Προσδοκίες περιβάλλοντος

Με μια ακόμα αναδημοσίευση θα ήθελα να συνεχίσω από τη δική μου πλευρά, αν και πολλοί φίλοι και φίλες θα τη θυμούνται από το μπλογκ μου. Θέλω όμως πριν προχωρήσω σε άλλες ιστορίες και παιδαγωγικά θέματα να υπάρχουν εδώ, ως αρχείο, όλα τα σχετικά με τη δουλειά μου με τα παιδιά.

Ήταν η πιο δύσκολη περίπτωση που πέρασε από τα χέρια μου αλλά που δεν χρειάστηκα περισσότερο από δύο χρόνια για να έχω αποτελέσματα. Δείχνει με το καλύτερο τρόπο πως αν πιστέψεις στις δυνατότητες του παιδιού όλα είναι εφικτά! Για όσους την έχασαν λοιπόν….

Ήταν τελευταία μέρα του Σεπτέμβρη του ’98 . Την εποχή που έκανα ιδιαίτερα σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλούμαι να αναλάβω ένα συμπαθητικό αλλά ζωηρό αγοράκι που μόλις έχει ξεκινήσει την πρώτη δημοτικού. Ο λόγος; Η δασκάλα αρνείται να το έχει άλλο μέσα στην τάξη της και ζητάει την παραπομπή του παιδιού σε ειδικό σχολείο. Επιμένει ότι το παιδί είναι νοητικά καθυστερημένο.

Οι γονείς απεγνωσμένοι, έχουν ακούσει για τη δουλειά μου και στρέφονται σε μένα για βοήθεια.

Οι πρώτες επαφές με το παιδί με οδηγούν στο συμπέρασμα πως είναι ανώριμο κι ανέτοιμο να παρακολουθήσει την πρώτη δημοτικού, καθώς δεν είχε κατακτήσει τις δεξιότητες της νηπιακής ηλικίας, πόσο μάλλον της πρωτοσχολικής.

Βρίσκομαι σε δίλημμα. Πρόκειται για δύσκολη περίπτωση, ανησυχώ για τις προσδοκίες που μπορεί να έχει η οικογένεια από μένα. Από την άλλη εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν άλλοι ειδικοί! Ούτε καν Ιατροπαιδαγωγική υπηρεσία. Μετά από την προτροπή μου απευθυνόμαστε στην πιο κοντινή Υπηρεσία που είναι στην Πάτρα και το ραντεβού κλείνεται για την άνοιξη! Τόσο καλά!


Οι πρώτες πληροφορίες που συλλέγω θα είχαν τρομοκρατήσει πολλούς:

-Θορυβώδης συμπεριφορά μέσα στην αίθουσα, διέκοπτε το μάθημα, γινόταν ο κλόουν της τάξης, πολλές φορές παρουσίαζε επιθετική συμπεριφορά προς τους άλλους συμμαθητές του. Δεν πρόσεχε, δεν έκανε καμία εργασία, δεν συμμετείχε στο μάθημα

-Είχε αδέξια κίνηση,συναισθηματική αστάθεια (από το γέλιο στο κλάμα κι αντίστροφα), παρουσίαζε ξαφνικά ευερεθιστότητα κι εκνευρισμό, αγνοούσε οδηγίες, δεν συνεργαζόταν, πηδούσε από το ένα θέμα στο άλλο, ήθελε άμεση ικανοποίηση των απαιτήσεων του, δεν είχε διακριτικότητα, άγγιζε τους πάντες και τα πάντα, παραπονιόταν για τους θορύβους και τις μυρωδιές γύρω του, βασικά ενοχλούνταν από τα πάντα, γκρέμιζε ή έσπαγε πράγματα μέσα στο σπίτι, ενώ η μικρή του αδερφή δεν έπρεπε να μένει χωρίς επίβλεψη μαζί του καθώς είχε κινδυνέψει πολλές φορές στο παρελθόν. 

Αυτά που περιέγραψα ήταν ένα απλά ένα μέρος από τις εξωτερικές αντιδράσεις του παιδιού.

Εγώ συναντώ ένα χαρούμενο αρχικά παιδάκι που προσπαθούσε και ήθελε να συνεργαστεί, αλλά γρήγορα έχανε το ενδιαφέρον του, καθώς θόρυβοι, εικόνες και μυρωδιές του αποσπούσαν πολύ εύκολα την προσοχή! Σταματούσε συχνά το μάθημά μας και μιλούσε ακατάπαυστα και για άσχετα θέματα, άλλες φορές με υποδεχόταν με χαρά κι άλλες με θυμό, πολλές φορές δεν ήθελε να συνεργαστεί, μου τραβούσε τα μαλλιά μου ή μου κολλούσε ακαθαρσίες από τη μυτούλα του πάνω στο πρόσωπό μου.

Δεν θυμώνω, δεν διώχνω, δεν τιμωρώ. Ήρεμα και σταθερά αγνοώ, και προχωρώ σε αυτό που ζητώ, σαν να μην είχα ενοχληθεί καθόλου. Το παιδί έχοντας συνηθίσει διαρκώς να δέχεται τιμωρίες, φωνές κι επιπλήξεις, τα χάνει. Επιμένει. Με δοκιμάζει. 

Πίσω από όλα αυτά εγώ βλέπω ένα ταλαιπωρημένο παιδί που θέλει να γίνει αποδεκτό. 

Όλες οι πληροφορίες που συλλέγω με οδηγούν στο σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής ή αλλιώς υπερκινητικό σύνδρομο.

Τα υπερκινητικά παιδιά βρίσκονται διαρκώς σε υπερδιέγερση ή κίνηση. Αυτό γνωρίζει ο πολύς κόσμος.Στην πραγματικότητα, πρόκειται για αδυναμία του παιδιού να αντιδρά σωστά στα ερεθίσματα που δέχεται από το περιβάλλον του. Μερικοί ειδικοί μιλούν για βλάβη στην επιλογή των ερεθισμάτων. Με άλλα λόγια δεν γίνεται «φιλτράρισμα» και κατά συνέπεια δεν γίνεται απόρριψη των περιττών ερεθισμάτων τα οποία δεχόμαστε όλοι μας κάθε στιγμή από το περιβάλλον μας!

Τι πληροφορία! Θαυματουργή!  Σκεφτείτε ένα τόσο δα μικρό μυαλουδάκι που προσπαθεί να μάθει τον κόσμο και να επικοινωνήσει, να δέχεται διαρκώς πληροφορίες. Να εισβάλλουν στο συνειδητό του όλα τα ερεθίσματα και κυριολεκτικά να το αλώνουν! Μπρρ! Η σκέψη και μόνο με τρομοκρατεί! Πόσο βασανισμένο πλασματάκι σκέφτομαι!  Πόσο θέλει να ανακουφιστεί! Να ηρεμήσει. Αντ΄αυτού προσπαθούσαμε να διαβάσουμε σε ένα σπίτι που έπαιζε η τηλεόραση στο διπλανό δωμάτιο, ένα μωρό ( η αδερφή του) έκλαιγε ή φώναζε, σε μια πολυκατοικία, πάνω σε ένα πολυσύχναστο δρόμο,με μαγαζιά από κάτω, φωνές κόσμο….ω θεέ μου! Φρίκη!

Με αυτό τον απλό τρόπο εξηγώ την κατάσταση στους γονείς. Προσπαθούμε λοιπόν να επιτύχουμε περιβάλλον με τα λιγότερα δυνατά ερεθίσματα. Πιστεύω σε αυτό το παιδί! Ξέρω πως μπορεί να μάθει. Παράλληλα το ενισχύω διαρκώς με ενθάρρυνση κι επιβραβεύσεις. Μικρές εύκολες εργασίες στην αρχή. Τα πρώτα μπράβο! «Έλα, μπορείς Θανάση»! 

Συνεχίζω έπειτα στο δικό μου χώρο. Κανένας θόρυβος εκεί. Δοκιμάζω σταδιακά κλασσική μουσική, πολύ χαμηλά. Πόσο το χαλαρώνει. Έχω αρχίσει και πετυχαίνω τη συνεργασία του!

Εν τω μεταξύ φτάνει ο καιρός και περνάει από αξιολόγηση στην Ιατροπαιδαγωγική Υπηρεσία. Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν ότι το παιδί έχει μέτρια προς φυσιολογική νοημοσύνη αλλά κυρίως υπερκινητικό σύνδρομο. Συνιστάται να επαναλάβει την πρώτη τάξη.

Συνεχίζουμε μαζί και την επόμενη χρονιά.

Μετά από πολύ ψάξιμο ανακαλύπτω ότι η διατροφή μπορεί να βοηθήσει. Έτσι μπαίνει στο παιχνίδι η διατροφή και φεύγουν το λευκό αλεύρι, οι σοκολάτες, οι επεξεργασμένες τροφές με χημικά πρόσθετα από το σούπερ μάρκετ, τα αναψυκτικά. Καθόλου εύκολο να σας πω. Έδωσα αγώνα να μην δίνονται κρυφά από τους παππούδες κρουασάν με σοκολάτα. Δεν μπορείτε όμως να φανταστείτε τη βελτίωση που πετύχαμε σε όλα συμπτώματα όταν η διατροφή του παιδιού άλλαξε εντελώς!

Όταν τελείωσε κι η δεύτερη χρονιά το παιδί είχε ηρεμήσει σημαντικά, είχε βελτιωθεί σε όλους τους τομείς, είχε μειώσει στο ελάχιστο την επιθετική συμπεριφορά, και κυρίως έμαθε να διαβάζει, να γράφει και κάλυψε όλη την ύλη στα μαθηματικά.

Δεν χρειάστηκα τρίτη χρονιά.

Το έργο μου είχε ολοκληρωθεί.

Πριν λίγο καιρό η μαμά μου συνάντησε τη μαμά του στο λογιστικό γραφείο της αδελφής της και θείας του παιδιού (όπου πήγε για τη φορολογική της δήλωση). Ο Θανάσης σήμερα είναι ένα παλικάρι. Τελείωσε το σχολείο κανονικά και τη στρατιωτική του θητεία και είναι ένας χαρούμενος κι ευτυχισμένος νέος. 

Το «ευχαριστώ» που μου έστειλε εκείνη την ημέρα η μητέρα του μέσω της δικής μου, είναι από αυτά που θα κρατήσω για πάντα στην καρδιά μου. Η πορεία και η εξέλιξη του παιδιού όμως για μένα είναι η δικαίωση:  Όταν πιστέψεις στο παιδί και το πλησιάσεις με αγάπη, όσο κι αν η συμπεριφορά του σε κάνει να θέλεις να το βάλεις στα πόδια, αν μείνεις, αν το αποδεχτείς όπως είναι θα δεις ότι τα θαύματα γίνονται εδώ στη γη! 

Εύχομαι ολόψυχα να υπάρχουν πάντα άνθρωποι που θα πιστεύουν, θα ονειρεύονται και θα παλεύουν να αποδείξουν πως όλα είναι εφικτά!

Εύχομαι όμως ακόμα περισσότερο να υπάρχουν Δάσκαλοι πραγματικοί, δάσκαλοι που δεν θα διώχνουν παιδιά από την τάξη τους γιατί αναστατώνουν την ηρεμία τους. Δάσκαλοι που δεν θα καθοδηγούνται από τις προσδοκίες τους και δεν θα βοηθούν μονάχα όσα παιδιά νομίζουν ότι μπορούν, αφήνοντας πίσω τα αδύναμα. 

 Αριστέα

21 Σχόλια (+add yours?)

  1. joan petra
    Αυγ. 22, 2013 @ 20:33:39

    Την έχω διαβάσει την ιστορία. Είναι πολύ συγκινητική, αλλά δικαιώθηκες και δεν υπάρχει τίποτα πιο συγκινητικό και μεγαλειώδες από αυτό…. Σε φιλώ γλυκά. 🙂

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 22, 2013 @ 20:38:53

      Μεγάλη ανταμοιβή η πρόοδος του παιδιού αλλά κι η εκτίμηση της μητέρας του μετά από τόσα χρόνια!
      Για αυτό έχω πει πολλές φορές: χαλάλι όλη η κούραση!
      Κοιτώντας προς τα πίσω ξεχνώ τις δυσκολίες και θυμάμαι χαμογελαστά μουτράκια….
      Φιλάκια Πετρούλα μου!
      Καλό ξημέρωμα!

      Απάντηση

  2. paloma
    Αυγ. 23, 2013 @ 09:19:28

    Πρώτη φορά διαβάζω την ιστορία για τον Θανάση!
    Χαίρομαι που σε είχε στο δρόμο του και που δικαιώθηκες στο τέλος! Όσο για τη μητέρα του, είναι όμορφο που θυμάται και είναι ευγνώμων!
    Είναι ωραίο να βλέπεις γονείς και δασκάλους να αγαπούν και να καθοδηγούν σωστά τα παιδιά τους! 🙂
    Τα φιλιά μου!

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 23, 2013 @ 16:08:39

      Χαίρομαι γλυκιά μου που βρήκες ενδιαφέρουσα μια ιστορία από τα παλιά που όσα χρόνια κι αν περάσουν, να πω , δεν θα ξεχάσω ποτέ!
      Να’σαι καλά!
      Φιλάκια πολλά!

      Απάντηση

  3. Funky Monkey
    Αυγ. 23, 2013 @ 09:42:53

    Αυτή την άκρως διδακτική ιστορία τη θυμάμαι… και χαίρομαι απίστευτα για την κατάληξή της.
    Θεωρώ εξίσου σημαντική όμως με τη (σωστή) παρουσία του Δασκάλου, και την αμέριστη συνεργασία των γονέων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, εξαιτίας αμυνών και έλλειψης παραδοχής της πραγματικής φύσης του προβλήματος από την πλευρά τους, είναι σαν να πέφτεις επάνω σε τοίχο. Σου έχει συμβεί να δουλεύεις με κάποιο παιδί και να πέφτεις επάνω σε αρνητισμό, ή αδιαφορία; Προσπαθείς να δουλέψεις, να βοηθήσεις, πετυχαίνεις πράγματα, αλλά αν αυτό δεν έχει συνέχεια στο οικογενειακό περιβάλλον, η δουλειά σου ανατρέπεται καθημερινά και πισωγυρίζει… με σοβαρό αντίκτυπο στο ίδιο το παιδί.
    Φιλιά πολλά.

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 23, 2013 @ 16:14:41

      Έλλη μου χαίρομαι για τις παρατηρήσεις και τα ερωτήματα που έθεσες! Ναι αμέ!
      Μου έτυχαν μη συνεργάσιμοι γονείς όπως και δάσκαλοι (κι αυτό πονούσε ακόμα περισσότερο…άνθρωποι με μόρφωση …με λειτούργημα κατά την ταπεινή μου άποψη-όχι εργασία!) Κι οι γονείς του Θανάση…. Χρειάστηκε να σπάσω πολλά κατεστημένα! Χρειάστηκα να δουλέψω πολύ περισσότερο με τη μητέρα από το ίδιο το παιδί! Το να αλλάξουμε περιβάλλον και να έρχεται σπίτι μου προέκυψε μετά από μεγάλο αγώνα μου! Όπως κι η αλλαγή στη διατροφή του! Να με βλέπατε μάχες που έδωσα! Τώρα που με σκέφτομαι ….. μπορεί να με έλεγαν και …στρίγκλα εκείνο τον καιρό! αχαχα! :)))
      Όντως λοιπόν: «αν αυτό δεν έχει συνέχεια στο οικογενειακό περιβάλλον, η δουλειά σου ανατρέπεται καθημερινά και πισωγυρίζει… με σοβαρό αντίκτυπο στο ίδιο το παιδί» Πόσο δίκιο έχεις!
      Σε φιλώ γλυκά :)))

      Απάντηση

  4. Φλώρα
    Αυγ. 23, 2013 @ 14:17:27

    Eίναι ιδιαίτερα ωραίο πράγμα να εργάζεσαι πάνω σε ανθρώπινες υπάρξεις…
    Δημιουργούνται σχέσεις δυνατές τόσο όση η προσπάθεια που καταβάλει κανείς.
    Για τα συναισθήματα που ελευθερώνονται και φεύγουν υπάρχει πάντα ένας αποδέκτης.
    Όταν λοιπόν αυτά είναι θετικά ανοίγει σαν τριαντάφυλλο η καρδιά του αποδέκτη και τότε όλα γίνονται μαγικά.
    Χωρίς συναίσθημα δεν προχωράει τίποτα… πόσο μάλλον η εργασία με ανθρώπους και δη παιδιά.

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 23, 2013 @ 16:33:22

      Πραγματικά Φλώρα μου απόλαυσα όλες τις στιγμές που δούλεψα μα τα παιδιά αλλά και με τους γονείς! Παρά τις δυσκολίες! Σε ευχαριστώ για τα υπέροχα λόγια σου!
      Φιλάκια πολλά!

      Απάντηση

  5. Ρουλα Σμαραγδενια
    Αυγ. 23, 2013 @ 17:58:14

    Την ιστορία του Θανάση πρωτη φορα την διαβαζω…. Αριστέα μου.. αυτά τα (δύσκολα) παιδιά το πρωτο που θελουν ειναι υπομονή και αγαπη εκτος απο την επιστημονικη.. βοήθεια των σπουδών σου και εσύ την εφάρμοσες με τον καλήτερο τρόπο γι αυτό είχε και τα αποτελεσμστα αυτα… οταν συνεργάζονται όλοι μαζί για το παιδί τότε τα αποτελεσματα ειναι αριστα.. ενα ευγε και απο μενα ..οπως πήρες και απο την μαμα του παιδιού.. φιλαι πολλα πολλα..

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 24, 2013 @ 13:30:16

      Τα είπες όλα Ρουλίτσα μου και με κάλυψες και με το παραπάνω! :)))
      Σε ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου!
      Να’σαι καλά!
      Φιλάκια! ♥

      Απάντηση

  6. petalouditsa
    Αυγ. 27, 2013 @ 15:06:02

    Ειμαι εδω! Θα ειμαι εδω! Και θα περιμενω καθε φορα εναγωνιως την καθε αφυπνηση!!! Γνωση και συγκινηση δυο σε ενα ειναι μεγαλο πραγμα!

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 27, 2013 @ 15:46:23

      Καλώς όρισες και σε αυτή τη γωνίτσα μας Χριστίνα μου!
      Είμαι τυχερή γιατί είμαι συνεπιβάτης σε ένα ταξίδι με ανθρώπους που αγαπούν το παιδί όσο τίποτα άλλο στον κόσμο!
      Εύχομαι πραγματικά από δω και πέρα να «λυθώ» και να μοιράζομαι μαζί σας όλα όσα έμαθα μέσα από τη δουλειά μου ,με τα απιδιά!
      Σε φιλώ γλυκά!

      Απάντηση

      • aristea k
        Αυγ. 27, 2013 @ 15:47:09

        «απιδιά» για μένα είναι τα απιδιά! αχαχα! Δεν μπορώ να τα γράψω με τη μία σωστά!

  7. Μαρία Κανελλάκη
    Αυγ. 27, 2013 @ 19:01:48

    Συγκινούμαι ξανά με την ιστορία αυτή… Το να έχεις σώσει ένα παιδί, είναι το ύψιστο παράσημο ζωής. Είναι πληρότητα…
    Ευχαριστούμε για το μοίρασμα και για τα πολλά διδάγματα που βγαίνουν για όλους μας, μέσα απ’ αυτή την ιστορία.
    Να’σαι καλά Αριστέα μου!

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 27, 2013 @ 20:25:38

      Μακάρι να μπορώ να βοηθάω ακόμα και μέσα από δω Μαρία μου!
      Εγώ σας ευχαριστώ για το τεράστιο αγκάλιασμα και την αγάπη σας!
      Σε ευχαριστώ για όλα Μαρία μου!
      Φιλιά!

      Απάντηση

  8. apd22
    Σεπτ. 07, 2013 @ 14:52:37

    ΑΧ ΑΡΙΣΤΕΑ…..ΕΤΣΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΑΙΕ ΓΩ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΔΙΞΕΙ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ…ΑΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΕΣ ΤΟΤΕ ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ…!!!!!

    Απάντηση

  9. Dimitra
    Σεπτ. 07, 2013 @ 18:25:20

    Πόσο τυχερός είναι ο Θανάσης που βρέθηκες στο δρόμο του.
    Μακάρι να είχαν όλοι οι «Θανάσηδες» μια «Αριστέα»:)

    Απάντηση

  10. RENA
    Σεπτ. 07, 2013 @ 18:42:55

    Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΜΕ ΑΓΓΙΞΕ ΠΟΛΥ!!!!!!
    ΗΤΑΝ ΚΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΠΟΛΥ ΖΩΗΡΟΣ, ΟΧΙ ΟΣΟ Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΛΛΑ ΑΡΚΕΤΑ.
    ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΤΟΥ!!!!
    ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΕΥΤΥΧΩΣ, ΑΛΛΑΞΕ ΠΟΛΥ.
    ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕ ΜΕ Ο,ΤΙ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ , ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΕΣΑΜΕ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΗΘΕΛΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!
    ΛΟΓΩ ΧΡΟΝΟΥ, ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΟΥ!!!
    ΘΑ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΜΑΘΩ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!!!
    ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΑΡΙΣΤΕΑ ΜΟΥ!!!!
    ΣΕ ΦΙΛΩ!!!!!

    Απάντηση

    • aristea k
      Σεπτ. 07, 2013 @ 18:52:47

      Ρένα μου, σε ευχαριστώ πολύ. Τα λόγια σου με τιμούν! Ευτυχώς δεν έχεις χάσει εδώ πολλές δημοσιεύσεις. Λόγω αδειών αλλά κι επειδή πιστεύουμε ότι χρειάζεται να δίνουμε χρόνο ανάμεσα στις δημοσιεύσεις μας, το πάμε σιγά σιγά.
      Ευελπιστώ στο μέλλον να μοιραστώ μαζί σας κι άλλες ενδιαφέρουσες γνώσεις κι εμπειρίες.
      Φιλιά πολλά!
      Καλό βράδυ!

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: