιδί ήξερε ότι του έλεγα πάντα τα πράγματα όπως έχουν…

«Πες μου την αλήθεια; Ποιος βάζει τόσα χρόνια τα δώρα κάτω από το δέντρο;»

«Συνήθως η μαμά σου. Τη χρονιά που έλειπαν στο εξωτερικό και σας είχαμε πάνω, – Θυμάσαι; Τότε που άκουσες τα κουδουνάκια; Εγώ είχα χτυπήσει κάτι καμπανούλες- τα έβαλα εγώ. Κάποια πρώτα Χριστούγεννα που δυσκολεύονταν οι δικοί σου, ανέλαβε η γιαγιά…

Βλέπεις αγάπη μου; Ο Άγιος Βασίλης δεν είναι ένας… Αλλιώς πώς θα προλάβαινε; 

Η μαμά σου, εγώ, η γιαγιά, όλοι υπήρξαμε κάποια στιγμή Αγιοβασιλήδες …υπέροχοι συνεχιστές μιας γλυκιάς παράδοσης!

Να χαίρεσαι για όλο αυτό που έζησες! Να εύχεσαι να συνεχίσουν να υπάρχουν Άγιοι Βασίληδες.

Ναι ! ‘Αγιος Βασίλης υπάρχει! Και μη διανοηθείς ποτέ να πιστέψεις το αντίθετο! Όσο κι αν ξέρεις ότι δεν μπορεί να ζει άπειρα χρόνια αυτό το γλυκό γεροντάκι! 

Κάποια στιγμή, με χαρά θα γίνεις κι εσύ καρδούλα μου για τα δικά σου παιδάκια Άγιος Βασίλης! Μπορείς να γίνεις όποια στιγμή θελήσεις…. Όταν θα θες να δώσεις χαρά σε κάποιον που αγαπάς πολύ. Όχι δίνοντας κάτι ακριβό… Αλλά διαλέγοντας κάτι για τον άλλον με αγάπη!

Να θυμάσαι αυτό… Εγώ δεν μπορώ να σου πάρω αυτό που ήθελες. Έχει πολλά λεφτά για μένα. Αλλά αντί να πάρω για μένα κάτι, αποφάσισα να κάνω εσένα χαρούμενο. Ε; Δεν είναι αυτό σπουδαίο;

Σε παρακαλώ μόνο… Μέχρι να μεγαλώσει λίγο ακόμα ο Τάσος (σημ. ο μικρός μου ανιψιός κι αδερφός του) ας κρατήσουμε στις καρδιές μας το σπουδαίο αυτό μυστικό ε;

Από τότε πέρασαν χρόνια πολλά….Τα παιδιά αυτά μεγάλωσαν. Έγιναν παλικάρια. Ο μεγάλος αρραβωνιάστηκε! Ο μικρός είναι ήδη 23 !

Κάθε χρόνο κάνουμε πάντα μαζί Χριστούγεννα! Στην οικογένεια ανταλλάσσουμε δώρα παραμονή Χριστουγέννων. Έτσι είναι η δική μας οικογενειακή παράδοση! Τα παιδιά μας κάθε χρόνο, παραμονή πρωτοχρονιάς γλυκά συνωμοτούν …από τότε που πήγαιναν σχολείο κι είχαν δικό τους χαρτζιλίκι! Πηγαίνουν έξω και φροντίζουν να πάρουν ένα μικρό δώρο για όλους! Φτιάχνουν και καρτούλες… Εξηγούν γιατί πήραν ό,τι πήραν για κάποιον και χαίρονται που μας κάνουν χαρούμενους!

Κι επειδή μεγάλωσαν να είναι ευαίσθητα παιδιά, φροντίζουν πάντα και τα φιλαράκια τους που ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ! Αυτό με συγκινεί απίστευτα!

Για μένα αυτές οι μέρες αξίζουν γιατί τα παιδιά μου έμαθαν να γίνονται ΆγιοΒασίληδες. Προς όλους!

Γιατί ξέρω ότι με χαρά θα συνεχίσουν να δίνουν ελπίδα κάποτε και στα δικά τους παιδιά!

Αν είστε γονείς με μικρά παιδιά θα βρείτε τον τρόπο. Αν έχετε μεγαλώσει ήδη τα παιδιά σας, αν δεν έχετε ακόμα, συνεχίστε την παράδοση σε όλους αυτούς που αγαπάτε! 

Δώστε χαρά με κάτι μικρό! 

Διαδώστε την ελπίδα…..

Αριστέα

 

Όταν χτυπάς ένα παιδί…

΄Ενα συγκλονιστικό βίντεο στο οποίο απεικονίζεται καρέ-καρέ το πώς μετακινείται το πρόσωπο ενός παιδιού όταν κάποιος του ρίχνει χαστούκι στο μάγουλο κάνει το γύρο του διαδικτύου στο πλαίσιο καμπάνιας για την ενδοοικογενειακή βία.
Μέσω του βίντεο που δημιουργήθηκε, σύμφωνα με το Onmed.gr, με πρωτοβουλία γαλλικού ιδρύματος για το παιδί επιχειρείται να περάσει το εξής μήνυμα στους γονείς: «Ένα μικρό χαστούκι για σας… ένα μεγάλο χαστούκι για εκείνο».

πηγή: http://www.hellasattack.com/2013/11/blog-post_8192.html

 

Όταν χτυπάς ένα παιδί …. 

Δεν το εκπαιδεύεις. Το θυμώνεις.

Δεν το συνετίζεις. Το ταπεινώνεις.

Πετυχαίνεις να εκτονώσεις την οργή σου

μα ταυτόχρονα έχεις δημιουργήσει οργή στο δικό σου παιδί.

Το παιδί συμμορφώνεται όσο υπάρχει διαφορά δυναμικού.

Στην πρώτη ευκαιρία θα σου ανταποδώσει το χτύπημα.

Η βία δημιουργεί αποδεδειγμένα βίαιες

ή μαλθακές προσωπικότητες

Αδύναμες. 

Αποθαρρυμένες.

Που ως ενήλικες αργότερα

δεν πιστεύουν στην προσωπική τους αξία.

Που ως ενήλικες ίσως γίνουν κι οι ίδιοι βίαιοι. 

Κι η ιστορία γίνεται έπειτα ένας φαύλος κύκλος.

 Αυτό θες για το παιδί σου;

 Σκέψου καλά πριν σηκώσεις το χέρι σου ….

Αριστέα

 

 

Το κόκκινο πανί: Αντιμετώπιση κρίσεων

*

*

Πριν λίγο καιρό με αφορμή το παραπάνω βιντεάκι, στο μπλογκ μου Η ζωη Ειναι Ωραια, είχα ζητήσει την άποψη των φίλων-αναγνωστών μου, για το ποια θα έπρεπε, κατά τη γνώμη τους, να είναι η αντίδραση της μητέρας. Εκεί πολλοί αγαπητοί αναγνώστες εξέφρασαν τις απόψεις τους και τους ευχαριστώ όλους θερμά για τη συμμετοχή τους.Οι απόψεις που διατυπώθηκαν ήταν όλες ενδιαφέρουσες. 

Κατά αρχήν θα παρακάμψω τις αμφιβολίες για το πόσο αληθινό ή στημένο είναι το βιντεάκι και θα δεχθώ για χάρη της συζήτησης, ότι πρόκειται για ένα πραγματικό γεγονός, από αυτά που μπορεί κι εμείς να γίναμε κάποτε μάρτυρες.

Εκφράστηκαν επίσης αμφιβολίες κατά πόσο ασφαλές είναι να βγάζουμε συμπεράσματα από ένα και μόνο περιστατικό. Για παράδειγμα παρατηρήθηκε  (σωστά κατά τη γνώμη μου) ότι μπορεί να μην είναι απλά και μόνο μια αρρύθμιστη συμπεριφορά λόγω έλλειψης σωστής αγωγής, αλλά αποτέλεσμα κάποιας παθολογικής κατάστασης και το παιδάκι υπό φαρμακευτική αγωγή. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με ένα μεμονωμένο περιστατικό.Δεν μας αφορά γιατί θύμωσε το παιδί ή πόσο κουρασμένη είναι η μητέρα από τη συμπεριφορά του. Δεν μας απασχολεί αν βιαζόταν, αν είχε παρκάρει παράνομα,αν το παιδί είχε υπερκινητικό σύνδρομο αν, αν αν…. 

Τα δεδομένα μου είναι : 

►το παιδί έχει μια συμπεριφορά που με εκθέτει ως γονιό,

ενοχλεί τους άλλους-καταστρέφει το χώρο

δεν με αφήνει εν τέλει να εξυπηρετηθώ  

Φυσικά και η συμπεριφορά ενός παιδιού μιλάει.Μιλάει και μάλιστα πολύ και δυνατά για την αγωγή που δέχεται στο σπίτι του (ή που δεν δέχεται).Στην περίπτωση όμως κρίσης σημασία έχει πώς το αντιμετωπίζω ως γονιός.

Το γιατί έχει καταλήξει εκεί η ιστορία είναι ένα τεράστιο κουβάρι,που ελπίζω να το ξετυλίξουμε παρέα στη συνέχεια, εδώ στα βότσαλα. 

Όταν ένα παιδί συμπεριφέρεται έτσι όπως το παιδάκι στο βίντεο, πιθανόν επιδιώκει την άτοπη προσοχή.Το να το αγνοούμε, δεν θα σταματήσει, όσο κι αν το ευχόμαστε.Το πρώτο πράγμα που κάνω λοιπόν είναι να κατέβω στο επίπεδο του παιδιού.

Να το κοιτάξω στα μάτια

Όχι από ψηλά. 

Πώς θα με ακούσει και θα το ακούσω αν δεν κάνω επαφή πρώτα με τα μάτια; Πώς θα του δείξω ότι «ναι με ενδιαφέρει τι έχεις να μου πεις, και σου αφιερώνω το χρόνο που χρειάζεσαι;» Αυτό θα επιτευχθεί έχοντάς το απέναντί μου κι όχι από κάτω μου!

Το ρωτώ.

Το ακούω.

Μπορεί να έχει παράλογες απαιτήσεις, δεν αντιλέγω. Μα θα το ακούσω πρώτα με προσοχή. 

Προφανώς θα έχει χρειαστεί να έχω εξηγήσει από πριν:

«Θα μπούμε σε αυτήν την υπηρεσία για κάποιο χρονικό διάστημα,

γιατί πρέπει να κάνω αυτό. Θέλω από σένα να με περιμένεις,

όπως σε περιμένω κι εγώ πολλές φορές όταν μου ζητάς λίγο χρόνο

ακόμα να ολοκληρώσεις αυτό που κάνεις.

Θα μιλήσω με κάποια κυρία.

Ίσως να είναι κουραστικό αυτό για σένα.

Αλλά θα είναι σπουδαίο να αντέξεις.

Σημαίνει ότι έχεις υπομονή όπως οι μεγάλοι. 

Αν τώρα παρ’όλα αυτά σε αγνοήσει ή όντως είναι παιδάκι με υπερκινητικό σύνδρομο κι οι εξηγήσεις αυτές δεν αρκούν, ή «δεν πιάνουν», δεν ωφελεί ούτε να το αγνοείς, ούτε να το μαλώνεις. 

Σταματάς και το παίρνεις αγκαλιά.

Η αγκαλιά έχει αποδειχτεί ότι είναι το πιο ηρεμιστικό φάρμακο που υπάρχει. Ίσως χρειαστεί να αποχωρίσετε από το χώρο. Γιατί απλά του δείχνεις ότι δεν μπορεί να καταστρέφει ξένα πράγματα. 

Βγαίνεις έξω και του εξηγείς.

Βγαίνεις έξω και ζητάς τη συνεργασία του.

Δεν υποκύπτεις σε παράλογες απαιτήσεις.Δεν του δίνεις κάτι που ζητά προκειμένου να ησυχάσει.

(Μια μικρή παρενθεσούλα: χτες στο σούπερ μάρκετ. Ένα παιδάκι στο καρότσι. Έκλαιγε. Ζητούσε να ανοίξει μια συσκευασία με μικρές σοκολατένιες μπιλίτσες. Η μητέρα για να αποφύγει προφανώς το κλάμα το αφήνει να ανοίξει τη συσκευασία.Το προϊόν σκορπίζει όπως πολύ καλά υποπτεύτηκες στο πάτωμα.Ποιος φταίει;)

Αν το παιδί μας τώρα,δεν έχει μάθει σε αυτή τη γλώσσα πιθανόν τις πρώτες φορές που θα τη χρησιμοποιήσεις, να σε αγνοήσει. Οι αλλαγές δεν γίνονται ποτέ από τη μια στιγμή στην άλλη. Θα υπάρχουν πάντα πισωγυρίσματα. Να τα αναμένεις, όπως αναμένεις μια καταιγίδα. Θα υπάρχουν στιγμές που θα νιώσεις ανεπαρκής ως γονιός. Στιγμές που θα θέλεις να βάλεις τα κλάματα. Ή θα νιώθεις ενοχές. 

Θυμήσου τότε σε παρακαλώ πως είσαι άνθρωπος. 

Θυμήσου πως λάθη θα κάνεις πολλά, μα μέσα από αυτά θα μάθεις.

Και θα γίνεσαι καλύτερος όσο δεν εγκαταλείπεις.

Πως έχεις χρέος να μην εγκαταλείψεις.

 

Το θέμα δεν κλείνει εδώ. 

Νομίζω πως απλά έγινε η αρχή.

 Αριστέα

Βίντεο

Η γλώσσα της ενθάρρυνσης

Καθ’ εικόνα …

Σκέψου το Θεό.

Όταν έφτιαχνε τον άνθρωπο.

Να βαριόταν να τον τελειώσει.

Να έλεγε κι αύριο μέρα είναι!

Τι έγινε κι αν του λείπει η όσφρηση.

Ή τα μάτια.

Έχει το στόμα ρε αδερφέ!

Ας γνωρίσει τα πάντα μέσω του στόματος.

Κάπως βολεύονται όλα στο τέλος…

Σκέψου έναν Θεό τεμπέλη.

Την ώρα της μεγάλης στιγμής!

Την ώρα που εμφυσεί ζωή!

Σκέψου.. μια μισή στιγμή.

Ένα ανοκλήρωτο έργο.

Σκέψου ένα Θεό φυγόπονο.

Ένα θεό, που τα παρατά, γιατί δεν ξέρει «αν μπορεί».


Μη μου πεις «Θεός είναι, όλα τα μπορεί!»

Καθ’εικόνα δεν θέλεις να πιστεύεις ότι σε έκανε;

Προσπάθησε!

Τελείωσε ανθρωπάκο το έργο σου!

Δώσε κι εσύ ζωή σε κάτι!

Δοκίμασε τι θα πει αποτυχία!

Πριν πεις: «δεν μπορώ».

Πες: θα δοκιμάσω.

Δεν είναι το τέλος του κόσμου!

Ίσως είναι η αρχή!

Κι αν όλα δεν πάνε καλά

Να θυμάσαι

Μια στιγμή αποτυχίας

είναι μονάχα ένα φύσημα του αγέρα.

Στα μικρά παιδιά αρέσει πολύ να γεμίζουν όποιο χαρτί βρουν μπροστά τους με ζωγραφιές. Με χρώματα ή χωρίς, στην πρώτη ευκαιρία, αφήνουν τα αποτυπώματα της ψυχής τους. Κι έπειτα τα μοιράζουν σε όσους αγαπούν. Συνήθως στη μητέρα, αλλά πολλές φορές και μια φίλη της μαμάς αν τη συμπαθεί ο μικρός Γιαννάκης ή μικρή Ελενίτσα μπορεί  να γίνει αποδέκτης μιας παιδικής ζωγραφιάς. 

Και τι κάνουν οι περισσότεροι γονείς; Λένε ένα: «α ωραίο!». Και το αφήνουν πάνω στο τραπέζι (στην καλύτερη περίπτωση)  ή το τσαλακώνουν και το πετούν στο καλάθι. Έχω ακούσει κι αντιδράσεις του τύπου : μη χαλάς έτσι τα χαρτιά… έχουν λεφτά. Δεν θα τα μουτζουρώνεις με βλακείες. 

Κι έτσι ο μικρός Γιαννάκης (ή μικρή Ελενίτσα) μεγαλώνουν πιστεύοντας πως φτιάχνουν μουντζούρες. Πως δεν κάνει να λερώνεις τα χαρτιά με άσκοπες ζωγραφιές που δεν αρέσουν σε κανέναν. Και τέλος μεγαλώνουν πιστεύοντας πως δεν ξέρουν να φτιάχνουν τίποτα της προκοπής.

Μεγαλώνοντας ο Γιάννης γελάει σε μια παρέα λέγοντας «ούτε ευθεία δεν μπορώ να τραβήξω». Κι η Ελένη ντρέπεται όταν τα παιδιά της της ζητούν να τους ζωγραφίσει κάτι. 

Κάποτε, ο μικρός μου ανιψιός, έφτιαξε μια ζωγραφιά για την αδερφή μου και της την πήγε με χαρά και καμάρι. Η αδερφή μου είπε κλασσικά «μπράβο,ωραία» αλλά κάπου την άφησε για μέρες και μετά ως  δια μαγείας χάθηκε.

Ο ανιψιός μου τόλμησε να τη ρωτήσει: Γιατί μαμά πέταξες αυτό που σου έφτιαξα; Η Αριστέα, όταν ζωγραφίζω, με κρεμάει στον τοίχο της. Η αδερφή μου δαγκώθηκε, του ζήτησε συγγνώμη και κάποια στιγμή το συζήτησε μαζί μου. Της εξήγησα πως ακόμα κι αν της φαινόταν χαζό το σχέδιο του παιδιού, πετώντας τη ζωγραφιά του του περνά μηνύματα ζωής (αρνητικά στην προκειμένη περίπτωση)  κι ας μην το καταλαβαίνει.

Ακολούθησε ο διάλογος:

-Μα βρε Αριστέα…. αφού δεν το έχει με τη ζωγραφική, σαν τον μεγάλο.

-Ναι αλλά δεν παύει να είναι κάτι που έφτιαξε με χαρά για σένα. Όλοι περιμένουμε αποδοχή για αυτό που φτιάξαμε. Σημασία δεν έχει η τελειότητα, αλλά ότι είναι κάτι δικό μας.

-Ναι αλλά έτσι, αν του λέω μπράβο, θα αρχίσει να πιστεύει λανθασμένα ότι είναι μέγας ζωγράφος! Αφού δεν το’χει! Ψέματα δηλαδή θα του λέω του παιδιού;

Άλλο η επιβράβευση κι άλλο η αποδοχήΤο «μπράβο» είναι επιβράβευση. Είναι κάτι αντίστοιχο με την αποδοκιμασία. Είναι κριτική. Εκεί κινδυνεύουμε να χάσουμε το παιχνίδι με το παιδί. Γιατί θα πασχίζει για τα μπράβο. Όχι για τη χαρά της δημιουργίας.

Η ενθάρρυνση πάλι έχει τη δική της γλώσσα. «Νιώθω όμορφα με  τη χαρά σου»! «Χαίρομαι που προσπαθείς». » Αυτό που έφτιαξες είναι ένα κομμάτι από σένα κι εγώ εκτιμώ πολύ την προσπάθειά σου».

Κρατώντας τέλος το δώρο του παιδιού, είτε μαζί με άλλους θησαυρούς μας, είτε βάζοντας το σε μια αγαπημένη γωνιά στο γραφείο μας ή ακόμα ακόμα και στο ψυγείο μας, του δείχνουμε πόσο εκτιμούμε την πράξη της προσφοράς του. Πόσο πολύ χαιρόμαστε να βλέπουμε το έργο του παιδιού μας.

………………………………………..

Μια μέρα έρχεται ο μικρούλης μου στο γραφείο μου και μου λέει με μια λάμψη στα μάτια: Έφτιαξα μια κάρτα για τη μαμά…. με έχει βάλει στον καθρέφτη της! Με βλέπει κάθε μέρα! Χαμογέλασε. Ήξερα πως απλά όλα είχαν βρει το δρόμο τους…

Οι φωτογραφίες είναι από τον πίνακα ανακοινώσεων στο γραφείο μου. Τις τράβηξα χτες το βράδυ. Η ζωγραφιά με τη μπλε χάρτινη κορνίζα είναι του  μικρού ανιψιού μου. Για ένα παιδί που κάποτε απλά μουντζούρωνε νομίζω ότι είναι ένα πολύ σπουδαίο έργο. Πήγαινε τρίτη δημοτικού τότε. Η ζωγραφιά βρίσκεται σε αυτό το σημείο πάρα πολλά χρόνια…μέχρι και σήμερα. Κάθε φορά που θα βρεθεί στο χώρο μου την κοιτάζει και μου χαμογελάει. 

Ο ανιψιός μου σήμερα είναι 22 χρόνων. 

 Αριστέα

συνεχίζεται…

Προσδοκίες περιβάλλοντος

Με μια ακόμα αναδημοσίευση θα ήθελα να συνεχίσω από τη δική μου πλευρά, αν και πολλοί φίλοι και φίλες θα τη θυμούνται από το μπλογκ μου. Θέλω όμως πριν προχωρήσω σε άλλες ιστορίες και παιδαγωγικά θέματα να υπάρχουν εδώ, ως αρχείο, όλα τα σχετικά με τη δουλειά μου με τα παιδιά.

Ήταν η πιο δύσκολη περίπτωση που πέρασε από τα χέρια μου αλλά που δεν χρειάστηκα περισσότερο από δύο χρόνια για να έχω αποτελέσματα. Δείχνει με το καλύτερο τρόπο πως αν πιστέψεις στις δυνατότητες του παιδιού όλα είναι εφικτά! Για όσους την έχασαν λοιπόν….

Ήταν τελευταία μέρα του Σεπτέμβρη του ’98 . Την εποχή που έκανα ιδιαίτερα σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλούμαι να αναλάβω ένα συμπαθητικό αλλά ζωηρό αγοράκι που μόλις έχει ξεκινήσει την πρώτη δημοτικού. Ο λόγος; Η δασκάλα αρνείται να το έχει άλλο μέσα στην τάξη της και ζητάει την παραπομπή του παιδιού σε ειδικό σχολείο. Επιμένει ότι το παιδί είναι νοητικά καθυστερημένο.

Οι γονείς απεγνωσμένοι, έχουν ακούσει για τη δουλειά μου και στρέφονται σε μένα για βοήθεια.

Οι πρώτες επαφές με το παιδί με οδηγούν στο συμπέρασμα πως είναι ανώριμο κι ανέτοιμο να παρακολουθήσει την πρώτη δημοτικού, καθώς δεν είχε κατακτήσει τις δεξιότητες της νηπιακής ηλικίας, πόσο μάλλον της πρωτοσχολικής.

Βρίσκομαι σε δίλημμα. Πρόκειται για δύσκολη περίπτωση, ανησυχώ για τις προσδοκίες που μπορεί να έχει η οικογένεια από μένα. Από την άλλη εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν άλλοι ειδικοί! Ούτε καν Ιατροπαιδαγωγική υπηρεσία. Μετά από την προτροπή μου απευθυνόμαστε στην πιο κοντινή Υπηρεσία που είναι στην Πάτρα και το ραντεβού κλείνεται για την άνοιξη! Τόσο καλά!


Οι πρώτες πληροφορίες που συλλέγω θα είχαν τρομοκρατήσει πολλούς:

-Θορυβώδης συμπεριφορά μέσα στην αίθουσα, διέκοπτε το μάθημα, γινόταν ο κλόουν της τάξης, πολλές φορές παρουσίαζε επιθετική συμπεριφορά προς τους άλλους συμμαθητές του. Δεν πρόσεχε, δεν έκανε καμία εργασία, δεν συμμετείχε στο μάθημα

-Είχε αδέξια κίνηση,συναισθηματική αστάθεια (από το γέλιο στο κλάμα κι αντίστροφα), παρουσίαζε ξαφνικά ευερεθιστότητα κι εκνευρισμό, αγνοούσε οδηγίες, δεν συνεργαζόταν, πηδούσε από το ένα θέμα στο άλλο, ήθελε άμεση ικανοποίηση των απαιτήσεων του, δεν είχε διακριτικότητα, άγγιζε τους πάντες και τα πάντα, παραπονιόταν για τους θορύβους και τις μυρωδιές γύρω του, βασικά ενοχλούνταν από τα πάντα, γκρέμιζε ή έσπαγε πράγματα μέσα στο σπίτι, ενώ η μικρή του αδερφή δεν έπρεπε να μένει χωρίς επίβλεψη μαζί του καθώς είχε κινδυνέψει πολλές φορές στο παρελθόν. 

Αυτά που περιέγραψα ήταν ένα απλά ένα μέρος από τις εξωτερικές αντιδράσεις του παιδιού.

Εγώ συναντώ ένα χαρούμενο αρχικά παιδάκι που προσπαθούσε και ήθελε να συνεργαστεί, αλλά γρήγορα έχανε το ενδιαφέρον του, καθώς θόρυβοι, εικόνες και μυρωδιές του αποσπούσαν πολύ εύκολα την προσοχή! Σταματούσε συχνά το μάθημά μας και μιλούσε ακατάπαυστα και για άσχετα θέματα, άλλες φορές με υποδεχόταν με χαρά κι άλλες με θυμό, πολλές φορές δεν ήθελε να συνεργαστεί, μου τραβούσε τα μαλλιά μου ή μου κολλούσε ακαθαρσίες από τη μυτούλα του πάνω στο πρόσωπό μου.

Δεν θυμώνω, δεν διώχνω, δεν τιμωρώ. Ήρεμα και σταθερά αγνοώ, και προχωρώ σε αυτό που ζητώ, σαν να μην είχα ενοχληθεί καθόλου. Το παιδί έχοντας συνηθίσει διαρκώς να δέχεται τιμωρίες, φωνές κι επιπλήξεις, τα χάνει. Επιμένει. Με δοκιμάζει. 

Πίσω από όλα αυτά εγώ βλέπω ένα ταλαιπωρημένο παιδί που θέλει να γίνει αποδεκτό. 

Όλες οι πληροφορίες που συλλέγω με οδηγούν στο σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής ή αλλιώς υπερκινητικό σύνδρομο.

Τα υπερκινητικά παιδιά βρίσκονται διαρκώς σε υπερδιέγερση ή κίνηση. Αυτό γνωρίζει ο πολύς κόσμος.Στην πραγματικότητα, πρόκειται για αδυναμία του παιδιού να αντιδρά σωστά στα ερεθίσματα που δέχεται από το περιβάλλον του. Μερικοί ειδικοί μιλούν για βλάβη στην επιλογή των ερεθισμάτων. Με άλλα λόγια δεν γίνεται «φιλτράρισμα» και κατά συνέπεια δεν γίνεται απόρριψη των περιττών ερεθισμάτων τα οποία δεχόμαστε όλοι μας κάθε στιγμή από το περιβάλλον μας!

Τι πληροφορία! Θαυματουργή!  Σκεφτείτε ένα τόσο δα μικρό μυαλουδάκι που προσπαθεί να μάθει τον κόσμο και να επικοινωνήσει, να δέχεται διαρκώς πληροφορίες. Να εισβάλλουν στο συνειδητό του όλα τα ερεθίσματα και κυριολεκτικά να το αλώνουν! Μπρρ! Η σκέψη και μόνο με τρομοκρατεί! Πόσο βασανισμένο πλασματάκι σκέφτομαι!  Πόσο θέλει να ανακουφιστεί! Να ηρεμήσει. Αντ΄αυτού προσπαθούσαμε να διαβάσουμε σε ένα σπίτι που έπαιζε η τηλεόραση στο διπλανό δωμάτιο, ένα μωρό ( η αδερφή του) έκλαιγε ή φώναζε, σε μια πολυκατοικία, πάνω σε ένα πολυσύχναστο δρόμο,με μαγαζιά από κάτω, φωνές κόσμο….ω θεέ μου! Φρίκη!

Με αυτό τον απλό τρόπο εξηγώ την κατάσταση στους γονείς. Προσπαθούμε λοιπόν να επιτύχουμε περιβάλλον με τα λιγότερα δυνατά ερεθίσματα. Πιστεύω σε αυτό το παιδί! Ξέρω πως μπορεί να μάθει. Παράλληλα το ενισχύω διαρκώς με ενθάρρυνση κι επιβραβεύσεις. Μικρές εύκολες εργασίες στην αρχή. Τα πρώτα μπράβο! «Έλα, μπορείς Θανάση»! 

Συνεχίζω έπειτα στο δικό μου χώρο. Κανένας θόρυβος εκεί. Δοκιμάζω σταδιακά κλασσική μουσική, πολύ χαμηλά. Πόσο το χαλαρώνει. Έχω αρχίσει και πετυχαίνω τη συνεργασία του!

Εν τω μεταξύ φτάνει ο καιρός και περνάει από αξιολόγηση στην Ιατροπαιδαγωγική Υπηρεσία. Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν ότι το παιδί έχει μέτρια προς φυσιολογική νοημοσύνη αλλά κυρίως υπερκινητικό σύνδρομο. Συνιστάται να επαναλάβει την πρώτη τάξη.

Συνεχίζουμε μαζί και την επόμενη χρονιά.

Μετά από πολύ ψάξιμο ανακαλύπτω ότι η διατροφή μπορεί να βοηθήσει. Έτσι μπαίνει στο παιχνίδι η διατροφή και φεύγουν το λευκό αλεύρι, οι σοκολάτες, οι επεξεργασμένες τροφές με χημικά πρόσθετα από το σούπερ μάρκετ, τα αναψυκτικά. Καθόλου εύκολο να σας πω. Έδωσα αγώνα να μην δίνονται κρυφά από τους παππούδες κρουασάν με σοκολάτα. Δεν μπορείτε όμως να φανταστείτε τη βελτίωση που πετύχαμε σε όλα συμπτώματα όταν η διατροφή του παιδιού άλλαξε εντελώς!

Όταν τελείωσε κι η δεύτερη χρονιά το παιδί είχε ηρεμήσει σημαντικά, είχε βελτιωθεί σε όλους τους τομείς, είχε μειώσει στο ελάχιστο την επιθετική συμπεριφορά, και κυρίως έμαθε να διαβάζει, να γράφει και κάλυψε όλη την ύλη στα μαθηματικά.

Δεν χρειάστηκα τρίτη χρονιά.

Το έργο μου είχε ολοκληρωθεί.

Πριν λίγο καιρό η μαμά μου συνάντησε τη μαμά του στο λογιστικό γραφείο της αδελφής της και θείας του παιδιού (όπου πήγε για τη φορολογική της δήλωση). Ο Θανάσης σήμερα είναι ένα παλικάρι. Τελείωσε το σχολείο κανονικά και τη στρατιωτική του θητεία και είναι ένας χαρούμενος κι ευτυχισμένος νέος. 

Το «ευχαριστώ» που μου έστειλε εκείνη την ημέρα η μητέρα του μέσω της δικής μου, είναι από αυτά που θα κρατήσω για πάντα στην καρδιά μου. Η πορεία και η εξέλιξη του παιδιού όμως για μένα είναι η δικαίωση:  Όταν πιστέψεις στο παιδί και το πλησιάσεις με αγάπη, όσο κι αν η συμπεριφορά του σε κάνει να θέλεις να το βάλεις στα πόδια, αν μείνεις, αν το αποδεχτείς όπως είναι θα δεις ότι τα θαύματα γίνονται εδώ στη γη! 

Εύχομαι ολόψυχα να υπάρχουν πάντα άνθρωποι που θα πιστεύουν, θα ονειρεύονται και θα παλεύουν να αποδείξουν πως όλα είναι εφικτά!

Εύχομαι όμως ακόμα περισσότερο να υπάρχουν Δάσκαλοι πραγματικοί, δάσκαλοι που δεν θα διώχνουν παιδιά από την τάξη τους γιατί αναστατώνουν την ηρεμία τους. Δάσκαλοι που δεν θα καθοδηγούνται από τις προσδοκίες τους και δεν θα βοηθούν μονάχα όσα παιδιά νομίζουν ότι μπορούν, αφήνοντας πίσω τα αδύναμα. 

 Αριστέα

Παίρνοντας τις ήττες αγκαλιά……

Κι ήγγικεν η ώρα!

Ήρθε κι η δική μου η σειρά λοιπόν. Σκεφτόμουν μέρες πώς να ξεκινήσω. Για πολλές φίλες και φίλους δεν χρειάζονται συστάσεις. Υπάρχουν όμως -κι εύχομαι ότι θα υπάρξουν κι άλλοι αναγνώστες στην πορεία- που ίσως να αναρωτιούνται γιατί είμαι στην παρέα, μαζί με τα άλλα γλυκά βοτσαλάκια.

Με σπουδές στην Κοινωνική Εργασία κι ειδίκευση στις μαθησιακές δυσκολίες ασχολήθηκα για χρόνια με παιδιά χαρισματικά. Παιδιά που εύκολα το σχολείο τα περιθωριοποιεί αντί να τα βοηθήσει, όπως δυσλεξικά παιδιά, παιδιά με υπερκινητικότητα ή νοητική καθυστέρηση, αλλά και παιδιά έξυπνα αλλά αδιάφορα για τα μαθήματα. Σε αυτά προστέθηκαν και παιδιά από τριθέσια ή ακόμα χειρότερα από διθέσια σχολεία, από κοντινά προς την πόλη μου χωριά, όπου οι γονείς ανήσυχοι για την ποιότητα της μάθησης, απευθύνονταν σε μένα,για να καλύψουμε όσα το σχολείο θα έπρεπε να προσφέρει.

Ασχολήθηκα μέσω των ιδιαίτερων μαθημάτων με πολλά παιδιά. Με αγάπη για αυτό που έκανα, με ώρες παραπάνω από αυτό που πληρωνόμουν, με κόπο πολύ και δύσκολες πολλές φορές συνθήκες κι όχι πάντα καλή συνεργασία με τον εκάστοτε εκπαιδευτικό.

Ασχολήθηκα με πολλά παιδιά. Αλλά δικά μου δεν απέκτησα ποτέ. Κάποτε μου στοίχισε πολύ. Όλο αυτό που έζησα κάποια στιγμή το μοιράστηκα στο μπλογκ μου, μέσω μιας καθημερινής πρόκλησης που έκανα, γράφοντας για μία λέξη κάθε μέρα από κάθε γράμμα της αλφαβήτου. Φτάνοντας στο Η  επέλεξα την ήττα. Και σήμερα, θα μου επιτρέψτε αυτό το κείμενο να είναι η πρώτη δημοσίευση στα Βότσαλα.

a

Η μεγαλύτερη ήττα μου, ήταν που δεν κατάφερα να γίνω μάνα. Τόσο που το ήθελα! Και μου έλεγαν κιόλας ότι το’χα στο αίμα μου! Βλέπεις λάτρευα από μικρή τα παιδιά.Κι είχα ένα πλησίασμα που με γέμιζε σιγουριά. Κι εγώ εφησυχάστηκα κατά κάποιο τρόπο. Όλα έρχονται έλεγα εν καιρώ. Θα έρθει και η σειρά του. Και ήρθε! Και με προσπέρασε. Με τρομερούς ελιγμούς κι απίστευτη ταχύτητα! Όχι ότι δεν το προσπάθησα και μάλιστα με πάθος και πόθο πολύ. Σε σημείο που με διέλυσε. Εξάλλου αυτός ήταν ο λόγος που επισημοποίησα την δεκαπεντάχρονη τότε σχέση μου, αλλιώς θα είχαμε μείνει σχέση. Που ήταν υπέροχη και δυνατή ως τότε, να πω. Όχι δεν θα τα παρουσιάσω όλα παραμυθένια. Ήταν όμως ένα όμορφο παραμύθι. Και το έζησα. Όσο διήρκησε κι όσο μπορούσα!

Κι έπειτα ήρθαν οι μέλισσες! Τα δύσκολα! Εκεί να δείτε ήττες! Τελικά δεν ήταν καθόλου εύκολο να γίνω μάνα κατά παραγγελία! Μετά τα τριάντα και κάτι, το σώμα μεγαλώνει, αρνείται να δράσει όπως όταν ήταν ο καιρός του, μπαίνει στη μέση και η λεξούλα άγχος και δένει το γλυκό! Και να πώς τόσες γυναίκες τρέχουν μετά για τεχνητές γονιμοποιήσεις, για εξετάσεις, αγωνίες, τεστ και πάλι τεστ, δάκρυα, απογοήτευση, θυμός, νεύρα, πόνος και στο τέλος να νιώθεις και ανεπαρκής! Πονεμένη ιστορία και μόνο όποια τα έχει ζήσει το νιώθει.

Και κάπου εκεί διαλύθηκε κι αυτό που είχα σταθερό και σίγουρο στη ζωή μου. Μαζί κόπηκαν κι ελπίδες και φτερά κι όλα! Πόνεσα, έκλαψα, έπεσα και σε μια καταθλιψούλα νααα! μετά συγχωρήσεως! Αλλά μια φωνή που αντηχούσε στα αυτιά μου κατάφερε να με βγάλει από τα σκοτάδια μου: «Γίνε πρώτα ευτυχισμένη ρε Αριστέα εσύ, για να μπορέσεις να κάνεις ευτυχισμένους ανθρώπους μετά!» 

Έτσι έβαλα σκοπό της ζωής μου να είμαι καλά. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Να ζω, παρά τις δυσκολίες. Να χαμογελώ, παρά τις ήττες. 

Ο χρόνος είναι στυγνός κι αμείλικτος. Πέρασε και δεν μου έδωσε τα δικαιώματα που νόμιζα ότι μου ανήκαν. Δεν του κρατώ κακία. Σε κανέναν δεν κρατώ κακία! 

Το θέμα είναι να παίρνεις τις ήττες σου αγκαλιά και να τις αφουγκράζεσαι! Για κάποιο λόγο σου έρχονται. Ίσως για σε κάνουν ακόμα πιο δυνατό. Ίσως για να βρεις αυτά που πραγματικά αξίζουν σε αυτή τη ζωή.

Δεν είμαστε όλοι πλασμένοι για να ζήσουμε τα ίδια. Κι ευτυχώς δηλαδή. 

Γιατί κάνει κάποιος παιδιά; Για μένα δεν υπάρχει απάντηση άλλη εκτός από αυτή: για να δώσει αγάπη! Δεν υπάρχουν εξηγήσεις μέσα μου όπως : συνέχεια του εαυτού μου, για να έχω στήριγμα στα γεράματα κι άλλα τινά! Για να δώσω αγάπη ήθελα! Κι εγώ, βρήκα άλλους τρόπους να δίνω αγάπη! 

Κι όσο δίνω αγάπη δεν θα υπάρχουν ήττες με διάρκεια σε αυτή τη ζωή. Ίσως να υπάρχουν χαμένες μάχες. Όχι χαμένος πόλεμος.

Αριστέα