Η Αποκάλυψη

Παιδί και σκύλοςO κοινωνικός περίγυρος δέχτηκε τον Παναγιώτη χωρίς ενδοιασμούς.
Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.
Ο Παναγιώτης είναι ένα χαρισματικό παιδί που σε κερδίζει με την πρώτη ματιά.
Ακόμα και η ιδιαιτερότητα στο δέρμα του, αυτή η κοκκινίλα και η ξηροδερμία λόγω της ιχθύασης, περνούσε και περνά σχετικά απαρατήρητη καθώς, επειδή είναι ξανθός με λευκό δέρμα, όλοι το αποδίδουν στον ήλιο.
Έτσι έχουμε συνηθίσει να ακούμε ξένους να του λένε «να φοράς καπέλο, σε έχει «αρπάξει» ο ήλιος»…
Όταν πήγε στην πρώτη δημοτικού έπιασα την δασκάλα και την ενημέρωσα.
Της εξήγησα τα πάντα έτσι ώστε να ξέρει να αντιμετωπίσει κάθε τι που ίσως παρουσιαζόταν στην πορεία.
΄Ετσι λίγους μήνες αργότερα την άκουγα με έκπληξη να μου παραπονιέται πως ο Παναγιώτης (ο οποίος πήγε και πενταμισάρης σχολείο) υστερεί σε σχέση με τα άλλα παιδιά και για να μου το αποδείξει μου είπε » για να καταλάβετε, μιλούσαμε στο μάθημα για τις βάρκες και ο Παναγιώτης δεν ήξερε καν τί είναι».
Την κοίταγα και απορούσα πώς αυτή η γυναίκα πήρε το δίπλωμα της εκπαιδευτικού!
Και  γιατί να ξέρει; της απάντησα, δεν σας είπα πού μεγάλωσε το παιδί, πού βρισκόταν όλα τα χρόνια; τί παραστάσεις είχε; πώς να ξέρει λοιπόν τί είναι η βάρκα; δεν έχει δει ποτέ του..
Έμεινε να με κοιτά έκπληκτη και αμέσως μετά μου ζήτησε συγνώμη καθώς δεν το είχε σκεφτεί καθόλου με αυτόν τον τρόπο.
Θυμάμαι πως είχα θυμώσει πολύ μαζί της.
Ακούς εκεί δεν το σκέφτηκε!
Και γιατί παρακαλώ την ενημέρωσα;
Για να κάνουμε κους κους;
Για να της «δειχτώ» ή για να περάσουμε την ώρα μας;
Εκπαιδευτικός σου λέει μετά!
Ο μικρός την είχε δασκάλα του μέχρι την Τρίτη  κι ακόμα και τώρα αν τον ρωτήσεις λέει πως ήταν η χειρότερη δασκάλα που είχε.. εκείνος βέβαια το στηρίζει στο γεγονός πως τους φώναζε..
Στο τέλος της χρονιάς πάνω στο ενδεικτικό της Πρώτης αναγράφονταν τα στοιχεία του Παναγιώτη με όνομα πατρός και μητρός αυτά των βιολογικών του γονιών.
Με μια αστραπιαία κίνηση το πήρα απ’ τα χέρια του εγκαίρως και πρόλαβα ερωτήσεις κι απορίες.
Μέχρι τώρα όταν ρωτούσε γιατί είχε διαφορετικό επίθετο του απαντούσα πως ο καθένας μας έχει το δικό του, άλλο ο μπαμπάς, άλλο εγώ, άλλο οι δυό μεγάλοι μου γιοί (που ήταν απ’ τον πρώτο μου γάμο), έτσι είχα αποφύγει για λίγο τις πιο άμεσες εξηγήσεις.
Στο τέλος της Δευτέρας όμως ήμουν πιο εφησυχασμένη και ξεχάστηκα.
Έτσι γυρίζοντας σπίτι κι ενώ ήμουν απασχολημένη άκουσα ξαφνικά τον Παναγιώτη να διαβάζει φωναχτά το ενδεικτικό..
«Ο Παναγιώτης  ……  του  Τάδε και της Δείνα…» και αμέσως μετά τον άκουσα να με ρωτά με φωνή γεμάτη απορία:
– μαμά λένε τον μπαμπά Τάδε;..
Έμεινα ακίνητη με την ανάσα κομμένη, τί του λένε τώρα;
– όχι μωρό μου, τον μπαμπά τον λένε Χρήστο.
– κι ο Τάδε ποιός είναι;
Τό’βλεπα πως το παιδί είχε μπερδευτεί.
Μέχρι τώρα νόμιζε – παρ’ όλες τις εξηγήσεις μου – πως όλα τα παιδιά γεννιούνται μέσα σ’ ένα μεγάλο σπίτι κι από κει τα παίρνουν κάποια στιγμή οι γονείς τους, δηλαδή εμείς.
Τώρα είχε μπερδευτεί και δεν καταλάβαινε από πού προέκυπτε το δεύτερο όνομα..
Βαθειά ανάσα και προσευχή από μέσα μου να με βοηθήσει ο Θεός να τα πω σωστά..
– αγόρι μου, ο Τάδε και η Δείνα είναι οι γονείς σου, εκείνοι που σε γέννησαν.
Σιωπή δευτερολέπτου και μετά:
 – τότε γιατί με άφησαν στο ίδρυμα;
Ένας κόμπος μου έκλεινε τον λαιμό, παρ’ όλα αυτά απάντησα.
– αυτό δεν το ξέρω, είμαι όμως σίγουρη πως θα είχαν πολύ σοβαρό λόγο, βλέπεις οι γονείς αγαπάνε πολύ, πάρα πολύ τα παιδιά τους, για να αναγκαστούν λοιπόν να σε αφήσουν θα πρέπει να ήταν πραγματικά μεγάλη ανάγκη.
Ο μικρός με κοιτούσε αμίλητος κι εγώ συνέχισα.
– μπορεί να ήταν πολύ φτωχοί και να μην είχαν την δυνατότητα να σε ζήσουν ή να υπήρχε κάποιο άλλο πρόβλημα, δεν ξέρω τον λόγο, αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως θα πρέπει να ήταν κάτι πολύ σοβαρό!
-ναι, αλλά μου είπες ψέμματα.
– εγώ; πότε;
– όταν παλιά σε είχα ρωτήσει αν τους ξέρεις, μου είχες πει όχι.
– μα δεν τους ξέρω μωρό μου, τα ονόματά τους έχω διαβάσει στα χαρτιά σου όπως κι εσύ τώρα.
Αποσύρθηκε αμίλητος στο δωμάτιό του και για καιρό τό’βλεπα πως ήταν σοκαρισμένος και προβληματισμένος.
Άρχισε να παρακολουθεί στην τηλεόραση εκπομπές που αναφέρονταν σε ανθρώπους που είχαν χαθεί και βρίσκονταν μετά από χρόνια.
Σε μια τέτοια στιγμή που παρακολουθούσε το σμίξιμο ενός πατέρα με την κόρη του  πήγα και κάθησα δίπλα του.
Τον αγκάλιασα και του είπα ψιθυριστά στο αυτί «όταν μεγαλώσεις θα ψάξουμε μαζί να τους βρούμε, εγώ θα σε βοηθήσω εντάξει;»
Κούνησε το κεφάλι του καταφατικά με τα ματάκια του δακρυσμένα και χώθηκε στην αγκαλιά μου.
 
συνεχίζεται..

14 Σχόλια (+add yours?)

  1. aristea k
    Οκτ. 05, 2013 @ 15:59:57

    Πόσο μυαλό, πόσες γνώσεις χρειάζεται να έχει κάποιος για να σκεφτεί ακόμα κι αυτό το απλό: γνωρίζει κανείς ότι έχει δει , έχει ζήσει , έχει μάθει!
    Τζίνα μου για άλλη μία φορά αφοπλιστική, καταπληκτική στο πλησίασμα σου, στη φροντίδα σου, στην αγάπη σου!
    Παράδειγμα προς μίμηση !
    Η διήγηση σου είναι η καλύτερη διδασκαλία!
    Σε φιλώ γλυκά!

    Απάντηση

  2. Levina
    Οκτ. 05, 2013 @ 18:57:12

    Θα γράψω κάτι άσχετο για τα μάτια των άλλων… απόλυτα σχετικό με τον τρόπο που αφομοιώνω την διήγησή σου.
    Μια νυχτοπεταλούδα που φέρνει γύρες κοντά στην λάμπα που σκορπίζει φως … καίγεται μα συνεχίζει τους κύκλους της.
    Φτωχά θα είναι τα λόγια θαυμασμού στην δύναμη της γυναίκας που γνωρίζω μέσα από τα γραπτά της τώρα, θα ήταν σαν να τα έλεγα σε σένα, στην μητέρα μου, στις μανούλες όλου του κόσμου που έκλεισαν στην αγκαλιά τους παιδιά εγκαταλειμμένα στην τύχη τους…
    Σε φιλώ γλυκά και μου φέρνει ένα χαμόγελο η σκηνή που πλάθει η φαντασία μου καθώς θα τους κρατάς όλους στην τεράστια αγκαλιά σου.

    Απάντηση

  3. Katerina V.
    Οκτ. 05, 2013 @ 19:29:24

    Μια ακόμη υπέροχη διήγηση!
    Θα συμφωνήσω σε όλα με την Αριστεά..Είσαι πραγματικό παράδειγμα προς μίμηση!

    Με τους εκπαιδευτικούς το χάος είναι τεράστιο…δεν ξέρουν τι τους γίνεται..ελάχιστοι είναι οι άξιοι..Είχα πάει και εγώ πενταμισάρικο σχολείο και η αλήθεια είναι πως είχα μια μικρή καθυστέρηση σε σχέση με τα άλλα παιδάκια και μια δασκάλα και μάλιστα στα αγγλικά (…) είχε πει στη μαμά μου πως είμαι δυσλεκτική και να το κοιτάξει! Επειδή η μαμά μου γνώριζε πως δεν ισχύει κάτι τέτοιο της τα είπε ένα χεράκι…Το κακό είναι πως το περνάνε στα παιδιά και τα κάνουν να αισθάνονται άσχημα…!

    Νομίζω πως η αλήθεια τον ανακούφισε τον Παναγιώτη…

    Πολλά φιλιά!

    Απάντηση

  4. vanillaforbliss
    Οκτ. 05, 2013 @ 20:21:41

    Η ιστορίας σας με συγκλονίζει. Η δύναμή σου ακόμη πιο πολύ. Με ανατριχιάζει.
    Σε φιλώ.
    Όλγα

    Απάντηση

  5. apd22
    Οκτ. 05, 2013 @ 20:33:18

    ΤΖΙΝΑ…ΑΠΛΑ ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ..ΘΑ ΤΟ ΕΧΕΙΣΑΚΟΥΣΕΙ ΤΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ…ΙΣΩΣ ΕΧΕΙΣ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ…ΑΛΛΑ ΟΜΩΣ ΠΡΑΓΑΜΤΙΚΑ…ΑΥΤΟ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ…ΣΕ ΓΟΝΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ…ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ….

    Απάντηση

  6. Ρουλα Σμαραγδενια
    Οκτ. 05, 2013 @ 21:07:29

    αν σε είχα μπροστα μου αυτήν την στιγμή θα σου εκενα υπόκληση ..εκτόας απο μια μεγαλη αγκαλιά…Τζίνα μου…οι αγκαλιες που ανοίγουν για να δεχτούν εκτός απο τα παιδια τους και παιδια της καρδιας… ειναι η ωραοώτερες αγκαλιες του κόσμου.. ετσι βλεπω.. και την δική σου… αγκαλια που έχει κουρνιασει ο Παναγιώτης..!!!!!!!! φιλια παρα πολα…

    Απάντηση

  7. Κατερίνα Βερίγκα
    Οκτ. 05, 2013 @ 21:13:19

    Δεν θέλω να σχολιάσω καθόλου την απαράδεκτη εκπαιδευτικό αλλά να σου δώσω συγχαρητήρια για τον όμορφο τρόπο που το χειρίστηκες μαζί του.. Αναμένω με αγωνία την συνέχεια.. Από τη φωτογραφία φαίνεται αξιολάτρευτο πλάσμα, ευτυχώς που μεγάλωσε μαζί σας!! Πολλά φιλιά!!

    Απάντηση

  8. joan petra
    Οκτ. 06, 2013 @ 09:06:39

    Θα σπάσει η καρδιά μου… (με κομμένη την ανάσα, έστω κι αν ξέρω το σήμερα…) Καλή σου μέρα γλυκιά μου Τζίνα! Καλή Κυριακή να έχετε! 🙂

    Απάντηση

  9. Marilena Gr (@Marilena_Gr)
    Οκτ. 06, 2013 @ 09:12:51

    όπως ακριβώς το έγραψε η joan petra.
    δεν θα μπορούσα να εκφραστώ καλύτερα..

    Απάντηση

  10. Μαρία Κανελλάκη
    Οκτ. 06, 2013 @ 14:47:46

    Χωρίς να ξέρω την εξέλιξη και το σήμερα, διαισθητικά νομίζω πως το αντιμετώπισες με ψυχραιμία και ειλικρίνεια. Άσχετα με τη συνέχεια, θεωρώ ότι ήταν η πιο σωστή χρονικά στιγμή και η πιο θαρραλέα απάντηση που θα μπορούσε να υπάρχει.
    «Έξω απ’ το χορό» είμαι και το παρακολουθώ με κομμένη την ανάσα.
    Μπράβο σου, δεν θα κουραστώ να στο λέω!
    Έβαλες τον εαυτό σου σε σκληρά μονοπάτια και δοκιμασίες, ενώ θα μπορούσες απλά να απολαμβάνεις ήσυχες οικογενειακές στιγμές… τίποτα δεν γίνεται τυχαία όμως…

    Απάντηση

  11. katerina KaPa
    Οκτ. 06, 2013 @ 15:11:26

    Είσαι το δώρο του!

    Απάντηση

  12. Φλώρα
    Οκτ. 07, 2013 @ 11:12:51

    Πόσο ανυπομονώ για τη συνέχεια… και τη συνέχεια της συνέχειας….
    Με έχεις καθηλώσει.
    Και σε θαυμάζω.
    Φιλιά

    Απάντηση

  13. Αγριμιώ
    Οκτ. 10, 2013 @ 07:10:34

    Λάθος, Kapa μου, είναι το δώρο μας.. 🙂 Αχ, Τζινάκι μου, συνεχίζεις να με εκπλήσσεις ευχάριστα. Θα τα πούμε Πατρίδα!!

    Απάντηση

  14. Είμαι Παιδί
    Οκτ. 11, 2013 @ 05:22:30

    Καλημέρα. Διάβασα την ιστορία, δεν έχω λόγια. Μια γυναίκα που παίρνει την απόφαση να μεγαλώσει ένα παιδί που δεν είναι δικό της, την θεωρώ 2 φορές περισσότερο μάνα. Το κακό με τους εκπαιδευτικούς είναι ότι αρκετοί από αυτούς βγάζουν τα δικά τους άσχετα συμπεράσματα, τα οποία προκύπτουν από άγνοια και όχι γνώση, τα οποία όμως κάνουν το λάθος να μη τα κρατούν για τους εαυτούς τους. Σαφώς δεν ισχύει για όλους, αλλά συμβαίνει σε αρκετά μεγάλο ποσοστό. Χειρίστηκες άψογα τα ερωτήματα του μικρού! Σου εύχομαι καλή συνέχεια και θα τα ξαναπούμε.

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: