Το κόκκινο πανί: Αντιμετώπιση κρίσεων

*

*

Πριν λίγο καιρό με αφορμή το παραπάνω βιντεάκι, στο μπλογκ μου Η ζωη Ειναι Ωραια, είχα ζητήσει την άποψη των φίλων-αναγνωστών μου, για το ποια θα έπρεπε, κατά τη γνώμη τους, να είναι η αντίδραση της μητέρας. Εκεί πολλοί αγαπητοί αναγνώστες εξέφρασαν τις απόψεις τους και τους ευχαριστώ όλους θερμά για τη συμμετοχή τους.Οι απόψεις που διατυπώθηκαν ήταν όλες ενδιαφέρουσες. 

Κατά αρχήν θα παρακάμψω τις αμφιβολίες για το πόσο αληθινό ή στημένο είναι το βιντεάκι και θα δεχθώ για χάρη της συζήτησης, ότι πρόκειται για ένα πραγματικό γεγονός, από αυτά που μπορεί κι εμείς να γίναμε κάποτε μάρτυρες.

Εκφράστηκαν επίσης αμφιβολίες κατά πόσο ασφαλές είναι να βγάζουμε συμπεράσματα από ένα και μόνο περιστατικό. Για παράδειγμα παρατηρήθηκε  (σωστά κατά τη γνώμη μου) ότι μπορεί να μην είναι απλά και μόνο μια αρρύθμιστη συμπεριφορά λόγω έλλειψης σωστής αγωγής, αλλά αποτέλεσμα κάποιας παθολογικής κατάστασης και το παιδάκι υπό φαρμακευτική αγωγή. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με ένα μεμονωμένο περιστατικό.Δεν μας αφορά γιατί θύμωσε το παιδί ή πόσο κουρασμένη είναι η μητέρα από τη συμπεριφορά του. Δεν μας απασχολεί αν βιαζόταν, αν είχε παρκάρει παράνομα,αν το παιδί είχε υπερκινητικό σύνδρομο αν, αν αν…. 

Τα δεδομένα μου είναι : 

►το παιδί έχει μια συμπεριφορά που με εκθέτει ως γονιό,

ενοχλεί τους άλλους-καταστρέφει το χώρο

δεν με αφήνει εν τέλει να εξυπηρετηθώ  

Φυσικά και η συμπεριφορά ενός παιδιού μιλάει.Μιλάει και μάλιστα πολύ και δυνατά για την αγωγή που δέχεται στο σπίτι του (ή που δεν δέχεται).Στην περίπτωση όμως κρίσης σημασία έχει πώς το αντιμετωπίζω ως γονιός.

Το γιατί έχει καταλήξει εκεί η ιστορία είναι ένα τεράστιο κουβάρι,που ελπίζω να το ξετυλίξουμε παρέα στη συνέχεια, εδώ στα βότσαλα. 

Όταν ένα παιδί συμπεριφέρεται έτσι όπως το παιδάκι στο βίντεο, πιθανόν επιδιώκει την άτοπη προσοχή.Το να το αγνοούμε, δεν θα σταματήσει, όσο κι αν το ευχόμαστε.Το πρώτο πράγμα που κάνω λοιπόν είναι να κατέβω στο επίπεδο του παιδιού.

Να το κοιτάξω στα μάτια

Όχι από ψηλά. 

Πώς θα με ακούσει και θα το ακούσω αν δεν κάνω επαφή πρώτα με τα μάτια; Πώς θα του δείξω ότι «ναι με ενδιαφέρει τι έχεις να μου πεις, και σου αφιερώνω το χρόνο που χρειάζεσαι;» Αυτό θα επιτευχθεί έχοντάς το απέναντί μου κι όχι από κάτω μου!

Το ρωτώ.

Το ακούω.

Μπορεί να έχει παράλογες απαιτήσεις, δεν αντιλέγω. Μα θα το ακούσω πρώτα με προσοχή. 

Προφανώς θα έχει χρειαστεί να έχω εξηγήσει από πριν:

«Θα μπούμε σε αυτήν την υπηρεσία για κάποιο χρονικό διάστημα,

γιατί πρέπει να κάνω αυτό. Θέλω από σένα να με περιμένεις,

όπως σε περιμένω κι εγώ πολλές φορές όταν μου ζητάς λίγο χρόνο

ακόμα να ολοκληρώσεις αυτό που κάνεις.

Θα μιλήσω με κάποια κυρία.

Ίσως να είναι κουραστικό αυτό για σένα.

Αλλά θα είναι σπουδαίο να αντέξεις.

Σημαίνει ότι έχεις υπομονή όπως οι μεγάλοι. 

Αν τώρα παρ’όλα αυτά σε αγνοήσει ή όντως είναι παιδάκι με υπερκινητικό σύνδρομο κι οι εξηγήσεις αυτές δεν αρκούν, ή «δεν πιάνουν», δεν ωφελεί ούτε να το αγνοείς, ούτε να το μαλώνεις. 

Σταματάς και το παίρνεις αγκαλιά.

Η αγκαλιά έχει αποδειχτεί ότι είναι το πιο ηρεμιστικό φάρμακο που υπάρχει. Ίσως χρειαστεί να αποχωρίσετε από το χώρο. Γιατί απλά του δείχνεις ότι δεν μπορεί να καταστρέφει ξένα πράγματα. 

Βγαίνεις έξω και του εξηγείς.

Βγαίνεις έξω και ζητάς τη συνεργασία του.

Δεν υποκύπτεις σε παράλογες απαιτήσεις.Δεν του δίνεις κάτι που ζητά προκειμένου να ησυχάσει.

(Μια μικρή παρενθεσούλα: χτες στο σούπερ μάρκετ. Ένα παιδάκι στο καρότσι. Έκλαιγε. Ζητούσε να ανοίξει μια συσκευασία με μικρές σοκολατένιες μπιλίτσες. Η μητέρα για να αποφύγει προφανώς το κλάμα το αφήνει να ανοίξει τη συσκευασία.Το προϊόν σκορπίζει όπως πολύ καλά υποπτεύτηκες στο πάτωμα.Ποιος φταίει;)

Αν το παιδί μας τώρα,δεν έχει μάθει σε αυτή τη γλώσσα πιθανόν τις πρώτες φορές που θα τη χρησιμοποιήσεις, να σε αγνοήσει. Οι αλλαγές δεν γίνονται ποτέ από τη μια στιγμή στην άλλη. Θα υπάρχουν πάντα πισωγυρίσματα. Να τα αναμένεις, όπως αναμένεις μια καταιγίδα. Θα υπάρχουν στιγμές που θα νιώσεις ανεπαρκής ως γονιός. Στιγμές που θα θέλεις να βάλεις τα κλάματα. Ή θα νιώθεις ενοχές. 

Θυμήσου τότε σε παρακαλώ πως είσαι άνθρωπος. 

Θυμήσου πως λάθη θα κάνεις πολλά, μα μέσα από αυτά θα μάθεις.

Και θα γίνεσαι καλύτερος όσο δεν εγκαταλείπεις.

Πως έχεις χρέος να μην εγκαταλείψεις.

 

Το θέμα δεν κλείνει εδώ. 

Νομίζω πως απλά έγινε η αρχή.

 Αριστέα

Βίντεο

23 Σχόλια (+add yours?)

  1. Katerina V.
    Οκτ. 20, 2013 @ 15:20:38

    Πολύ χαίρομαι που η απάντηση μου στο blog σου Αριστέα μου ήταν μια από τις σωστές απαντήσεις για τον «χειρισμό» αυτού του παιδιού.
    Έχεις απόλυτο δίκιο, ότι και να έχει γίνει πρέπει τώρα ο γονιός να αναλάβει την ευθύνη και να το διαχειριστεί από εδώ και πέρα!
    Βαρεθήκαμε να ακούμε πως πάντα οι γονείς έχουν δίκιο..Ας καταλάβουμε επιτέλους πως πολλές φορές οι γονείς μαθαίνουν απ τα παιδιά! Όχι μόνο ή απαραίτητα γνώσεις αλλά κυρίως εμπειρίες! Γιατί είτε το θέλουμε είτε όχι, πάντα οι νέες γενιές είναι ένα βήμα μπροστά από τις προηγούμενες…
    Πολλά φιλάκια!

    Απάντηση

    • aristea k
      Νοέ. 02, 2013 @ 07:33:25

      Κατερίνα μου γλυκιά. Δεν χρειάζεται πάντα η γνώση των βιβλίων για να καταλάβει κανείς κάποια αυτονόητα.
      Θυμάμαι πως τις πρώτες παιδαγωγικές εμπειρίες μου τις διδάχτηκα από τη συγχωρεμένη τη νονά μου. Αποτέλεσε για μένα πρότυπο. Ο τρόπος που με βοηθούσε, με ενθάρρυνε, μου έδινε περίσσια αγάπη. Και υπέγραφε με σταυρό, καθώς ήταν αναλφάβητη.
      Ίσως πρέπει να μιλήσω για την εμπειρία μου αυτή!
      Η αγάπη καθοδηγεί.
      Και ξέρω πως ήδη γνωρίζεις πολλά! Κι ακόμα περισσότερα θα μάθεις στην πορεία. Γιατί είσαι άνθρωπος που εξελίσσεται και προσπαθεί!
      Σε φιλώ γλυκά!

      Απάντηση

  2. joan petra
    Οκτ. 20, 2013 @ 15:26:13

    Νιώθω τύψεις, όταν διαβάζω αυτό το κείμενο σου, γιατί θυμάμαι άδικες συμπεριφορές μου απέναντι στο παιδί κι απορώ αν θα εξιλεωθώ ποτέ.. 😦

    Απάντηση

    • aristea k
      Νοέ. 02, 2013 @ 07:36:21

      Πετρούλα μου γλυκιά μη νιώθεις τύψεις! Όλοι κάνουμε τα λάθη μας. Γιατί είμαστε άνθρωποι πάνω από όλα. Και τα παιδιά καταλαβαίνουν και συγχωρούν, να’σαι σίγουρη. Όταν στη βάση υπάρχει πολλή αγάπη!
      Κι είμαι σίγουρη ότι έχεις δώσει πολλή αγάπη στο παιδί! Μη σου πω κι υπερβολική!
      αχαχαχα!
      Καλημέρα !

      Απάντηση

  3. Μαρία Κανελλάκη
    Οκτ. 20, 2013 @ 15:40:33

    Είχαμε κάνει μια άσκηση σ’ ένα βιωματικό σεμινάριο γονέων. Μας χωρίσανε σε ζευγάρια και μας ζήτησαν να συζητήσουμε για ένα τυχαίο θέμα. Ο ένας καθιστός στη χαμηλή καρέκλα του παιδικού σταθμού κι ο άλλος όρθιος. Η συνεννόηση ήταν αδύνατη. Με μεγάλη μας έκπληξη, διαπιστώσαμε πως κανένα ζευγάρι δεν κατάφερε να επικοινωνήσει ή να κάνει μια στοιχειώδη συζήτηση. Στην αρχή μου φάνηκε αστείο το πείραμα. Και εύκολο να το διαχειριστώ. Το αποτέλεσμα με εντυπωσίασε.
    Χαίρομαι που διαβάζω πάλι γι αυτή τη σπουδαία θεωρία, που προσωπικά τουλάχιστον, με βοήθησε πολύ στο παρελθόν.
    Να’σαι καλά Αριστέα μου! Τα σχόλια μου για το βίντεο, τα έχω ήδη καταθέσει. Και αφορούν αποκλειστικά τη μαμά…

    Απάντηση

    • aristea k
      Νοέ. 02, 2013 @ 07:40:53

      Καλημέρα Μαρία μου. Έχω συμμετάσχει σε Σχολή Γονέων κατά το παρελθόν. Ξέρω πως είναι μια τεχνική που διδάσκει καλύτερα από κάθε θεωρία!
      Χαίρομαι που τη μοιράστηκες μαζί μας!
      Και να αναφέρω εδώ πως το ίδιο ισχύει και για τα ζώα μας! Έχουν ανάγκη να μας βλέπουν στα μάτια!
      Πόσο μάλλον τα παιδιά μας.
      Χαίρομαι για τις απόψεις που κατέθεσες κι εδώ και στην αρχική ανάρτηση!

      Απάντηση

  4. Funky Monkey
    Οκτ. 20, 2013 @ 16:03:03

    Έχεις δίκιο σε όσα λες!
    Οι αλλαγές εννοείται πως δεν μπορούν να γίνουν από τη μία μέρα στην άλλη, ειδικά αν το παιδί έχει μεγαλώσει τόσο πολύ όπως αυτό στο βίντεο. Πρέπει να προσπαθήσουμε όμως…
    Όσον αφορά τον τρόπο που μαλώνουν τα παιδιά τους οι περισσότεροι γονείς, έχει να κάνει με την επιβολή: όταν είμαι όρθιος από πάνω σου, βασίζομαι στο ότι θα σε κάνω να με φοβάσαι. Νομίζω πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος που έχω για να σε κάνω να με ακούσεις…
    Επειδή δεν είναι έτσι, χαίρομαι που δίνεις τη σωστή εναλλακτική.
    Πολλά φιλιά!

    Απάντηση

    • aristea k
      Νοέ. 02, 2013 @ 07:45:31

      Έλλη μου, καλημέρα. Χαίρομαι για όσα κατέθεσες, Εννοείται ότι οι αλλαγές δεν γίνονται ποτέ από τη μια στιγμή στην άλλη. Όπως επίσης τα λάθη χτίζονται. Και στο τέλος έχουμε φτάσει σε σημείο να φαντάζει αδύνατη η σωτηρία του παιδιού.
      Έχοντας χειριστεί κατά το παρελθόν δύσκολα παιδιά ξέρω ότι χρειάζεται πολύ περισσότερη δουλειά, πολύ περισσότερη αγκαλιά! Όχι χαρισματική συμπεριφορά. Σταθερότητα, όρια και πολλή αγάπη!
      Ευελπιστώ να μου δοθεί στην πορεία η ευκαιρία να γράψω πιο αναλυτικά για τις χαμένες υποθέσεις.
      Σε φιλώ γλυκά!

      Απάντηση

  5. Tzina
    Οκτ. 20, 2013 @ 19:06:22

    Λέω συχνά στα παιδιά μου πως είμαι άνθρωπος και σαν άνθρωπος θα έκανα και λάθη στο μεγάλωμά τους.
    Είμαι όμως πάντα έτοιμη να ζητήσω συγνώμη αν αδικήσω άθελά μου και να επανορθώσω βεβαίως!
    Φιλιά Αριστάκι μου 🙂

    Απάντηση

    • aristea k
      Νοέ. 02, 2013 @ 07:47:22

      Τζίνα μου το σχόλιο σου είναι απάντηση στην ενοχική μας Πέτρα!
      Πόσο σπουδαίο να σκέφτεσαι έτσι!
      Φιλιά πολλά και καλό μήνα χαρά μου!

      Απάντηση

  6. nikol
    Οκτ. 20, 2013 @ 20:40:55

    Αριστέα μου θυμάμαι και εγώ το βίντεο στο μπλογκ σου και την άποψη που κατέθεσα και ήταν βέβαια υπέρ του παιδιού ! Το γράφω και χαίρομαι που διάβασα στην ανάρτησή σου ότι είναι υπόθεση της μητέρας να διαχειριστεί τον θυμό του παιδιού της !! Οι γονείς πολλές φορές κάνουμε το λάθος να μην ακούμε τα παιδιά μας , αρκεί να το καταλαβαίνουμε και να επανορθώνουμε !
    Σε φιλώ με την εκτίμηση μου στο πρόσωπό σου

    Απάντηση

    • aristea k
      Νοέ. 02, 2013 @ 07:51:41

      Καλημέρα Νικολίτσα μου! Το παιδί χρειάζεται όρια κι αγάπη. Μια τέτοια συμπεριφορά ακόμα κι αν προέρχεται από ειδικό πρόβλημα ( για παράδειγμα υπερκινητικό σύνδρομο) δεν παύει ν α θέλει από τη μητέρα σωστή μεταχείριση κι όχι αυτό που είδαμε στο βιντεάκι.
      Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου!
      Καλό μήνα χαρά μου!

      Απάντηση

  7. .antaios
    Οκτ. 21, 2013 @ 05:42:06

    Και φυσικά, κάποια πράγματα (όπως είναι αυτά της διαπαιδαγώγησης) θα πρέπει
    να ξεκινούν από πολύ πολύ νωρίτερα, και όχι έξω από ένα μαγαζί ή την πρώτη μέρα που θα πάει στο σχολείο..
    Δεν μπορείς δηλαδή, (φαντάζομαι), να το έχεις μέχρι τα τέσσερα ή πέντε του αχαλίνωτο ή ακόμα χειρότερα, να είσαι κι εσύ ο ίδιος έτσι και ξαφνικά να θες να
    φερθεί ώριμα και σωστά!
    Την καλημέρα μου..

    Απάντηση

    • aristea k
      Νοέ. 02, 2013 @ 07:54:23

      Καλημέρα Ανταίε μου!
      Έχει απόλυτο δίκιο!
      Όλα ξεκινούν από την πρώτη μέρα. Η συμπεριφορά μας διδάσκει. Αυτό και μόνο να θυμόμαστε είναι ήδη αρκετό. Από κει και πέρα οι περισσότεροι γονείς χρησιμοποιούν την επιβολή γιατί αυτό διδάχτηκαν κι αυτοί.
      Σε ευχαριστώ πολύ για τις απόψεις που κατέθεσες!
      Καλό Σαββατοκύριακο!

      Απάντηση

  8. Ελενα Λ.
    Οκτ. 22, 2013 @ 09:08:47

    Τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες είναι ο καθρέφτης μας.
    Αυτό μόνο!!

    Απάντηση

  9. Dimitra
    Οκτ. 22, 2013 @ 19:55:49

    Αριστέα μου έχεις δίκιο σε όσα γράφεις. Απόλυτα. Το λέω σαν μαμά.
    Μπορεί να συμβεί αρκετές φορές τα παιδιά να ξεφεύγουν μέσα σε ξένους χώρους, στο σπίτι, κλπ. Θέλει υπομονή και φυσικά όχι εκνευρισμό απο τη μεριά μας για να περάσουμε την «κρίση». Δεν μπορώ να πω πως κάθε φορά το κάνω επιτυχημένα…Δεν έχω πάντα και εγω την ηρεμία, όμως πάντα προσπαθώ,
    Πάντα πέφτω στο ύψος του παιδιού. Η αγκαλιά κάνει πολύ καλό, σαν ηρεμιστικό λειτουργεί τη στιγμή εκείνη. Το έχω διαπιστώσει.
    Αυτό που έχω σαν κανόνα, είναι να μην ικανοποιώ παράλογες απαιτήσεις μόνο για να ησυχάσουν.
    Ήθελα επίσης να προσθέσω το εξής εμπειρικό μου κομμάτι: Όταν εργαζόμουν 10-12 ώρες την ημέρα και έλειπα απο το σπίτι πολλές ώρες, είχα δυο παιδιά αγρίμια! Δεν μπορούσα να τους επιβληθώ, να τα οριοθετήσω. Έκαναν συνεχώς βλακείες για να μου τραβάνε την προσοχή, γιατί τους έλειπα. Όταν πήρα την απόφαση να παραιτηθώ, το έκανα μόνο για αυτά. Δεν κατάφερα να συνδυάσω μητρότητα με εργασία. Απέτυχα.
    Ηταν όμως η πιο σωστή απόφαση που πήρα στη ζωή μου, να επιλέξω να τα μεγαλώσω και να τους δώσω όσο μεγαλύτερη φροντίδα και προσοχή μπορώ. Σιγά σιγά άλλαζαν και αυτά και εγώ.

    Αριστέα μας βοηθάνε πολύ τέτοια κείμενα. Πραγματικά το λάτρεψα.

    Απάντηση

    • aristea k
      Νοέ. 02, 2013 @ 07:59:41

      Δημητρούλα μου, σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Πολύ σωστά τα όσα κατέθεσες.Το να ικανοποιούμε τις παράλογες πολλές φορές απαιτήσεις τους μόνο και μόνο για να ησυχάσουν δεν είναι καθόλου η ενδεδειγμένη συμπεριφορά από έναν γονιό που θέλει να δώσει σωστή αγωγή στο παιδί του. Χαίρομαι για την παιδαγωγική σου αντίληψη. Είμαι σίγουρη ότι διαβάζεις κι ενημερώνεσαι καρδούλα μου! Keep waliking!
      Φιλιά και καλό μήνα!

      Απάντηση

  10. paloma
    Οκτ. 22, 2013 @ 20:53:34

    Αυτή η ανάρτηση, αν και η αρχή όπως λες, αποζημιώνει την αναμονή!!
    Χαίρομαι για όλα αυτά που μοιραζόσαστε εδώ μέσα, τις σκέψεις και τις απόψεις σας, κομμάτια από τη ζωή σας.. είμαι σίγουρη πως μπορούν να βοηθήσουν πολλούς γονείς και εκπαιδευτικούς! Μπράβο!
    Όσο για το ξετύλιγμα σου, συμφωνώ με τον τρόπο αντιμετώπισης.. Παρατηρώ πολλές φορές πως λειτουργούν τα παιδιά γύρω μου και ελάχιστες φορές έχω δει τους γονείς να τα αντιμετωπίζουν με τον σωστό τρόπο..
    Πόσο ωραίο είναι να χτίζεις έναν άνθρωπο!! 🙂 Να φτάνεις εκ φύσεως ή μετά από μελέτη να παίρνεις τις πιο σωστές αποφάσεις, να έχεις τις πιο κατάλληλες αντιδράσεις!
    Περιμένω τη συνέχεια!
    Α! Η φωτογραφία με τον κύκλο, πάνω πάνω.. καταπληκτική!
    Φιλάκια!

    Απάντηση

    • aristea k
      Νοέ. 02, 2013 @ 08:05:54

      Καλημέρα Κωνσταντίνα μου!
      Κι υπήρξε και μεγάλη αναμονή στις ανταπαντήσεις μου! Αλλά πιστεύω ότι υπάρχει κατανόηση ε;
      «Να χτίζεις έναν άνθρωπο»! Πόσο όμορφα το έγραψες!
      Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου!
      Φιλιά !
      Καλό ΣΚ !

      Απάντηση

  11. Αγριμιώ
    Οκτ. 26, 2013 @ 09:27:52

    Νομίζω ότι το πιο σημαντικό, Αριστέα μου, είναι η αυτοδιαχείρηση (self regulation) των γονέων. Να μη τα χάνουν, να μη πελαγώνουν, να μη φωνάζουν. Να μπορούν να ρυθμίσουν, με λίγα λόγια, τον τόνο της φωνής τους και την αναπνοή τους. Ένα παιδί το οποίο βλέπει/ακούει μια μαμά να ουρλιάζει, είναι φυσικό επακόλουθο να μη ξέρει πώς να αντιδράσει και να κλαίει ή να φωνάζει και το ίδιο.

    Συνήθως όταν καταφέρνουμε να χειριστούμε τα συναισθήματά μας, μεταδίδουμε αυτή την ηρεμία και στα μικρά παιδιά. Κι αυτές οι τεχνικές είναι χρήσιμες και για τους γονείς, αλλά και για τους εκπαιδευτικούς ή ψυχολόγους/κοινωνικούς λειτουργούς.

    Κι αυτή η ήρεμη δύναμη, όπως ξέρεις, κάνει θαύματα!
    Υπέροχη ανάρτηση, για άλλη μια φορά.. 🙂

    Απάντηση

    • aristea k
      Νοέ. 02, 2013 @ 08:19:00

      Καλημέρα-καλησπέρα αγριμάκι μου!
      Χαίρομαι που με συμπλήρωσες τόσο όμορφα !
      Να μιλήσω με παραδείγματα εγώ;
      Έχουμε παρατηρήσει την αντίδραση των παιδιών που πρωτοπερπατούν, όταν πέφτουν;
      Αν δεν χτυπήσουν πολύ, ούτε θα κλάψουν, ούτε θα πτοηθούν, αν ο γονιός δεν τρομάξει. Είναι ο τρόμος στα πρόσωπα των άλλων που διδάσκει στο παιδί το φόβο. Βλέπουν τα πρόσωπα των γονιών κι αντιγράφουν γκριμάτσες, συναισθήματα, αντιδράσεις.
      Ομοίως υπάρχουν και τα παιδιά που δεν φοβούνται τα άγρια ζώα, αφού έμαθαν από μικρά να ζούνε δίπλα τους, με γονιούς που δεν τους έχουν διδάξει τον κίνδυνο.
      Είναι λογικό να μαθαίνουν να ουρλιάζουν για να ακουστούν σε ένα σπίτι που επικρατούν η φασαρία κι οι καυγάδες.

      Κι είναι όμορφο από την άλλη να μεγαλώνουν μέσα σε ένα κλίμα ηρεμίας όπου οι γνώμες εισακούγονται, τα προβλήματα λύνονται μέσα από το διάλογο, κι υπάρχει ο σεβασμός κι η αγάπη!

      Σε χαιρετώ μικρό μου!
      Καλό μήνα να έχουμε!

      Απάντηση

  12. Ρουλα Σμαραγδενια
    Νοέ. 19, 2013 @ 16:32:25

    Πόσο θα συνφωνήσω πως για να είναι τα παιδια μας ολοκληρωμενοι ανθρωποι όταν μεγαλώσουν πρέπει πρωτα εμεις να είμαστε . το παραδειγμα τους…. κανενα παιδι δεν γεννιέται καλό η κακό…γίνονται στην πορεία..και ναι .. πρέπει εμεις να κατεβαινουμε στο ΄(υψος) των παιδιών μας.. αν και εχουν περασει πολλα χρονια.. απο τοτε που μεγαλωνα τα παιδια μου.. τωρα βλέπω πως τα παιδια τους αντικατοπρίζουνε τους χαρακτήρες των γονιών τους…για μένα κανενα παιδι δεν φταίει Αριστεα μου..!!! φιλακια πολλα

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: