Ο Πρώτος Καιρός

Οι πρώτες μέρες στο σπίτι, οι πρώτες μέρες της ζωής του Παναγιώτη έξω από το ίδρυμα ήταν μια αποκάλυψη για τον μικρό.
Μέχρι εκείνη την ώρα οι μόνες παραστάσεις που είχε ήταν ο μεγάλος θάλαμος με τα ξύλινα κρεβατάκια όπου μεγάλωνε μαζί με καμμιά δεκαριά άλλα παιδιά κι ο κήπος με τις κούνιες που οι βρεφοκόμες τα έβγαζαν να παίξουν.
Βρέθηκε λοιπόν απ’τη μια στιγμή στην άλλη να «βομβαρδίζεται» από εικόνες και αντικείμενα άγνωστα σ’αυτόν.
Κι έκανε το αυτονόητο, αυτό που κάνουν όλα τα μικρά παιδιά προκειμένου να αντιληφθούν τον κόσμο.
Άγγιζε τα πράγματα, τα ακουμπούσε, τα εξέταζε.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα στο σούπερ μάρκετ με τον Παναγιώτη.
Βγαίνω φορτωμένη με τις σακούλες προχωρώντας προς το πάρκινγκ, καταλαβαίνω όμως πως ο μικρός δεν με ακολουθεί και σταματάω  να δω τί γίνεται.
Ο Παναγιώτης είχε σταθεί στην πόρτα εξόδου του σούπερ μάρκετ κι έκανε ένα βήμα πίσω και μετά ένα βήμα μπροστά ξανά και ξανά, κοιτώντας με έκπληξη σε κάθε του βήμα την πόρτα μια να ανοίγει και μια να κλείνει.
Όταν στο σπίτι ο Βασίλης έπαιζε με τα παιχνίδια τους ο Παναγιώτης προτιμούσε να κάθεται να με κοιτάει να σιδερώνω ή να μαγειρεύω, έχοντας τα μάτια ορθάνοιχτα από την έκπληξη και κάνοντας αμέτρητες ερωτήσεις.
Πράγματα απλά και καθημερινά όπως το σίδερο, η κατσαρόλα, η ηλεκτρικη κουζίνα, το πλυντήριο.. ήταν πράγματα πρωτόγνωρα για κείνον.
Όλη αυτή η απόλυτα φυσιολογική περιέργεια όμως, εγκυμονούσε  τον κίνδυνο να καεί ή να τραυματιστεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έτσι ήμουν συνεχώς σε εγρήγορση κι είχα τα μάτια μου στραμμένα πάνω του διαρκώς.
Περάσαμε δύσκολες και κουραστικές στιγμές γιατί έχοντας ζήσει τα πρώτα τέσσερα σχεδόν χρόνια της ζωής του στο προστατευμένο περιβάλλον του ιδρύματος, αγνοούσε την ύπαρξη κινδύνων παντελώς.
παιδια τηλεοραση
Εκείνον τον καιρό είχα το μαγαζί μου (πριν το πουλήσουμε και μετακομίσουμε στην εξοχή) , έτσι λοιπόν τον πρώτο μήνα τον είχα μαζί μου όλη μέρα.
Έντρομη τον είδα μια μέρα να έχει βγει στον δρόμο (κεντρικός απ’ όπου περνούσαν πολλά αυτοκίνητα και το λεωφορείο) να παίζει μες την μέση.. κουτσό!
Τότε πείστηκα πως πράγματι τα μικρά παιδιά εχουν άγγελο που τα προσέχει.
Θυμάμαι τα μεσημέρια που ήταν συνηθισμένο να κοιμάται και βέβαια στο μαγαζί δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα, τον έπαιρνα λοιπόν στην αγκαλιά μου καθιστό με το στήθος του να ακουμπά στο δικό μου, τα ποδαράκια του να βγαίνουν προς την μεριά της πλάτης μου και κοιμόταν.
Άλλες φορές, όταν υπήρχαν πελάτες, τον είχα πετύχει να έχει γονατίσει μπροστά στην καρέκλα και με ακουμπισμένο το κεφαλάκι του στο κάθισμά της να τον έχει πάρει ο ύπνος.
Ταλαιπωρία, όμως δεν ήθελα αμέσως να τον στείλω στον παιδικό σταθμό, ήθελα να δεθεί λίγο μαζί μου, ΄να μας μάθει καλά, να σιγουρευτεί για την θέση του στην οικογένεια.
Όταν τελικά τον πήγα στον παιδικό σταθμό δεν του άρεσε καθόλου και το θυμάται ακόμα και τώρα που έχει μεγαλώσει.
Τα μεσημέρια που πήγαινα να τον πάρω τον έβρισκα σε μια γωνιά καθισμένο στο πάτωμα, απομονωμένο από τα άλλα παιδιά να με περιμένει και μόλις με έβλεπε ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφιζόταν στο προσωπάκι του.
Η καρδιά μου σκιζόταν στα δύο, όμως δεν γινόταν διαφορετικά….

συνεχίζεται..

23 Σχόλια (+add yours?)

  1. Κατερίνα Βερίγκα
    Σεπτ. 14, 2013 @ 09:20:20

    Πρώτα απ’όλα να σε ευχαριστήσουμε που μοιράζεσαι μαζί μας τόσο προσωπικά-οικογενειακά σου ζητήματα. Έχω την αίσθηση, διόρθωσέ με αν κάνω λάθος, ότι είναι πολύ πιο «δύσκολο» να μεγαλώνεις ένα παιδί που δεν το έχεις γεννήσει αλλά όταν τα καταφέρνεις πρέπει να αισθάνεσαι διπλάσια χαρά.. Χωρίς βέβαια να συγκρίνω την χαρά που παίρνεις από τα παιδιά που γέννησες, απλώς εδώ ο πήχης είναι πιο ψηλά. Μπράβο σου που το κέρδισες αυτό το παιδί από την αρχή,που με ωριμότητα και υπευθυνότητα το μεγάλωσες παίρνοντας αποφάσεις σωστές για εκείνον και την οικογένειά σας. Αλήθεια πόσο χρονών είναι σήμερα; Καλό σαββατοκύριακο!

    Απάντηση

    • Tzina
      Σεπτ. 14, 2013 @ 11:44:01

      Έχεις δίκιο.. είναι δυσκολότερο να μεγαλώνεις ένα παιδί που δεν το έχεις γεννήσει, είναι σαν να περπατάς σε τεντωμένο σκοινί .
      Κάθε σου λέξη, κάθε σου ματιά, κάθε σου πράξη πρέπει να είναι μοιρασμένη δίκαια για να μη νομίσει, να μη σκεφτεί, να μην νιώσει πως διαφέρει σε κάτι.
      Ο Παναγιώτης είναι σήμερα σχεδόν 13 χρονών κι αν διαβάζεις το άλλο μου blog τις «άρες μάρες» θα έχεις δει να αναφέρομαι πολλές φορές σ’ εκείνον (του έχω ιδιαίτερη αδυναμία η αλήθεια είναι..) όπως επίσης και φωτογραφίες του..
      Σ’ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!

      Απάντηση

  2. petalouditsa
    Σεπτ. 14, 2013 @ 10:14:13

    Δυσκολη η προσαρμογη, αλλα με αγαπη και καλη διαθεση τα καταφερες μια χαρα! Καλημερα!

    Απάντηση

  3. Marilena Gr (@Marilena_Gr)
    Σεπτ. 14, 2013 @ 11:44:53

    συγκλονιστική η περιγραφή..

    αυτό μόνο.

    Απάντηση

  4. apd22
    Σεπτ. 14, 2013 @ 13:29:55

    ….ΠΟΣΟ ΑΓΝΗ ΨΥΧΗ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ…ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΟΥ….ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΖΙΝΑ…ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ

    Απάντηση

  5. Tzina
    Σεπτ. 14, 2013 @ 13:33:36

    Σου στέλνω την αγάπη μου 🙂

    Απάντηση

  6. Φλώρα
    Σεπτ. 14, 2013 @ 14:55:26

    Όσο εσύ θα μας γράφεις τόσο εγώ θα κλαίω από συγκίνηση.
    Φιλιά πολλά

    Απάντηση

  7. Μαρία Κανελλάκη
    Σεπτ. 14, 2013 @ 15:55:55

    Α ρε Τζίνα!!!
    Συγνώμη δεν μου βγαίνει σχόλιο.
    Γνωρίζοντας πως διαβάζω μια αληθινή ιστορία, η συγκίνηση γίνεται βουβαμάρα.
    Να’στε όλοι καλά Τζίνα!

    Απάντηση

  8. aristea k
    Σεπτ. 14, 2013 @ 18:20:45

    Τζίνα μου γλυκιά, τρελαίνομαι με την καταγραφή των συναισθημάτων που κάνεις. Δίνεις ακριβώς τα στοιχεία που χρειάζονται για να κατανοήσουμε από «μέσα», όλο αυτό που ζήσατε! Εξαιρετικό το ξεδίπλωμα της ιστορίας… (πέρα από την ίδια την ιστορία που είναι ένα σαν να διαβάζω για ένα μικρό θαύμα).
    Περιμένω όπως πάντα με ανυπομονησία τη συνέχεια ……
    Φιλιά!

    Απάντηση

    • Tzina
      Σεπτ. 14, 2013 @ 19:31:17

      Προσπαθώ να μεταφέρω όσο γίνεται πιο «πραγματικά» όσα βιώσαμε.
      Χαίρομαι να ακούω πως σε ένα βαθμό το πετυχαίνω.
      Φιλιά Αριστάκι μου!

      Απάντηση

  9. Katerina V.
    Σεπτ. 14, 2013 @ 19:23:45

    Πραγματικά, μια πανέμορφη ιστορία ξεδιπλώνεται μπροστά μας…μια ιστορία αληθινή και δοσμένη με υπέροχο και τρυφερό τρόπο! Κάθε φορά σε θαυμάζω και περισσότερο Τζίνα μου γιατί καταλαβαίνω πως μεγάλωσες τον Παναγιώτη με πολλή αγάπη αλλά και πειθαρχεία! Δεν τον ξεχώρισες από τα άλλα σου παιδιά, τήρησες τις ισορροπίες και δούλεψες πολύ για αυτό..! Είσαι αξιοθαύμαστος άνθρωπος!
    Να είσαι πάντα καλά!

    Απάντηση

    • Tzina
      Σεπτ. 14, 2013 @ 19:33:42

      Η αλήθεια είναι πως ακόμα και τώρα που έχουν περάσει τόσα χρόνια , πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να «προσέχει» στο μοίρασμα της αγάπης, της αγκαλιάς, του δοσίματός μου στα παιδιά.
      Φαίνεται μου έχει μείνει κουσούρι :p

      Απάντηση

  10. joan petra
    Σεπτ. 14, 2013 @ 19:24:46

    Ευτυχώς που συνεχίζεται……… (διαβάζω είπαμε, με κομμένη την ανάσα….)
    Σε περιμένω εντός Σαββατοκύριακου εδώ:
    http://pistos-petra.blogspot.gr/2013/09/blog-post.html
    Γλυκά φιλιά συγκίνησης

    Απάντηση

  11. Tzina
    Σεπτ. 14, 2013 @ 19:35:12

    Έχω ήδη διαβάσει το ποστ σου, αλλά επειδή δεν είμαι καθόλου καλή στο να μαντεύω, παρέδωσα τα όπλα δίχως να προσπαθήσω 🙂

    Απάντηση

  12. joan petra
    Σεπτ. 14, 2013 @ 19:39:26

    Η έκφραση «παρέδωσα τα όπλα» δεν ισχύει στην περίπτωση της Τζίνας. Άκου με κι εμένα, κάτι ξέρω παραπάνω, από αυτά που μας περιγράφει…. 🙂

    Απάντηση

  13. Ρουλα Σμαραγδενια
    Σεπτ. 15, 2013 @ 16:41:24

    Οτι και να πώ δεν θα βρώ λόγια να μπορούνε να εκφρασουνε.. τα αισθήματα και το γεμισμα καρδιας που νιώθω γιατί υπαρχουν άνθρωποι σαν και σένα ΤΖΊΝΑ μου στον κόσμο μας.. τιποτε αλλο ..φιλώ σε..

    Απάντηση

  14. me (maria)
    Σεπτ. 15, 2013 @ 19:05:51

    Ό, τι κι αν πω είναι λίγο…διαβάζω διαβάζω, φτάνω στο συνεχίζεται και ανυπομονώ κάθε φορά περισσότερο για τη συνέχεια…να είσαι καλά!!

    Απάντηση

  15. Levina
    Σεπτ. 16, 2013 @ 09:13:28

    Άργησα λίγο να περάσω … να δω την συνέχεια …
    Δεν ξέρω αν χωρά σχόλιο… αν το να πω τι αισθάνομαι καθώς σε διαβάζω έχει σημασία… με τα μάτια μιας ώριμης γυναίκας εισχωρώ στον μικρό Παναγιώτη και αντικρίζω τις αγωνίες και τους προβληματισμούς της δικής μου θετής μητέρας … μόνο που στους χειρότερους εφιάλτες μου για χρόνια θυμάμαι να βλέπω έναν φεγγίτη να φωτίζει ένα μισοσκότεινο δωμάτιο. Ποτέ δεν κατάλαβα αν ήταν αυτή η πρώτη της ζωής μου εικόνα και για πόσο…. Χρειάζεται πολύ αγάπη για να απαλλαγείς από τους εφιάλτες του υποσυνείδητου Τζίνα μου και εσύ την διαθέτεις απλόχερα αυτή την αγάπη.
    Ευλογημένος ο άνθρωπος που έχει την δύναμη να μη παραμένει στις θεωρίες και στα λόγια και έμπρακτα να δίνεται ψυχή τε και σώματι .
    Να είσαι πάντα καλά.

    Απάντηση

    • Αγριμιώ
      Σεπτ. 21, 2013 @ 03:03:42

      Θα θέλαμε, έστω κι ανώνυμα, κάποια στιγμή να δώσεις κάτι προς δημοσίευση εδώ. Για πολλούς λόγους.. για να δουν, να διαβάσουν, να αισθανθούν και οι υπόλοιποι. Τις δυσκολίες, τις απογοητεύσεις, τις προσδοκίες. Μα πάνω απ’όλα, αυτές τις μικρές ή μεγάλες Σιωπές. Πότε του Εγώ και πότε των Άλλων. Που ματώνουν, σκίζουν, βουλιάζουν.

      Μετατρέπονται σε μισοσκότεινα δωμάτια.. κι εμείς τα θέλουμε πολύχρωμα, μ’ακούς; Έτσι πρέπει!! 🙂

      Νοερή αγκαλιά από Μελβούρνη- ελπίζω σύντομα κι από κοντά, ε; 🙂
      Να προσέχεις, να γράφεις μα προπαντός να δημιουργείς από το Τίποτα.
      Είσαι τόσο μα τόσο καλή σε αυτό..

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: