Η Προσαρμογή

Εκείνες οι μέρες της «προσαρμογής» ήταν ψυχικά επίπονες και κουραστικές.
Πήγαινα κάθε πρωί με τον Βασίλη να συναντήσουμε τον Παναγιώτη.
Έβγαζα τα δύο παιδιά στον κήπο του ιδρύματος , μιλούσαμε, γελούσαμε και τα άφηνα μέσα απ’το παιχνίδι να «γνωριστούν».
παιδια κουνιες
Ο Παναγιώτης αδημονούσε να έρθει σπίτι, το ίδιο κι εμείς, όμως η κοινωνική υπηρεσία είχε άλλη γνώμη.
Ήθελαν να σιγουρέψουν την απόφασή μας και να διασφαλίσουν τη καλή έκβαση της αναδοχής.
Πληρώναμε κατά κάποιο τρόπο μια πρόσφατη αποτυχία «τοποθέτησης» παιδιού σε ανάδοχη οικογένεια, το οποίο είχε «επιστραφεί» στο ίδρυμα λόγω της συμπεριφοράς του.
Στη δική μας περίπτωση η ψυχολόγος είχε διακρίνει συμπτώματα μελαγχολίας του Βασίλη από την παρουσία του Παναγιώτη και το αναγκαστικό «μοίρασμα» της μαμάς του (δηλαδή εμένα) μαζί του.
Ήταν φυσικό.
Μετά από πεντέμισι χρόνια απόλυτης κυριαρχίας στην οικογένεια και πρωτιάς στην προσοχή και την αγάπη μας, ο Βασίλης καλούνταν από την μια στιγμή στην άλλη να μας μοιραστεί με ένα άλλο παιδί.
Ήταν τόσο μικρός κι ο ίδιος, ήθελε τον χρόνο του κι αυτό ακριβώς προσπαθούσα να εξηγήσω στην ψυχολόγο.
Μάταια…
Σπάραζε η ψυχή μου κάθε φορά που έπρεπε να φύγω.
Ο Παναγιώτης αγκιστρωνόταν πάνω μου κλαίγοντας και με παρακαλούσε να τον πάρω, να μην τον αφήσω πίσω..
Θυμάμαι κάποια μέρα που μου έτυχε σοβαρό πρόβλημα και δεν μπόρεσα να πάω.
Πήρα τηλέφωνο να ενημερώσω και ζήτησα τον μικρό να του μιλήσω, με τις πρώτες λέξεις που πρόφερα άφησε το ακουστικό να πέσει στο πάτωμα κι έφυγε κλαίγοντας.
Ακόμα δεν μπορώ να το ξεχάσω.
Πέρασε έτσι ένας μήνας.
Στο τέλος έκανα μια έντονη κουβέντα με την κοινωνική λειτουργό πιέζοντάς την να πάρουν μια απόφαση.
Αυτό το καθημερινό (πρωϊ-απόγευμα) πήγαινε – έλα μας είχε εξοντώσει.
 Ο μικρός δεν ηρεμούσε πια με τις κουβέντες, απαιτούσε με τον τρόπο του να έρθει μαζί μας.. κι είχε δίκιο.
Τα δυο παιδιά είχαν γνωριστεί πια κι η σχέση απλά χρειαζόταν χρόνο και καθημερινή επαφή για να εξελιχθεί και να εξομαλυνθεί.
Έτσι με επισκέψεις δυο και τριών ωρών την μέρα και κυρίως μένοντας ο ένας πίσω δεν θα το επιτυγχάναμε ποτέ.
Η όποια πρόοδος στην σχέση των δυο παιδιών δεν θα γινόταν μέσα στο ίδρυμα,
Έπρεπε να πάρουν μια απόφαση επιτέλους.
Και την πήραν.
Έτσι ένα ευλογημένο πρωϊνό πήγα να πάρω τον Παναγιώτη και να τον φέρω για πρώτη φορά στο σπίτι μας, στο σπίτι του.
συνεχίζεται…

16 Σχόλια (+add yours?)

  1. ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ
    Σεπτ. 07, 2013 @ 17:52:12

    Reblogged this on pitsirikios.

    Απάντηση

    • Αγριμιώ
      Σεπτ. 21, 2013 @ 03:05:39

      Πιτσιρίκι μας, σ’ευχαριστούμε πολύ για όλες τις αναδημοσιεύσεις. Το ξέρεις αυτό, ε; Να περνάς υπέροχα στην πανέμορφη Πατρίδα μας! 🙂

      Απάντηση

      • ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ
        Σεπτ. 21, 2013 @ 06:27:30

        καλημερα απο Αθηνα !!!

      • Tzina
        Σεπτ. 21, 2013 @ 06:41:10

        Καλημέρα κι από μένα.
        Ομολογώ πως είναι μεγάλη παράλειψη εκ μέρους μου που δεν σε έχω ευχαριστήσει προσωπικά για τις αναδημοσιεύσεις.
        Ευχαριστώ και ζητώ συγνώμη για την παράλειψη.
        Φιλιά!

  2. Dimitra
    Σεπτ. 07, 2013 @ 18:32:04

    Διάβασα όλες τις προηγούμενες αναρτήσεις σου και είμαι τόσο συγκινημένη…φαντάζομαι πως ήσουν εσύ τότε.
    τι γλυκό παιδάκι ο Παναγιώτης που ήταν μικρούλης. Πώς να μην τον βάλεις στην καρδιά σου υπέροχη Τζίνα?
    Περιμένω τη συνέχεια λοιπόν.

    Απάντηση

  3. aristea k
    Σεπτ. 07, 2013 @ 18:34:40

    Στο καλύτερο μας άφησες! Αν και νομίζω ότι ήταν απαραίτητο να μάθουμε για όλο αυτό που συνέβαινε σε ψυχολογικό επίπεδο σε όλους, αλλά κυρίως στα δύο αγόρια. Το απέδωσες Τζίνα μου τόσο καλά!
    Σε ευχαριστούμε που μοιράζεσαι μαζί μας τόσο πολύτιμες στιγμές σας!
    Καλό βράδυ! 🙂

    Απάντηση

  4. Levina
    Σεπτ. 07, 2013 @ 18:46:29

    Με κομμένη την ανάσα περιμένω αυτή την συνέχεια ….
    Καλό βράδυ να έχεις !

    Απάντηση

  5. Κατερίνα Βερίγκα
    Σεπτ. 07, 2013 @ 19:17:48

    Πραγματικά πόσο ψυχοφθόρα διαδικασία είναι η συγκεκριμένη.. Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές για αυτή την αναμονή, το έχω συζητήσει και με συνάδελφο κοινωνική λειτουργό..Από τη μία έχει μία βάση. Σκέψου να μην εξέταζαν σωστά τα πάντα και να πήγαιναν τα παιδάκια σε δυσλειτουργικές οικογένειες.Από την άλλη υπάρχει μια υπερβολή και δεν ξέρω ποιος ευθύνεται.Η ίδια η κοινωνική υπηρεσία ή οι κανονισμοί-νομοθεσίες; Εδώ μάλλον πρέπει να μου πει το Αγριμιώ! Δεν έχω επαγγελματική εμπειρία!

    Απάντηση

  6. Μαρία Κανελλάκη
    Σεπτ. 07, 2013 @ 21:28:59

    Τώρα συνειδητοποιώ πως να γράφεις μια ιστορία με φανταστικούς ήρωες, είναι ένα μικρό τραύμα. Που αφήνει μια ουλή ανεξίτηλη στην ψυχή σου.
    Το να ξεδιπλώνεις την προσωπική σου ιστορία όμως, είναι μια μικρή σταύρωση. Διαβάζοντάς σε, νιώθω σα να είμαι σε υαλοπωλείο. Κάθε λέξη και μια μικρή πανάκριβη πορσελάνη. Να μην αγγίξω τίποτα, να μην κάνω ζημιά. Μόνο να κοιτάζω από μακριά και να θαυμάζω…
    Σε θαυμάζω. Στο έχω ξαναπεί. Μ’ αρέσει να επαναλαμβάνομαι όταν αυτό που νιώθω είναι αυξανόμενο και έχει δυναμική.
    Να’σαι καλά!

    Απάντηση

  7. apd22
    Σεπτ. 07, 2013 @ 23:16:24

    ΟΥΦ….ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΤΙΣ ΣΚΗΝΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙΣ…ΤΑ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ…ΤΗΝ ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΔΕΛΦΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ….ΑΛΟΥ ΓΙΑ ΑΛΛΟΥ…ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΗΡΕΣ ΕΣΥ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ..ΜΙΑ ΜΑΜΑ ΠΑΝΤΑ ΞΕΡΕΙ!!!!!
    ΓΡΑΨΕ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΣΟΤ ΤΖΙΝΑ ΜΟΥ…ΠΟΣΟ ΤΥΧΕΡΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ…ΤΠ ΜΙΚΡΟ ΣΥ ΑΓΟΡΙ…ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

    Απάντηση

  8. Katerina V.
    Σεπτ. 08, 2013 @ 10:51:27

    Κάθε φορά ανυπομονώ και περισσότερο για την συνέχεια!
    Πρέπει όντως να ήταν μια επίπονη διαδικασία για όλους σας και ειδικά για τα δύο παιδιά…
    Έχεις όμως, τόση δύναμη Τζίνα μου!
    Περιμένω με αγωνία….
    Πολλά φιλιά!

    Απάντηση

  9. Marilena Gr (@Marilena_Gr)
    Σεπτ. 08, 2013 @ 14:03:17

    τυχερός ο μικρός, τυχεροί όμως κι εσείς. γιατί έχοντας γνωρίσει τον Παναγιώτη, μπορώ να πω πως είναι ένα χαρισματικό παιδί, που ξεχωρίζει..
    σε φιλώ!

    Απάντηση

  10. Φλώρα
    Σεπτ. 08, 2013 @ 15:57:11

    Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να αντέξω αυτόν τον αποχωρισμό εγώ…
    Θα έκλαιγα πιο πολύ απ’ το παιδάκι….

    Απάντηση

  11. me (maria)
    Σεπτ. 08, 2013 @ 19:45:20

    Φαντάζομαι πόσο δύσκολο ήταν για τον Παναγιώτη να μένει πίσω, αλλά και για σας που αναγκαζόσασταν να τον αφήνετε…
    Περιμένω τη συνέχεια….

    Απάντηση

  12. petalouditsa
    Σεπτ. 09, 2013 @ 08:16:56

    Καθε φορα που γραφεις για τον Παναγιωτακη, η ενταση, το τρεμουλο σου διαγραφονται ακομα και μεσα απο την ψυχρη οθονη. Καθε φορα αγγιζεις κατι μεσα μου πολυ βαθια. Ο Θεος να σε εχει καλα για το καλο που εκανες στα παιδια σου!

    Απάντηση

  13. Αγριμιώ
    Σεπτ. 14, 2013 @ 13:26:07

    Αχ, βρε κοριτσάκια μου, δε θα σταματήσω να το λέω.. εδώ μέσα κυκλοφορούν διαμάντια!! 🙂 Πόσο πονάω όταν βλέπω παιδάκια και γονείς να ταλαιπωρούνται έτσι.. Από την μια πρέπει να σκεφτούμε τα παιδιά και το πόσο ανυπομονούν να πάνε σε κάποιο καινούριο σπίτι κι από την άλλη την καταλληλότητα των υποψηφίων. Παίρνει πολύ χρόνο αλλά είναι απαραίτητο. Εκτός από τα γραφειοκρατικά, πρέπει να εξετασθούν όλοι οι παράμετροι προτού δωθεί κάποιο παιδάκι κάπου. Ακόμη και στα κέντρα τα δικά μας, πριν μας φέρουν κάποιο παιδάκι/απομακρύνουν από τους βιολογικούς γονείς μας ξεσκονίζουν όλους. Το κέντρο ως χώρο, τα παιδιά εάν ταιριάζουν με τους κοινωνικούς λειτουργούς/ψυχολόγους, τα παιδιά αν ταιριάζουν μεταξύ τους. Επίσης εξαρτάται από την υπηρεσία/οργανισμό/υπουργείο/τρέχουσα νομοθεσία/υπεύθυνο προγράμματος και χώρα.

    Αξίζει να γράψω ανάρτηση για αυτό αλλά ίσως σας μπερδέψω περισσότερο!

    Φιλιά πολλά πολλά από Μελβούρνη

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: