Η Γνωριμία

Tην νύχτα πριν από το πρωϊνό που θα βλέπαμε πρώτη φορά τον Παναγιώτη κοιμήθηκα ελάχιστα.
Στριφογύριζα στο κρεβάτι «προβάροντας» ξανά και ξανά λόγια και κινήσεις.
Ήμουν αγχωμένη!
Ένιωθα το βάρος της απόφασής μου – της απόφασής μας – τεράστιο κι ασήκωτο στους ώμους μου.
Σκεφτόμουν πως όφειλα να είμαι καλά γι’ αυτό το παιδί, να μη πάθω τίποτα, να είμαι δίπλα του, να το μεγαλώσω και να το στηρίξω.
Είχα ήδη κόψει το τσιγάρο έξη μήνες πριν..
Κι ήταν περίεργο όλο αυτό καθώς σε κανένα από τα τρία μου παιδιά δεν είχα νιώσει έτσι.
Για κανένα από τα βιολογικά μου παιδιά δεν είχα αισθανθεί και μετρήσει την ευθύνη μου σαν γονιός και την σημασία της παρουσίας μου στην ζωή τους όσο εκείνες τις στιγμές, όσο για κείνο το παιδί!
Θυμάμαι πως στην διαδρομή μέχρι το ίδρυμα στο αυτοκίνητο μίλησα ελάχιστα μένοντας σιωπηλή με τις σκέψεις μου.
Όλα όμως ξεχάστηκαν όταν τον πρωταντίκρυσα…
Το πρώτο που είδα ήταν ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο, αυτό το ίδιο χαμόγελο που τον χαρακτηρίζει και που κερδίζει όλους όσους τον γνωρίζουν!
Οι βρεφοκόμες τον είχαν ντύσει με όμορφα γαλάζια ρουχαλάκια που ταίριαζαν με τα πανέμορφα γκριζογάλανα μάτια του.
Τον είχαν χτενίσει, του είχαν βάλει ακόμα και ζελέ στα μαλλιά και φυσικά του είχαν πει πως θα έρθει ο μπαμπάς και η μαμά του.
Κι ήταν τόσο μα τόσο αγχωμένος κι ο ίδιος!
Ένα τόσο δα ανθρωπάκι που πηγαινοερχόταν με νευρικότητα και η αμηχανία ήταν διάχυτη στις κινήσεις του.
Απόφευγε να μας κοιτάξει κι έκανε πως ασχολιόταν με τα παιχνίδια που του πήγαμε έχοντας ένα ντροπαλό χαμόγελο στο προσωπάκι του,
Ήθελα να τον σφίξω στην αγκαλιά μου και να του πω να μη φοβάται, πως από δω και πέρα θα είμαι πάντα δίπλα του, πως ότι κι αν τύχει στην ζωή του θά’ μαι εκεί στο πλάι του να τον φροντίζω και να τον στηρίζω..
Αντί γι’ αυτό τον κοιτούσα με ένα κόμπο στον λαιμό δίχως να μπορώ να πω και σπουδαία πράγματα, απλά κοιτώντας τον!
Έτσι κύλησε η πρώτη εκείνη συνάντηση, με χαμόγελα, κλεφτές ματιές, αμηχανία και ντροπαλοσύνη.
Κι αρχίσαμε να πηγαίνουμε καθημερινά πρωί κι απόγευμα να τον βλέπουμε.
Και μας περίμενε πάντα με τόση ανυπομονησία κι ήταν τόσο οδυνηρός κάθε φορά ο αποχωρισμός!
Ήθελε να έρθει μαζί μας στο σπίτι, ανυπομονούσε…
Και πώς να του εξηγήσεις την υπομονή;
Πώς να του πεις να περιμένει;
Περίμενε ήδη τριάμισι χρόνια απ’ την ζωή του …
Panos
συνεχίζεται…

12 Σχόλια (+add yours?)

  1. Φλώρα
    Αυγ. 19, 2013 @ 20:25:04

    Έχω συγκινηθεί τόσο πολύ!!!

    Απάντηση

  2. joan petra
    Αυγ. 19, 2013 @ 21:08:43

    Δεν υπάρχει αυτό που ζω όσο σε διαβάζω…………………………

    Απάντηση

  3. aristea k
    Αυγ. 19, 2013 @ 21:17:46

    Περιμένω πώς και πώς τις συνέχειες…. Με την ίδια λαχτάρα πάντα!

    Απάντηση

  4. Mars
    Αυγ. 19, 2013 @ 22:40:06

    Νιώθω τοσο ομορφα διαβαζοντας για την συνάντηση του παιδιού σου.. Τζίνα μου!!! φανταζομαι εσύ που τα περασεςς αυτά τα συναισθήματα τι σου πρόσφεραν .. στο μέσα σου..αυτο φαίνετται απο τα γραφόμενα σου…για μενα είναι η υπέρτατη πράξη αγάπης.. αυτό που έκανες.. ενα μεγαλο μπραβο θα περιμενω την συνέχια αν και την μαντεύω…φιλιάααααααα Σμαραγδενια… ..σου γραφω το ονομα μου γιατί στο σχόλιο θα φαινομαι με αλλο ονομα .. ηρθε ο εγγονός και μου εκανε καταληψη στο λαπτοπτ..και καταλαθος εμεινε το δικο του μην ξαφνιαστείς..

    Απάντηση

  5. veraowlmommy
    Αυγ. 20, 2013 @ 14:06:26

    Πάντα συγκινούμαι όταν διαβάζω για τον Παναγιωτάκη σας..μπράβο βρε κοπέλα μου..περιμένουμε τη συνέχεια!

    Απάντηση

  6. Αννιώ
    Αυγ. 20, 2013 @ 15:11:00

    Τζίνα…
    Τι πελώριες συγκινήσεις σου΄χει χαρίσει αυτό το παιδί…
    Σου στέλνω μια αγκαλιά…

    Απάντηση

  7. me (maria)
    Αυγ. 20, 2013 @ 21:34:44

    Με μεγάλη συγκίνηση σε διαβάζω…κάθε φορά μας κάνεις να περιμένουμε με ανυπομονησία τη συνέχεια!

    Απάντηση

  8. Αγριμιώ
    Αυγ. 21, 2013 @ 06:43:18

    Αχ, κοριτσια μου, ποσο μα ποσο χαιρομαι που εμπιστευτηκα το ενστικτο μου.. Συνεχισε με τις τοσο σημαντικες για ολους μας αναρτησεις σου. Θα γραψω κι εγω για τις εμπειριες μου στο κεντρο εδω με τα παιδια και την ζωη μας. Αισθανομαι την ιδια αμηχανια καθε φορα που ερχεται καινουριο παιδι σπιτι μας… ποσο μα ποσο εβλεπα εμενα οταν σε διαβαζα! Φιλια απο τη μακρινη Μελβουρνη.

    ΥΓ Τεχνικα προβληματα και προβληματα υγειας θα με κρατουν μακρια σας για λιγο καιρο ακομη..

    Απάντηση

  9. nikol
    Αυγ. 21, 2013 @ 12:19:47

    Παρά το γεγονός ότι δεν σε γνωρίζω καθόλου , έχω και εγά την ίδια αγωνία για τη συνέχεια. Βλέπω το όμορφο χαμογελαστό παιδάκι και είναι τόσο ζεστό το βλέμμα του . .Η ανάδοχη μητέρα είναι πολλές φορές μητέρα ..
    Καλή συνέχεια στο σπουδαίο έργο σου
    Καλό απόγευμα

    Απάντηση

  10. Katerina V.
    Σεπτ. 02, 2013 @ 13:50:59

    Τρομερά δυνατή η εμπειρία και το κείμενο σου…περιμένω και εγώ την συνέχεια!
    Τα φιλιά μου!

    Απάντηση

  11. apd22
    Σεπτ. 07, 2013 @ 14:56:16

    …..ΕΙΜΑΙ ΤΟΣΟ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΠΟΥ ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΩ ΑΠΟ ΕΔΩ..ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΥΤΗ…ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΑΔΥΝΑΜΗ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ…ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΕΙΣΑΙ ΜΑΝΟΥΛΑ…ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΑΓΚΑΛΙΕΣ!!!

    Απάντηση

  12. RENA
    Σεπτ. 07, 2013 @ 18:57:32

    ΚΙ ΕΓΩ ΑΝΥΠΟΜΟΝΩ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!!!!
    ΑΡΓΗΣΑ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΟΛΑ ΜΑΖΙ!!!!
    ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ!!!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: