Η γλώσσα της ενθάρρυνσης

Καθ’ εικόνα …

Σκέψου το Θεό.

Όταν έφτιαχνε τον άνθρωπο.

Να βαριόταν να τον τελειώσει.

Να έλεγε κι αύριο μέρα είναι!

Τι έγινε κι αν του λείπει η όσφρηση.

Ή τα μάτια.

Έχει το στόμα ρε αδερφέ!

Ας γνωρίσει τα πάντα μέσω του στόματος.

Κάπως βολεύονται όλα στο τέλος…

Σκέψου έναν Θεό τεμπέλη.

Την ώρα της μεγάλης στιγμής!

Την ώρα που εμφυσεί ζωή!

Σκέψου.. μια μισή στιγμή.

Ένα ανοκλήρωτο έργο.

Σκέψου ένα Θεό φυγόπονο.

Ένα θεό, που τα παρατά, γιατί δεν ξέρει «αν μπορεί».


Μη μου πεις «Θεός είναι, όλα τα μπορεί!»

Καθ’εικόνα δεν θέλεις να πιστεύεις ότι σε έκανε;

Προσπάθησε!

Τελείωσε ανθρωπάκο το έργο σου!

Δώσε κι εσύ ζωή σε κάτι!

Δοκίμασε τι θα πει αποτυχία!

Πριν πεις: «δεν μπορώ».

Πες: θα δοκιμάσω.

Δεν είναι το τέλος του κόσμου!

Ίσως είναι η αρχή!

Κι αν όλα δεν πάνε καλά

Να θυμάσαι

Μια στιγμή αποτυχίας

είναι μονάχα ένα φύσημα του αγέρα.

Στα μικρά παιδιά αρέσει πολύ να γεμίζουν όποιο χαρτί βρουν μπροστά τους με ζωγραφιές. Με χρώματα ή χωρίς, στην πρώτη ευκαιρία, αφήνουν τα αποτυπώματα της ψυχής τους. Κι έπειτα τα μοιράζουν σε όσους αγαπούν. Συνήθως στη μητέρα, αλλά πολλές φορές και μια φίλη της μαμάς αν τη συμπαθεί ο μικρός Γιαννάκης ή μικρή Ελενίτσα μπορεί  να γίνει αποδέκτης μιας παιδικής ζωγραφιάς. 

Και τι κάνουν οι περισσότεροι γονείς; Λένε ένα: «α ωραίο!». Και το αφήνουν πάνω στο τραπέζι (στην καλύτερη περίπτωση)  ή το τσαλακώνουν και το πετούν στο καλάθι. Έχω ακούσει κι αντιδράσεις του τύπου : μη χαλάς έτσι τα χαρτιά… έχουν λεφτά. Δεν θα τα μουτζουρώνεις με βλακείες. 

Κι έτσι ο μικρός Γιαννάκης (ή μικρή Ελενίτσα) μεγαλώνουν πιστεύοντας πως φτιάχνουν μουντζούρες. Πως δεν κάνει να λερώνεις τα χαρτιά με άσκοπες ζωγραφιές που δεν αρέσουν σε κανέναν. Και τέλος μεγαλώνουν πιστεύοντας πως δεν ξέρουν να φτιάχνουν τίποτα της προκοπής.

Μεγαλώνοντας ο Γιάννης γελάει σε μια παρέα λέγοντας «ούτε ευθεία δεν μπορώ να τραβήξω». Κι η Ελένη ντρέπεται όταν τα παιδιά της της ζητούν να τους ζωγραφίσει κάτι. 

Κάποτε, ο μικρός μου ανιψιός, έφτιαξε μια ζωγραφιά για την αδερφή μου και της την πήγε με χαρά και καμάρι. Η αδερφή μου είπε κλασσικά «μπράβο,ωραία» αλλά κάπου την άφησε για μέρες και μετά ως  δια μαγείας χάθηκε.

Ο ανιψιός μου τόλμησε να τη ρωτήσει: Γιατί μαμά πέταξες αυτό που σου έφτιαξα; Η Αριστέα, όταν ζωγραφίζω, με κρεμάει στον τοίχο της. Η αδερφή μου δαγκώθηκε, του ζήτησε συγγνώμη και κάποια στιγμή το συζήτησε μαζί μου. Της εξήγησα πως ακόμα κι αν της φαινόταν χαζό το σχέδιο του παιδιού, πετώντας τη ζωγραφιά του του περνά μηνύματα ζωής (αρνητικά στην προκειμένη περίπτωση)  κι ας μην το καταλαβαίνει.

Ακολούθησε ο διάλογος:

-Μα βρε Αριστέα…. αφού δεν το έχει με τη ζωγραφική, σαν τον μεγάλο.

-Ναι αλλά δεν παύει να είναι κάτι που έφτιαξε με χαρά για σένα. Όλοι περιμένουμε αποδοχή για αυτό που φτιάξαμε. Σημασία δεν έχει η τελειότητα, αλλά ότι είναι κάτι δικό μας.

-Ναι αλλά έτσι, αν του λέω μπράβο, θα αρχίσει να πιστεύει λανθασμένα ότι είναι μέγας ζωγράφος! Αφού δεν το’χει! Ψέματα δηλαδή θα του λέω του παιδιού;

Άλλο η επιβράβευση κι άλλο η αποδοχήΤο «μπράβο» είναι επιβράβευση. Είναι κάτι αντίστοιχο με την αποδοκιμασία. Είναι κριτική. Εκεί κινδυνεύουμε να χάσουμε το παιχνίδι με το παιδί. Γιατί θα πασχίζει για τα μπράβο. Όχι για τη χαρά της δημιουργίας.

Η ενθάρρυνση πάλι έχει τη δική της γλώσσα. «Νιώθω όμορφα με  τη χαρά σου»! «Χαίρομαι που προσπαθείς». » Αυτό που έφτιαξες είναι ένα κομμάτι από σένα κι εγώ εκτιμώ πολύ την προσπάθειά σου».

Κρατώντας τέλος το δώρο του παιδιού, είτε μαζί με άλλους θησαυρούς μας, είτε βάζοντας το σε μια αγαπημένη γωνιά στο γραφείο μας ή ακόμα ακόμα και στο ψυγείο μας, του δείχνουμε πόσο εκτιμούμε την πράξη της προσφοράς του. Πόσο πολύ χαιρόμαστε να βλέπουμε το έργο του παιδιού μας.

………………………………………..

Μια μέρα έρχεται ο μικρούλης μου στο γραφείο μου και μου λέει με μια λάμψη στα μάτια: Έφτιαξα μια κάρτα για τη μαμά…. με έχει βάλει στον καθρέφτη της! Με βλέπει κάθε μέρα! Χαμογέλασε. Ήξερα πως απλά όλα είχαν βρει το δρόμο τους…

Οι φωτογραφίες είναι από τον πίνακα ανακοινώσεων στο γραφείο μου. Τις τράβηξα χτες το βράδυ. Η ζωγραφιά με τη μπλε χάρτινη κορνίζα είναι του  μικρού ανιψιού μου. Για ένα παιδί που κάποτε απλά μουντζούρωνε νομίζω ότι είναι ένα πολύ σπουδαίο έργο. Πήγαινε τρίτη δημοτικού τότε. Η ζωγραφιά βρίσκεται σε αυτό το σημείο πάρα πολλά χρόνια…μέχρι και σήμερα. Κάθε φορά που θα βρεθεί στο χώρο μου την κοιτάζει και μου χαμογελάει. 

Ο ανιψιός μου σήμερα είναι 22 χρόνων. 

 Αριστέα

συνεχίζεται…

31 Σχόλια (+add yours?)

  1. me (maria)
    Αυγ. 29, 2013 @ 19:10:29

    Άλλο η αποδοχή και άλλο η επιβράβευση…πολύ σωστά!!
    Πάντως έχω πει κι εγώ πως δεν μπορώ να τραβήξω μια γραμμή και το λέω σαν έκφραση που δηλώνει πως δεν είμαστε όλοι ζωγράφοι όχι ότι δεν μπορούμε να ζωγραφίσουμε…δε διαφωνώ καθόλου με την ουσία όσων λες όμως…

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 29, 2013 @ 19:42:43

      Μαρία μου έχει τεράστια απόσταση το δεν είμαι ζωγράφος από το δεν δοκιμάζω γιατί δεν μπορώ! Θέλω να πω ότι δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε ή τουλάχιστον ας προσπαθούμε.
      Δεν εννοώ ότι αν ενθαρρυνθούμε θα γίνουμε όλοι καλλιτέχνες! Ο καθένας μας έχει τα δικά του ταλέντα! :))) Απλά μιλάω για τις περιπτώσεις που μπορούν να κοπούν τα φτερά ΠΡΟΤΟΥ καν δοκιμάσουμε!
      Φιλάκια πολλά!
      Καλό σου βράδυ! :))

      Απάντηση

  2. Katerina
    Αυγ. 29, 2013 @ 19:11:57

    Πόσο δίκιο έχεις Αριστέα μου!
    Η μανούλα μου υπήρξε πραγματικά εκπληκτική μητέρα, όχι επειδή είναι η δική μου αλλά επειδή αντικειμενικά είχε να ξεπεράσει πάρα πολλά εμπόδια και να μας σταθεί σε όλα! Ωστόσο με αυτά που της φτιάχναμε δεν το είχε και τόσο… 🙂 Ότι της έφτιαχνα το ξέχναγε σε κάποιο συρτάρι…το τι μου κακοφαινόταν δεν λέγεται..! Όχι οτι έπαθα κάτι βέβαια αλλά σαν παιδί απογοητευόμουν εκείνη την ώρα.
    Τα φιλιά μου!
    Κατερίνα Β.

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 29, 2013 @ 19:46:33

      Ναι, δεν σημαίνει πάντα ότι θα είναι η ζημιά με σοβαρές συνέπειες σε όλους μας. Ενδέχεται όμως να εντάσσεται όλο αυτό στο κλίμα γενικότερες αποθάρρυνσης! Κι εκεί οι συνέπειες να είναι πραγματικά οδυνηρές! Φαντάσου έναν γονιό που κόβει διαρκώς τα φτερά σε ένα παιδί! Πόσο μαλθακό κι ανήμπορο θα γίνει μεγαλώνοντας!
      Πάντως εγώ θα ήθελα να μη ζει κάποιο παιδάκι ακόμα κι αυτή τη μικρή απογοήτευση !
      Φιλάκια πολλά Κατερινάκι μου!

      Απάντηση

      • Katerina
        Αυγ. 29, 2013 @ 22:26:42

        Συμφωνώ απόλυτα Αριστεά μου, δεν υπάρχει χειρότερο από την αποθάρυνση και πίστεψε με έχω λάβει πολύ ενθάρυνση στη ζωή μου, ίσως και παραπάνω απότι έπρεπε κάποιες φορές όμως υπάρχουν και εκείνες οι στιγμές που οι γονείς τραβούν τέτοια ζόρια που όταν έχουν να φροντίσουν για την επιβίωση των παιδιών τους, ίσως ξεχνούν για λίγο αυτό το κομμάτι.
        Εύχομαι ο Θεός να φροντίζει και να προστατεύει όλες τις μικρές και μεγάλες ψυχούλες μπροστά στις δοκιμασίες της ζωής!

      • aristea k
        Αυγ. 30, 2013 @ 19:29:57

        Κατερινάκι μου , πέρα από όσα έγραψες χτες , ξέρω πως έχεις λάβει αρκετή ενθάρρυνση! Και κυρίως παιδεία! Στο έχω πει ξανά! Είναι ολοφάνερο στους τρόπους σου, στη σκέψη σου, σε όλα σου!
        :)))

  3. Φλώρα
    Αυγ. 29, 2013 @ 21:17:50

    Αριστέα μου, ενθάρρυνση χρειάζεται ο κάθε ένας μας για κάθε του βήμα.
    Έτσι μαθαίνει το παιδάκι να περπατάει, να κολυμπάει, να ζει.
    Κι αν διακρίνουμε και κάτι παραπάνω τότε πρέπει να περάσουμε στην υποστήριξη.
    Έτσι δημιουργούνται, τα μεγάλα μυαλά, οι μεγάλοι αθλητές, του κόσμου όλου οι διακεκριμένοι.
    Φιλάκια

    Απάντηση

  4. petalouditsa
    Αυγ. 30, 2013 @ 07:55:24

    Καλημερα! Πολυ μου αρεσε το συγκεκριμενο ποστ. Ως μικρομανα, τετοιες συμβουλες θα με κανουν καλυτερη μητερα και καλυτερο ανθρωπο! Κι ειναι οντως διαφορετικο να αποδεχεσαι και να ενθαρρυνεις και αλλο το να επιβραβευεις. Λεπτες οι ισορροπιες, σε θυμηθηκα παντως σημερα το πρωι που ο γιος μου εκοψε ενα φυλλαρακι που ουτε μυριζε ουτε καν ηταν ομορφο και ειπε «αυτο το λουλουδι ειναι για τη μαμα». Σε θυμηθηκα και το πηρα, τον ευχαριστησα και μετα αντι να το αφησω στην ακρη οπως εχω κανει αλλες φορες, το κρατησα και μαζι το μυριζαμε και παιξαμε ετσι για λιγο και χαρηκε!

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 30, 2013 @ 19:24:52

      Γλυκιά μου πεταλουδίτσα! Όντως οι ισορροπίες είναι λεπτές!
      Εύχομαι μέσα από τα παραδείγματα κυρίως να σας δείχνω τρόπους πλησιάσματος κι ομιλίας!
      Εύγε για το πώς φέρθηκες στον μικρό!
      Υπέροχη αντίδραση!
      Φιλάκια!

      Απάντηση

  5. nasia
    Αυγ. 30, 2013 @ 09:01:34

    η ενθάρρυνση γίνεται για την προσπάθεια άσχετα με το αποτέλεσμά της!
    πολύ σωστά όσα λες Αριστέα!
    πρέπει να εστιάζουμε στα θετικά στοιχεία των παιδιών και να μην έχουμε παράλογες απαιτήσεις!
    η ζωγραφιά του μικρού για 8 χρονών είναι καταπληκτική! μικρό θαυματάκι!
    φιλιά

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 30, 2013 @ 19:27:52

      Τα είπες όλα λέγοντας: να εστιάζουμε στα θετικά στοιχεία των παιδιών! Έτσι Νάσια μου! Και μπορεί να έχεις έναν έφηβο γιο, αλλά τα μικρά σου είναι ακόμα στη διαδικασία…ανάπτυξης και καθοδήγησης! Αλλά κοίτα να δεις που δεν σε φοβάμαι καθόλου εσένα :))))
      Νομίζω ότι στην πορεία κι εσύ θα έχεις να μοιραστείς μαζί μας θαυμαστά πράγματα! ♥

      Τα φιλιά μου!

      Απάντηση

  6. paloma
    Αυγ. 30, 2013 @ 21:08:53

    Αριστέα μου, για ακόμα μια φορά με κάνεις να σε θαυμάζω.. είσαι από τους ανθρώπους που έχουν τρόπο και είναι πολύ όμορφο αυτό, όσο όμορφο είναι το ότι προσπαθείς να περάσεις αυτό τον τρόπο μέσω των γραπτών σου εδώ και στον δικό σου μπλογκοχώρο! 🙂
    Πραγματικά όλα κλείνονται σε αυτές σου τις φράσεις:
    «Σημασία δεν έχει η τελειότητα, αλλά ότι είναι κάτι δικό μας.
    Άλλο η επιβράβευση κι άλλο η αποδοχή.»
    Μακάρι όλοι οι γονείς να είχαν τον τρόπο, έτσι θα μπορούσαμε να ελπίζουμε για ένα καλύτερο αύριο! Όχι πως τώρα δεν ελπίζουμε.. 🙂
    Φιλιά!

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 31, 2013 @ 17:13:14

      Γλυκιά μου Paloma! Όταν αναλαμβάνω να κάνω κάτι προσπαθώ με όλο μου το είναι να το κάνω καλά! Εργάστηκα πολλά χρόνια δίπλα στα παιδιά. Κυρίως γιατί λάτρευα αυτό που έκανα! Με γέμιζε απίστευτη χαρά. Η έννοια μου διαρκώς ήταν να κάνω τα λιγότερα δυνατά λάθη. Πέρα από την αγάπη και το ένστικτο ενημερωνόμουν διαρκώς και επιμορφωνόμουν με σεμινάρια.
      Εύχομαι να μοιραστώ από τούτη τη σελίδα όλα όσα περισσότερα μπορώ αλλά κυρίως να σας μεταδώσω τον ενθουσιασμό μου και την πίστη μου στα παιδιά …στο μέλλον μας!
      Φιλιά πολλά κορίτσι μου!

      Απάντηση

  7. nikol
    Αυγ. 30, 2013 @ 21:50:23

    Αριστέα μου Καλησπέρα , με προσοχή διαβάζω τα κείμενά σου και θα συμφωνήσω απόλυτα στην έννοια αποδοχή και ενθάρρυνση. Τα παιδιά έχουν έμφυτη την ανάγκη της ενθάρρυνσης και της επιβράβευσης όταν χρειάζεται . Εχω αναφέρει την έλλειψη ενθάρρυνσης από τους γονείς μου , έτσι ότι και αν έκανα στη ζωή μου , όσους επαίνους εισέπραξα από τρίτους ήσαν άχρειστοι, εφ όσον προυπήρχε η απορριπτική στάση των γωνιών μου . Ενστικτωδώς λειτούργησα διαφορετικά με τα δυό μου κορίτσια και νομίζω πέτυχε. Σήμερα που στην οικογένεια έχουμε τρια παιδάκια 7, 6 και 4 ετών , παρατηρώ την κόρη μου με πόση αγάπη επιβραβεύει τον μεγάλο της γυιό που έχει έφεση στην ζωγραφική και πόσο γλυκά αποδέχεται και κρατά τις ζωγραφιές των άλλων δύο. Τέλος το μεγάλο αγοράκι δήλωσε οτι θέλει να παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής και παρά τις δυσκολίες , θα το κάνει.
    Αριστέα μου , ευχαριστούμε αληθινά πολύ για τον τρόπο που μεταδίδεις τις γνώσεις σου , παρά το γεγονός ότι δεν έχεις δικά σου παιδιά . ( αυτό το σχόλιο συναντά την ανάρτησή σου ΄΄ με τις ήττες αγκαλιά΄΄).
    Τα φιλιά μου και την αγάπη μου

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 31, 2013 @ 17:18:53

      Νικόλ μου εγώ σας ευχαριστώ από καρδιάς για όλη την αποδοχή και τη στήριξη!
      Χαίρομαι να έχουν ανταπόκριση τα όσα μοιράζομαι!
      Έχω νιώσει την απόρριψη στη ζωή μου, ξέρεις! Πάλεψα πολύ για ό,τι έκανα. Η μαμά μου δεν γνώριζε τη γλώσσα της ενθάρρυνσης! Υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να έχω εγκαταλείψει τη ζωγραφική και τις κατασκευές γιατί πραγματικά τα έβρισκε άχρηστες ασχολίες! Έτυχε να είμαι πεισματάρικο παιδί!
      Επειδή δεν είναι όλα τα παιδιά πεισματάρικα κι επειδή όλοι έχουμε ανάγκη το «σπρώξιμο» ιδίως όταν είμαστε μικροί θα αφιερώσω κι άλλη ανάρτηση στη γλώσσα της ενθάρρυνσης!
      Χαίρομαι που μοιράστηκες μαζί μας τις δικές σου εμπειρίες . Πιο πολύ χάρηκα όμως για τη συμπεριφορά της κόρης σου! Μακάρι να ήταν όλοι οι γονείς έτσι!
      Φιλί τεράστιο για σένα και την Κόρη! :))))

      Απάντηση

  8. Funky Monkey
    Αυγ. 31, 2013 @ 12:34:04

    Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου και το ξέρεις!
    Συνάντησα γονείς να παίρνουν στα χέρια τους τις εργασίες των παιδιών τους από όλη τη χρονιά στο νηπιαγωγείο και φεύγοντας από το κτίριο να τις πετούν στον κάδο απέξω. Ούτε μια ματιά, ούτε καν λίγο ενδιαφέρον. Εγώ πόνεσα, δε θέλω καν να σκεφτώ πώς ένιωσε το παιδί τους. Το σίγουρο είναι πως του έκοψαν τα φτερά και πέταξαν στα σκουπίδια μια αγαπημένη ανάμνηση (τις δικές μου εργασίες τις έχω ακόμη, να φανταστείς και φυσικά αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στη μητέρα μου, που τις προστάτεψε τόσα χρόνια).
    Όλοι μας χρειαζόμαστε ενθάρρυνση και επιβράβευση, αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Πόσο μάλλον ένα παιδί που τώρα κάνει τα πρώτα του βήματα… και ως προς τη ζωή, αλλά και ως προς τον εαυτό του.
    Σε φιλώ.

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 31, 2013 @ 17:27:29

      Έλλη μου έχω ήδη αντιληφθεί την παιδαγωγική σου σκέψη και ξέρεις ότι κι εγώ συμφωνώ μαζί σου!
      Είμαι βέβαιη ότι τη δουλειά σου την αντιμετωπίζεις ως λειτούργημα!
      Ακόμα και το γεγονός ότι παρατηρείς τη συμπεριφορά των γονιών και πονάς κι αυτό δείχνει την αγάπη σου για το παιδί!
      Χαίρομαι που έχεις τα παιδικά σου έργα! Εγώ δεν τα έχω! Η μαμά ή τα πετούσε ή τα κατέστρεφε γιατί μου έκλεβαν χρόνο από το διάβασμα 😦
      Έτσι ξέρω από πρώτο χέρι (θυμάμαι πολύ καλά) όλα εκείνα τα συναισθήματα που γεννιόντουσαν μέσα μου! Ήθελα να ουρλιάξω ότι πονώ! Πείσμωνα! Κι είχα ορκιστεί πως εγώ θα παλεύω μια ζωή να κάνω ευτυχισμένα μουτράκια!
      Σε ευχαριστώ για το περιστατικό που μοιράστηκες μαζί μας!
      (Αν και θυμώνω με αυτούς τους γονείς τόσο πολύ)

      Φιλάκια πολλά κοπέλα μου γλυκιά!
      Συνέχισε κι εσύ το έργο σου!
      Είμαι σίγουρη ότι είσαι πολύ γλυκιά και δημιουργική με τους μαθητές σου! 🙂

      Απάντηση

  9. Αγριμιώ
    Σεπτ. 02, 2013 @ 10:43:40

    Για το art therapy που θα ξεκινήσω, σου έχω μιλήσει και παλαιότερα… Και δεν μπορώ ούτε ευθεία γραμμούλα να τραβήξω!! Πρέπει ένα καλοκαίρι να το περάσω μαζί σου, να ζωγραφίσουμε δίπλα-δίπλα, και να γράψουμε.. έχουμε τόσα μα τόσα να πάρουμε η μια από την άλλη. Θεωρώ πως η ζωγραφική και οι δημιουργίες θεραπεύουν τα κακοποιημένα παιδιά – για αυτό και θα προσπαθήσω πολύ για αυτό το πτυχίο κι ακόμη περισσότερο για τα παιδιά αυτά.. κι εμένα. Σε φιλώ από τον μακρινό Νότο – τόσο μακριά μα τόσο κοντά..

    Απάντηση

    • aristea k
      Σεπτ. 02, 2013 @ 21:19:33

      Αχ Αγριμάκι μου! .Τα μέσα διαγνωστικά και θεραπευτικά της προσωπικότητας ήταν το αγαπημένο μου . Εκεί είχα την ευκαιρία να πρωτοέρθω σε επαφή με την ερμηνεία της παιδικής ζωγραφιάς.
      Όμορφη εικόνα μου έστειλες στο νου …Έπρεπε να σε είχα δυο μέρες τώρα κοντά μου που ζωγράφιζα! 🙂
      Φιλάκια καρδούλα μου! ♥

      Απάντηση

  10. joan petra
    Σεπτ. 02, 2013 @ 17:45:47

    Τουλάχιστον αυτό το έκανα από πάντα: όλες οι ζωγραφιές του μικρούλη μου (τότε) είναι παντού στολισμένες, ακόμα και σήμερα και πάντα με πάαααρα πολύ ενθάρρυνση. Νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου σε ότι αφορά το θέμα «ενθάρρυνση» αλλά και «στήριξη», επειδή δεν έβρισκα αποδοχή ως παιδάκι η ίδια και μου έχει λείψει… Σε φιλώ γλυκά! :))))

    Απάντηση

    • aristea k
      Σεπτ. 02, 2013 @ 21:20:59

      Μπράβο Πετρούλα μου! Το πόσο χαίρομαι δεν λέγεται!
      Μερικές φορές αυτό που μας έχει λείψει μας μαθαίνει τι πρέπει να δίνουμε! Χαίρομαι που έδρασε έτσι μέσα σου η δική σου αποθάρρυνση!
      Φιλάκια πολλά!

      Απάντηση

  11. Mαρία Κανελλάκη
    Σεπτ. 04, 2013 @ 21:17:44

    Αν υπήρχε νεκροταφείο για τα κομμένα φτερά των παιδιών, θα ήταν σίγουρα γεμάτο. Πόσα ταλέντα & πόσες δεξιότητες έχουν θαφεί για πάντα! Γιατί δεν βρέθηκε ένας γονιός, ένας δάσκαλος ή ένας ευαίσθητος παρατηρητής, να ενθαρρύνει και να προβάλει αυτό που κάθε παιδί κρύβει μέσα του.
    Εξαιρετικά δοσμένα τα μηνύματά σου Αριστέα μου, μέσα απ’ το παράδειγμα σου.
    Να’σαι καλά!

    Απάντηση

    • aristea k
      Σεπτ. 05, 2013 @ 19:50:42

      Πωπω τι είπες Μαρία μου: ανατριχιαστικό μα πόσο αληθινό: νεκροταφείο με κομμένα φτερά των παιδιών!
      Αχ να’ξερες πόσο πονώ για αυτό!
      Μακάρι να μπορούσα να κάνω όλους όσους έρχονται σε επαφή με το παιδί πόσο σημαντική είναι η ενθάρρυνση! Ότι είναι αγάπη! Δεν μπορείς να λες αγαπώ και να αποθαρρύνεις!
      Σε ευχαριστώ πολύ Μαρία μου που είσαι εδώ κι ενώνεις κι εσύ τη δική σου φωνή μαζί με τη δική μας!
      Σε φιλώ!

      Απάντηση

  12. apd22
    Σεπτ. 07, 2013 @ 14:43:53

    ΣΥΜΦΟΝΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΑΠΟΛΥΤΑ!!!!
    Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ 3,5…ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ…»ΜΑΜΑ..ΚΟΙΤΑ…ΕΝΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ!!!!!»…ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΥΚΛΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΡΑΜΜΗ…ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΑΡΙΣΤΕΑ!!!!ΠΑΙΔΙΚΟ..ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΤΟΥ.!!!!!!ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΕ ΟΛΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ ΤΟΝ ΑΓΚΑΛΙΑΖΩ….ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ..»ΜΑΜΑ…ΕΙΣΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΟΛΟ ΤΟΥ ΚΟΜΟΥ!!!!!»…..ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΕΙΜΕΝΟ…

    Απάντηση

    • aristea k
      Σεπτ. 07, 2013 @ 18:38:04

      Χαίρομαι πολύ γλυκιά μου που έχεις βρει το σωστό δρόμο μέσα από την αγάπη!
      Και ναι …ο μικρός έχει δίκιο νομίζω: είσαι υπέροχη μαμά!
      Φιλιά πολλά!

      Απάντηση

  13. RENA
    Σεπτ. 07, 2013 @ 18:04:35

    ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΑΡΙΣΤΕΑ ΜΟΥ!!!!!
    ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΩΡΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΝΑΩ ΚΙ ΕΓΩ ΜΑΖΙ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΚΟΜΜΕΝΑ ΦΤΕΡΑ!!!!
    ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΕ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΜΑΔΙΚΗ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΕΔΩ ΜΕΣΑ!!!!!
    ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΕΙΧΑ ΧΡΟΝΟ , ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΑΝΤΑ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΙ ΕΧΑΣΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ!
    ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΟΛΑ , ΓΙΑΤΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΗΚΑ!!!!
    ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ !!!!!
    ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ!!!!!

    Απάντηση

    • aristea k
      Σεπτ. 07, 2013 @ 18:43:09

      Ρένα μου χαίρομαι που μπορώ και σας μεταφέρω «κομμάτια» από την εμπειρία μου με τα παιδιά. Ελπίζω και στην πορεία, κάθε μία από τις τρεις φίλες που γράφουμε εδώ να σας δίνουμε υλικό χρήσιμο, ελπίζοντας να κάνουμε τον κόσμο μας λίγο πιο όμορφο !
      Φιλιά πολλά!

      Απάντηση

  14. Dimitra
    Σεπτ. 07, 2013 @ 18:21:46

    ΄Το σπίτι μας είναι γεμάτο ζωγραφίες κολλημένες παντού τις οποιίες ανανεώνουμε τακτικά γιατί ζωγραφίζουμε πολύ βρε παιδί μου!!!
    Να σου πω την αλήθεια δεν το είχα σκεφτεί αυτο…μου κάνει τόσο φυσιολογικό να κολλάω τις ζωγραφιές τους παντού και τις εργασίες τους σε όλο το σπίτι!!!
    Γεμίζει όλο από αυτά!!!
    Υπέροχη ανάρτηση!

    Απάντηση

    • aristea k
      Σεπτ. 07, 2013 @ 18:45:55

      Δημητρούλα μου, σε οδήγησε το ένστικτο μα κυρίως η αγάπη! Η συμπεριφορά σου ξεχειλίζει από αγάπη κι ουχί από εγωισμό! Γονείς που μαζεύουν ή πετούν τα έργα των παιδιών μπορεί να αγαπούν τα παιδιά τους μα τόσο λανθασμένα…Βάζουν πάνω από όλα την ομορφιά του χώρου; Μα υπάρχει πιο γνήσια ομορφιά από τη χαρά των παιδιών μας;
      Το σπίτι σου θα είναι λοιπόν πανέμορφο: 🙂
      Σε φιλώ γλυκά !
      Καλό βράδυ!

      Απάντηση

  15. Ρουλα Σμαραγδενια
    Σεπτ. 15, 2013 @ 16:20:56

    Τα παιδια Αριστεα μου ειναι πολύ ευαισθητα…και τους μενουν μεσα τους. απορίψεις.. κενα που δεν γεμίζουν ευκολα θελει πολύ δουλεια.. να κανεις με την παιδική ψυχή… και είσαι πολύ τυχερή που κανεις αυτό το λειτούργημα..!!!φιλώ σε…

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: