Αγάπη Και Αντοχές

 
Εκείνον τον πολύ δύσκολο πρώτο χρόνο της προσαρμογής όλων μας, θυμήθηκα πολλές φορές την κοινωνική λειτουργό που στις ατέλειωτες κουβέντες που κάναμε πριν δοθεί η έγκριση της αναδοχής, προσπαθούσε με κάθε τρόπο να μας αποτρέψει.
Την θυμόμουν που μου έλεγε «έχετε περάσει πολλά στη ζωή σας, σκεφτείτε το.. τώρα έχετε πια βρει την γαλήνη, τους ρυθμούς σας, η ζωή σας θα αναστατωθεί, δεν έχετε λόγο να μπείτε σε μια τέτοια δοκιμασία».
Φυσικά δεν άκουγα τίποτα.
Ένιωθα δυνατή να παλέψω με κάθε αντιξοότητα, με κάθε δυσκολία.
Όμως εκείνη ήξερε, τα είχε δει πολλές φορές στην δουλειά της, μιλούσε την γλώσσα της λογικής ενώ εμένα με είχε κυριεύσει το συναίσθημα.
Εκείνον τον πρώτο χρόνο λοιπόν που οι αντοχές μου δοκιμάστηκαν όσο ποτέ άλλοτε, την θυμόμουν συχνά.
Υπήρξαν και κανα δυό στιγμές – ντρέπομαι που το λέω – που το μετάνιωσα.
Που λύγισα και σκέφτηκα τί πήγα κι έκανα;
Γιατί δεν καθόμουν στην ησυχία μου;
Στιγμές που τα προβλήματα φάνταζαν ανυπέρβλητα και η κούραση – ψυχική και σωματική – με λύγιζε.
Δεν προσπαθώ να δικαιολογηθώ όμως δεν ήμουν μια μαμά που ήταν στο σπίτι, δούλευα όπως και τώρα και μάλιστα με δύσκολο ωράριο.
Μπορεί να ήταν δική μου δουλειά, όμως ήμουν από τις εξήμισι το πρωί μέχρι τις έξι το απόγευμα στο μαγαζί και μετά έπρεπε να τρέξω μαζί με τα παιδιά για ψώνια, μαγείρεμα κι όλα όσα κάνουμε όλες οι εργαζόμενες μαμάδες.
Η προσοχή που έπρεπε να δείχνω σε κάθε κίνηση που έκανα, σε κάθε αγκαλιά, σε κάθε χαμόγελο, σε κάθε βλέμμα, ήταν εξουθενωτική.
Ακόμα και την ώρα που σερβίριζα το φαγητό ένιωθα το βλέμμα του Παναγιώτη να μετρά τις μπουκιές και την ποσότητα στα πιάτα τους για να δει αν είχα βάλει περισσότερο στον Βασίλη απ’ ότι σ’ εκείνον.
 
παιδιά-χωριό
 
Ξέρω πως η ζήλεια υπάρχει – και πολλές φορές αρκετά έντονα – ακόμα και στα βιολογικά αδέλφια.
Όμως σ’ αυτή την περίπτωση το μωρό που έρχεται στην οικογένεια δεν καταλαβαίνει.
Μπορείς να αγκαλιάζεις το μεγαλύτερο, να το ησυχάζεις και να το βεβαιώνεις πως είναι το ίδιο σημαντικό για σένα όσο και το νέο μέλος της οικογένειας.
Στην δική μας περίπτωση το νέο μέλος δεν ήταν μωρό, ήταν ένα τετράχρονο παιδάκι που σ’αυτά τα πολύ σημαντικά πρώτα χρόνια της ζωής του, είχε στερηθεί την αγάπη, την προσοχή, την αποκλειστικότητα κι ήταν φυσικό να τα διεκδικεί με έντονο και απόλυτο τρόπο, ακόμα ακόμα και με τσαμπουκά.
Θυμάμαι κάποια φορά που με ρώτησε «μαμά πότε πήρατε τον Βασίλη;» κι αμέσως μετά «εμένα γιατί αργήσατε τόσο;».
Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως στο μυαλουδάκι του είχε σχηματιστεί η εντύπωση πως με αυτόν τον τρόπο έρχονται τα παιδιά στον κόσμο.
Οι βρεφοκόμες στο ίδρυμα τα μεγάλωναν λέγοντάς τους πως κάποια μέρα θα έρθουν οι γονείς τους να τα πάρουν, οπότε …
Του είπα λοιπόν πως τον Βασίλη δεν τον πήραμε, πως τον είχα στην κοιλιά μου, πως τον γέννησα, όμως εκείνον τον διάλεξα ανάμεσα σε πάρα πολλά παιδιά γιατί ήταν το πιο όμορφο, το πιο έξυπνο, το πιο χαρισματικό απ’ όλα κι εγώ τον αγάπησα τρελά.
Και τότε εκείνος τύλιξε τα χεράκια του στον λαιμό μου, με φίλησε και μείναμε έτσι αγκαλιασμένοι για ώρα..
 
συνεχίζεται..

12 Σχόλια (+add yours?)

  1. Rylie
    Σεπτ. 28, 2013 @ 18:07:51

    Δυστυχώς αυτά τα παιδάκια έχουν λάθος άποψη για πολλά πράγματα, μεταξύ των οποίων και η αγάπη… Νομίζουμε πως επειδή είναι μικρά δεν καταλαβαίνουν, όμως καταλαβαίνουν πολύ καλά! Έχουν βιώσει την εγκατάλειψη και την έχουν νιώσει πολύ έντονα και γι’ αυτό διεκδικούν με τσαμπουκά την προσοχή!
    Υπάρχουν παιδάκια που όμως στάθηκαν τυχερά και τα αγκάλιασε μια όμορφη οικογένεια σαν τη δική σας… Υπάρχουν και τα υπόλοιπα που δεν είναι τόσο τυχερά… Θα πω ένα μπράβο μόνο που κατάφερες να ξεπεράσεις όλα τα προβλήματα και που δε το έβαλες κάτω!
    Σε φιλώ!

    Απάντηση

  2. Marilena Gr (@Marilena_Gr)
    Σεπτ. 28, 2013 @ 18:38:56

    είδες όμως, πόση αντοχή σου δίνει η αγάπη;
    ευλογία Τζίνα μου..
    κι αυτή η αγκαλιά, η διαρκής, η συνεχόμενη μέχρι σήμερα, ευλογία.
    και δικαίωση.

    Απάντηση

  3. Athina Craftaholic
    Σεπτ. 28, 2013 @ 18:52:19

    Τζίνα, κάθε φορά που σε διαβάζω είναι σαν να σε έχω απέναντί μου και να μιλάμε. Με συγκινεί πολύ η δύναμη της ψυχής σου και θαυμάζω το χαρακτήρα σου.. Ο Παναγιώτης είναι πολύ τυχερός που σας βρήκε κι εσύ ακόμα πιο τυχερή που άνοιξες το σπίτι σου και την καρδιά σου για εκείνον…
    Ευχαριστούμε για το μοίρασμα τόσο προσωπικών συναισθημάτων…

    Απάντηση

  4. katerina KaPa
    Σεπτ. 28, 2013 @ 20:57:12

    Τζίνα! Κάθε φορά με καθηλώνεις.Κάθε φορά.Αναρωτιέμαι αν έχεις καταλάβει πόσο απίθανα γεναία στάθηκες και στέκεσαι και τελικά…τι κατάφερες! Είσαι απίστευτη.Είσαι π΄ροτυπο στο έχω ξαναπεί! Σε θαυμάζω…

    Απάντηση

  5. apd22
    Σεπτ. 28, 2013 @ 22:23:32

    ΑΧ ΒΡΕ ΤΖΙΝΑ ΜΟΥ….ΑΧ!!!!!
    ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΝΑ ΣΕ…»ΔΙΑΒΑΣΩ»..ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΟΜΩΣ ΠΑΘΑΙΝΩ ΤΟ ΙΔΙΟ…ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΘΑ ΦΑΝΕΙ ΤΟΣΟ….ΛΙΓΟ….

    ΕΙΣΑΙ ΑΠΛΑ..ΥΠΕΡΟΧΗ!!!!!

    Απάντηση

  6. Φλώρα
    Σεπτ. 29, 2013 @ 02:16:38

    Συνέχισε να αφήνεις τις εμπειρίες σου να μας συναρπάζουν.
    Μπράβο σου και ξανά μπράβο σου.

    Απάντηση

  7. joan petra
    Σεπτ. 29, 2013 @ 09:21:49

    Το κλάμα συνεχίζεται(με κομμένη την ανάσα…) Γλυκά φιλιά!!

    Απάντηση

  8. Katerina V.
    Σεπτ. 29, 2013 @ 10:16:31

    Τζίνα μου έκανες την απόλυτα σωστή κίνηση…μίλησες με ειλικρίνεια στο παιδί σου! Αυτό θα το εκτιμά για πάντα!
    …και κανένα συναίσθημα δεν είναι ντροπή…είμαστε άνθρωποι και πολλές φορές λυγίζουμε όμως η ουσία είναι στις αποφάσεις μας και εσύ πήρες την πιο θαρραλέα απόφαση!
    Φιλάκια!

    Απάντηση

  9. aristea k
    Σεπτ. 30, 2013 @ 12:02:50

    Αυτή η εξήγηση στο τέλος κι η γλυκιά αγκαλιά όλα τα λεφτά!
    Αχ αυτή η αγκαλιά!
    Φιλιά Τζίνα μου!

    Διαβάζω κάθε φορά και χαμογελώ γλυκά…..

    Απάντηση

  10. Κατερίνα Βερίγκα
    Οκτ. 01, 2013 @ 11:27:17

    Τζίνα μου καλό μήνα!! Στην αρχή που ανέφερες την συνάδελφο κοινωνική λειτουργό λέω ωχ..κάποια πατάτα θα έκανε και θα έχει σχηματίσει αρνητική εικόνα για εμάς!Αλλά βλέπω ότι ξέρεις να ξεχωρίζεις τον τρόπο που λειτουργεί ο καθένας! Τι να σου πω; Για άλλη μία φορά τον θαυμασμό μου; Θα βαρεθείς να το ακούς. Θα σου εκμυστηρευτώ ότι έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι αν δε μπορώ να κάνω παιδί με τον σύντροφό μου,θα υιοθετήσω. Και δεν το λέω ανεύθυνα,καταλαβαίνεις.. Με λυπεί πολύ το γεγονός να μιλάω με γυναίκες που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά και όταν τις ρωτάω έχετε σκεφτεί την υιοθεσία να μου λένε δεν θέλει ο άντρας μου.. Αυτό είναι άλλο θέμα όμως! Συγκινήθηκα πολύ με τον τρόπο που περιέγραψες στον Παναγιώτη τη «διαφορά» από τον Βασίλη. Είναι πολύ τυχεροί όλοι που σε έχουν στην ζωή τους!

    Απάντηση

  11. Μαρία Κανελλάκη
    Οκτ. 01, 2013 @ 20:28:16

    Όση ώρα διάβαζα, η σκέψη που κυριαρχούσε ήταν αυτή ακριβώς που λέει η Κατερίνα πιο πάνω «Είναι πολύ τυχεροί όλοι που σε έχουν στην ζωή τους!»
    Να’σαι καλά!

    Απάντηση

  12. justwannafeel1995
    Οκτ. 02, 2013 @ 11:49:15

    Πόση δύναμη ψυχής μπορεί να έχει ενας ανθρωπος; Πολλή πολλή περισσότερη απ’ ό,τι ο ίδιος νομίζει! Αυτο πρέπει να θυμόμαστε και να μην το βάζουμε ποτέ κάτω σε δυσκολίες..
    Είναι αξιοθαύμαστες, ειλικρινά, οι πράξεις, η συμπεριφορά σου, ακόμα και ο ίδιος ο τρόπος που μιλάς για όλα αυτα. Σου εύχομαι, με όλη μου την καρδιά, να ‘σαι παντα καλά εσύ κι οι αγαπημένοι σου άνθρωποι, με υγεία, πάνω απ’ όλα και χαμόγελα στα προσωπα σας. 🙂
    Να ‘χεις έναν τελειο μήνα, σου στελνω πολλα γλυκα φιλακια!! 😀

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: