Παίρνοντας τις ήττες αγκαλιά……

Κι ήγγικεν η ώρα!

Ήρθε κι η δική μου η σειρά λοιπόν. Σκεφτόμουν μέρες πώς να ξεκινήσω. Για πολλές φίλες και φίλους δεν χρειάζονται συστάσεις. Υπάρχουν όμως -κι εύχομαι ότι θα υπάρξουν κι άλλοι αναγνώστες στην πορεία- που ίσως να αναρωτιούνται γιατί είμαι στην παρέα, μαζί με τα άλλα γλυκά βοτσαλάκια.

Με σπουδές στην Κοινωνική Εργασία κι ειδίκευση στις μαθησιακές δυσκολίες ασχολήθηκα για χρόνια με παιδιά χαρισματικά. Παιδιά που εύκολα το σχολείο τα περιθωριοποιεί αντί να τα βοηθήσει, όπως δυσλεξικά παιδιά, παιδιά με υπερκινητικότητα ή νοητική καθυστέρηση, αλλά και παιδιά έξυπνα αλλά αδιάφορα για τα μαθήματα. Σε αυτά προστέθηκαν και παιδιά από τριθέσια ή ακόμα χειρότερα από διθέσια σχολεία, από κοντινά προς την πόλη μου χωριά, όπου οι γονείς ανήσυχοι για την ποιότητα της μάθησης, απευθύνονταν σε μένα,για να καλύψουμε όσα το σχολείο θα έπρεπε να προσφέρει.

Ασχολήθηκα μέσω των ιδιαίτερων μαθημάτων με πολλά παιδιά. Με αγάπη για αυτό που έκανα, με ώρες παραπάνω από αυτό που πληρωνόμουν, με κόπο πολύ και δύσκολες πολλές φορές συνθήκες κι όχι πάντα καλή συνεργασία με τον εκάστοτε εκπαιδευτικό.

Ασχολήθηκα με πολλά παιδιά. Αλλά δικά μου δεν απέκτησα ποτέ. Κάποτε μου στοίχισε πολύ. Όλο αυτό που έζησα κάποια στιγμή το μοιράστηκα στο μπλογκ μου, μέσω μιας καθημερινής πρόκλησης που έκανα, γράφοντας για μία λέξη κάθε μέρα από κάθε γράμμα της αλφαβήτου. Φτάνοντας στο Η  επέλεξα την ήττα. Και σήμερα, θα μου επιτρέψτε αυτό το κείμενο να είναι η πρώτη δημοσίευση στα Βότσαλα.

a

Η μεγαλύτερη ήττα μου, ήταν που δεν κατάφερα να γίνω μάνα. Τόσο που το ήθελα! Και μου έλεγαν κιόλας ότι το’χα στο αίμα μου! Βλέπεις λάτρευα από μικρή τα παιδιά.Κι είχα ένα πλησίασμα που με γέμιζε σιγουριά. Κι εγώ εφησυχάστηκα κατά κάποιο τρόπο. Όλα έρχονται έλεγα εν καιρώ. Θα έρθει και η σειρά του. Και ήρθε! Και με προσπέρασε. Με τρομερούς ελιγμούς κι απίστευτη ταχύτητα! Όχι ότι δεν το προσπάθησα και μάλιστα με πάθος και πόθο πολύ. Σε σημείο που με διέλυσε. Εξάλλου αυτός ήταν ο λόγος που επισημοποίησα την δεκαπεντάχρονη τότε σχέση μου, αλλιώς θα είχαμε μείνει σχέση. Που ήταν υπέροχη και δυνατή ως τότε, να πω. Όχι δεν θα τα παρουσιάσω όλα παραμυθένια. Ήταν όμως ένα όμορφο παραμύθι. Και το έζησα. Όσο διήρκησε κι όσο μπορούσα!

Κι έπειτα ήρθαν οι μέλισσες! Τα δύσκολα! Εκεί να δείτε ήττες! Τελικά δεν ήταν καθόλου εύκολο να γίνω μάνα κατά παραγγελία! Μετά τα τριάντα και κάτι, το σώμα μεγαλώνει, αρνείται να δράσει όπως όταν ήταν ο καιρός του, μπαίνει στη μέση και η λεξούλα άγχος και δένει το γλυκό! Και να πώς τόσες γυναίκες τρέχουν μετά για τεχνητές γονιμοποιήσεις, για εξετάσεις, αγωνίες, τεστ και πάλι τεστ, δάκρυα, απογοήτευση, θυμός, νεύρα, πόνος και στο τέλος να νιώθεις και ανεπαρκής! Πονεμένη ιστορία και μόνο όποια τα έχει ζήσει το νιώθει.

Και κάπου εκεί διαλύθηκε κι αυτό που είχα σταθερό και σίγουρο στη ζωή μου. Μαζί κόπηκαν κι ελπίδες και φτερά κι όλα! Πόνεσα, έκλαψα, έπεσα και σε μια καταθλιψούλα νααα! μετά συγχωρήσεως! Αλλά μια φωνή που αντηχούσε στα αυτιά μου κατάφερε να με βγάλει από τα σκοτάδια μου: «Γίνε πρώτα ευτυχισμένη ρε Αριστέα εσύ, για να μπορέσεις να κάνεις ευτυχισμένους ανθρώπους μετά!» 

Έτσι έβαλα σκοπό της ζωής μου να είμαι καλά. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Να ζω, παρά τις δυσκολίες. Να χαμογελώ, παρά τις ήττες. 

Ο χρόνος είναι στυγνός κι αμείλικτος. Πέρασε και δεν μου έδωσε τα δικαιώματα που νόμιζα ότι μου ανήκαν. Δεν του κρατώ κακία. Σε κανέναν δεν κρατώ κακία! 

Το θέμα είναι να παίρνεις τις ήττες σου αγκαλιά και να τις αφουγκράζεσαι! Για κάποιο λόγο σου έρχονται. Ίσως για σε κάνουν ακόμα πιο δυνατό. Ίσως για να βρεις αυτά που πραγματικά αξίζουν σε αυτή τη ζωή.

Δεν είμαστε όλοι πλασμένοι για να ζήσουμε τα ίδια. Κι ευτυχώς δηλαδή. 

Γιατί κάνει κάποιος παιδιά; Για μένα δεν υπάρχει απάντηση άλλη εκτός από αυτή: για να δώσει αγάπη! Δεν υπάρχουν εξηγήσεις μέσα μου όπως : συνέχεια του εαυτού μου, για να έχω στήριγμα στα γεράματα κι άλλα τινά! Για να δώσω αγάπη ήθελα! Κι εγώ, βρήκα άλλους τρόπους να δίνω αγάπη! 

Κι όσο δίνω αγάπη δεν θα υπάρχουν ήττες με διάρκεια σε αυτή τη ζωή. Ίσως να υπάρχουν χαμένες μάχες. Όχι χαμένος πόλεμος.

Αριστέα

34 Σχόλια (+add yours?)

  1. Φλώρα
    Αυγ. 05, 2013 @ 09:51:07

    Γλυκειά μου Αριστέα, οι μεγάλοι πόνοι, απαλύνουν τις καρδιές και τις ανοίγουν να μπορούν να δεχτούν μέσα, όλο τον κόσμο….
    Δεν είναι τυχαίο αυτό που συμβαίνει με σένα…
    Είσαι ένας άνθρωπος ταγμένος να φροντίζει, να αγαπάει, να νοιάζεται για τους άλλους.
    Αυτό εγώ το λέω ΝΙΚΗ.
    Είναι νίκη να έχεις καταφέρει να απελευθερώσεις τον εαυτό σου απ’ το στενό περιβάλλον και να αφήνεις την αγάπη σου να ξεχύνεται παντού ολόγυρα…
    Σε φιλώ

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 05, 2013 @ 15:12:57

      Φλώρα μου καλησπέρα. Μου πήρε πολύ καιρό να δω ότι πραγματικά ήταν Νίκη όλο αυτό κι όχι ήττα! Ανέφερες το στενό περιβάλλον και καλά έκανες. Αυτοί είναι που σου δημιουργούν και τα μεγαλύτερα προβλήματα. Αυτοί είναι που ηθελημένα ή άθελά τους προσπαθούν να σε κάνουν να νιώσεις ανεπαρκής.
      Θέλω να δώσω σε όλες τις γυναίκες ένα μήνυμα: η δημιουργία οικογένειας δεν είναι και δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Κάνουμε παιδιά για να κάνουμε ευτυχισμένους ανθρώπους ! Αυτό θα πρέπει να έχουμε πάντα κατά νου.

      Τέλος, γονιός δεν είναι αυτός που γεννάει αλλά αυτός που «μεγαλώνει». Σύμφωνα με αυτό νιώθω καμάρι γιατί γονιός έγινα. Κι ας μην άκουσα ούτε μια φορά τη λέξη «μαμά!»

      Σε φιλώ γλυκά!

      Απάντηση

  2. Tzina
    Αυγ. 05, 2013 @ 11:14:58

    Τί σημασία έχει αν δεν έκανες παιδιά;
    Παιδιά σου είναι όσα βοήθησες, όσα στάθηκες πλάι τους, όσα βρήκαν στήριγμα κι αγάπη σε σένα.
    Εξ’ άλλου τα παιδιά δεν είναι κτήμα μας, τα μεγαλώνουμε για να πετάξουν μια μέρα μόνα τους, αυτό έκανες κι εσύ.
    Ποια η διαφορά λοιπόν;
    Μεγάλη αγκαλιά και φιλί 🙂

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 05, 2013 @ 15:18:13

      Αγαπημένη Τζίνα. Πόσο δίκιο έχεις σε όσα λες! Έχω υπάρξει μάνα και πάντα θα αισθάνομαι μάνα για τα δύο μου ανίψια. Τα έπλυνα, τα τάισα, τους διάβασα παραμύθια, στάθηκα στο προσκεφάλι τους σε κρεβάτια πόνου και νοσοκομεία,τα βοήθησα στη μελέτη τους, μου βρέθηκαν με ένα ώμο κι απίστευτη αγάπη σε χαρές μου και κρίσεις μου!
      Και τώρα που άνοιξαν φτερά και πετούν μόνα τους να ήξερες πόσο τα καμαρώνω….
      Τη νιώθω την αγκαλιά σου….
      Σε γλυκοφιλώ!

      Απάντηση

  3. Μαρία Κανελλάκη
    Αυγ. 05, 2013 @ 17:38:28

    Ήττα δεν είναι αυτό που μας συμβαίνει, αλλά ο τρόπος που το διαχειριζόμαστε. Αν το ξεπερνάμε και αν το αναποδογυρίζουμε. Αν αντί για ματαίωση, το κάνουμε αφορμή να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο.
    Αριστέα μου, αν και μητέρα, πολλές φορές συμβουλεύομαι τις σκέψεις και τις συμβουλές σου. Και κάτι δύσκολες στιγμές που περνάω, σκέφτομαι τι θα μου έλεγες, αν σε είχα κοντά μου. Είσαι σημείο αναφοράς πλέον.

    Καλή συνέχεια να έχεις. Στο μπλογκ, στη ζωή σου και στις αναζητήσεις σου!!!

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 05, 2013 @ 21:19:42

      Μαρία μου τα λόγια σου με τιμούν. Κάθε φορά που είχα ή έχω κάποιο παιδί κοντά μου έχω πάντα μία σκέψη: πώς θα κάνω τη λιγότερη ζημιά. Εύχομαι όλοι οι γονείς να είχαν αυτή τη σκέψη στην ακρούλα του μυαλού τους.
      Σε ευχαριστώ από καρδιάς για τις ευχές!
      Καλό ξημέρωμα!

      Απάντηση

  4. Πέτρος Κ.
    Αυγ. 05, 2013 @ 17:52:05

    Θα συμφωνήσω (όπως πάντα, καταντάει κουραστικό) με την Μαρία.
    Και θα σου πω ότι νομίζεις πως δεν είσαι μάνα. Με όσα έχω διαβάσει για την αφοσίωση και την προσφορά σου στα ανίψια σου αλλά και στα ‘ξένα’ παιδιά, θα σου πω αυτό που γνωρίζεις πολύ καλύτερα από όλους μας, πως μάνα δεν είναι αποκλειστικά η βιολογική.

    Εκατοντάδες χιλιάδες μανούλες έχουν υιοθετήσει παιδιά και είναι απόλυτα ταυτισμένες μαζί τους. Όπως και εκατοντάδες χιλιάδες άλλες έχουν γεννήσει και παρατήσει τα δικά τους.

    Δεν είμαι μάνα, δεν είμαι καν γυναίκα, θεωρώ ‘ιεροσυλία’ να μπω σε χωράφια που αγνοώ παντελώς. Υποθέτω όμως (αν μου επιτρέπεις) ότι η αγάπη που μοιράζεται πολλαπλασιάζεται. Ενδεχομένως αν είχες δικά σου παιδιά να έδινες αγάπη μόνο σε αυτά και δεκάδες άλλα να την είχαν στερηθεί.
    Αν νομίζεις πως αυτά που έχεις προσφέρει δεν αντικαθιστούν τη μητρική αγάπη, πρέπει να πήρες το πτυχίο με πολύ κακό βαθμό.
    Εγώ θα σε είχα κόψει…

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 05, 2013 @ 21:26:02

      Πέτρο μου σε καλωσορίζω στα Βοτσαλάκια μας! Σε ευχαριστώ από καρδιάς για τα λόγια σου!
      Είναι «μοναδική» η αίσθηση της προσφοράς. Η Τζίνα ως ανάδοχος γονιός θα μπορούσε να το επιβεβαιώσει ακόμα περισσότερο από μένα.
      Κι όπως έγραψα και στην ανάρτηση: όσο δίνω αγάπη δεν θα υπάρχουν ήττες με διάρκεια σε αυτή τη ζωή!
      Καλό ξημέρωμα!

      Απάντηση

  5. joan petra
    Αυγ. 05, 2013 @ 20:57:00

    ΚΑΙ σήμερα μου έδωσες άλλο ένα μάθημα ζωής… Επειδή είμαι ξεχασιάρα, θέλω να μου δίνεις κάθε μέρα κι από ένα μάθημα, γιατί είμαι στα πρόθυρα της άνοιας…. Πω πω, άλλη μια φορά που διαπιστώνω πως είμαι για σφαλιάρες (πάει, το έριξα το επίπεδο…) Σε φιλώ γλυκά! 🙂

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 05, 2013 @ 21:30:29

      Ό,τι θες κι ό,τι χρειάζεσαι και μπορώ εδώ θα είμαι πάντα για σένα! Αν και νομίζω ότι κάτι πρέπει να κάνω άμεσα για την αυτοεκτίμησή σου!
      Έχω στα σκαριά την πολύ σοβαρή δημοσίευση που σου έλεγα. Αλλά αποφάσισα να τη δει κι η Αγριμιώ μήπως είναι καλύτερα να μπει σε αυτό εδώ το μπλογκ κι όχι στο δικό μου. Μείνε συντονισμένη!
      Τα φιλιά μου!
      Καλό ξημέρωμα!

      Απάντηση

  6. Ρουλα Σμαραγδενια
    Αυγ. 05, 2013 @ 21:32:06

    Μανα ειναι εκεινη που μεγαλώνει ενα παιδι ..ένα οποιοδήποτε παιδί… που εχει αναγκη απο μια αγκαλια.. και ενα φιλι…να μην το εχει γεννήσει..αλλά να του δώσει ολη της την αγαπη..τις αρχές και το ήθος να το κανει εναν σωστό ανθρωπο… που με την σειρά του θα μεταδώσει την αγαπη που πήρε και σε αλλους ανθρώπους…αυτή την ανατροφή θα την την εχεις δώσει εσύ.. και θα εισαι πολύ υπερήφανη για τον ανθρωπο που μεγαλωσες είτε ειναι δικός σου ειτε οχι…..προσφερονας αγαπη…αυτή θα επιστρέψει σε σενα κατα κάποιον τρόπο,…οι επιλογες ειναι δικές μας..στη ζωή.. και δεν υπαρχει ηττα.. μονο προσπαθεια …για το καλήτερο.. υπαρχουν διέξοδα αρκεί να τα αναζητήσουμε ..φιλώ σε..

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 05, 2013 @ 21:35:19

      Ρούλα μου με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη: μάνα δεν είναι αυτή που γεννάει αλλά αυτή που μεγαλώνει. Σε ευχαριστώ πολύ για τα υπέροχα λόγια σου!
      Να’σαι καλά!
      Φιλιά!

      Απάντηση

  7. apd22
    Αυγ. 06, 2013 @ 07:46:12

    ο πιστεςυω και εγω αυτο που λες….οταν θες να προσφερεις…να δωσεις αγαπη το κανεις…εισαι δοτικος και το δινεις αυτο που θες…την αγαπη σε αυτους που θες εσυ….Υπεροχο κειμενο…Καλημερα!!

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 06, 2013 @ 07:55:49

      Σε ευχαριστώ πολύ πολύ! Να’σαι καλά!
      Μακάρι να βρίσκουμε διαρκώς τρόπους να προσφέρουμε την αγάπη μας! Τα οφέλη είναι πολλαπλά και για τις δύο πλευρές!
      Καλή σου μέρα ! :)))

      Απάντηση

  8. Flora
    Αυγ. 06, 2013 @ 13:13:19

    Τώρα εγώ μιλάω εκ του ασφαλούς γιατί κατάφερα στο παρά τρίχα να γίνω μαμά, αλλά σε νιώθω απόλυτα! Και με ενοχλεί απερίγραπτα πολύ που όλοι γύρω γύρω (το περιβάλλον που λες κι εσύ) έχουν πάντα κάτι να σχολιάσουν και να πουν και να σε κάνουν να νιώσεις άσχημα.
    Να είσαι καλά και να συνεχίσεις να προσφέρεις την αγάπη σου όπως μόνο εσύ ξέρεις στα πλάσματα που ξέρουν να την εκτιμούν!
    Πολύ όμορφη γραφή!

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 07, 2013 @ 05:41:27

      Καλημέρα Φλώρα. Το περιβάλλον τις περισσότερες φορές κάνει πολύ μεγάλη ζημιά, λόγω των προσδοκιών που έχει και την απογοήτευση που δείχνει όταν δεν καταφέρνεις να είσαι αντάξιος αυτών!
      Από κει και πέρα εξαρτάται πια κι από μας τι στάση θα κρατήσουμε προκειμένου να διαφυλάξουμε τον συναισθηματικό μας κόσμο κι ισορροπία μας!
      Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!
      Φιλιά!

      Απάντηση

  9. me (maria)
    Αυγ. 06, 2013 @ 19:25:13

    Με συγκίνησες και τώρα, όπως και τότε που την είχα ξαναδιαβάσει…νομίζω πως είναι από τις αναρτήσεις που μας κάνει να βλέπουμε κατευθείαν στην ψυχή σου…να είσαι καλά..

    Απάντηση

  10. Κ. †
    Αυγ. 07, 2013 @ 09:27:05

    Ήρθα κι εγώ απ’ το άλλο blog.

    Μου θυμίζεις την μανούλα μου. Είχε κι εκείνη περάσει τα 30 και πριν «πιάσει» εμένα,δύο αποβολές. Από την πρώτη στιγμή που με κράτησε στην αγκαλιά της,μου έδωσε όλη της την αγάπη. Και τώρα,στα 17 μου,της λέω καμιά φορά: «Τι θα έκανα χωρίς εσένα;». Είμαι τυχερή που είμαι κόρη της.
    Μην πάψεις να προσπαθείς,ποτέ δεν είναι αργά. Στενοχωρήθηκα λίγο διαβάζοντας την ανάρτηση,γιατί γνωρίζω περιπτώσεις γυναικών που μόνο για μάνες δεν κάνουν. Είναι άδικο να βλέπεις γυναίκες σαν εσένα να θέλουν τόσο πολύ ένα παιδάκι κι άλλες να τις παρακαλάνε για μια αγκαλιά -που τι είναι μια αγκαλιά στην τελική;- και να τα κοιτάνε με ψυχρότητα και απάθεια.
    Να ξέρεις ότι κάθε άλλο παρά ηττημένη είσαι. Είσαι υπέροχος άνθρωπος,γεμάτος αγάπη και καλοσύνη κι αυτό φαίνεται απ’ τη θέλησή σου να βοηθήσεις τους μαθητές σου. Η αγάπη είναι ανιδιοτέλεια. Όσο είμαστε εν ζωή δεν το καταλαβαίνουμε,θεωρούμε ό,τι έχουμε δεδομένο,αλλά η μεγαλύτερη νίκη είναι η υστεροφημία. Εγώ είμαι σίγουρη ότι σε σκέφτονται και θα σε σκέφτονται πάντοτε με χαμόγελο. 🙂

    Φιλάκια.

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 08, 2013 @ 15:02:13

      Αχ καρδούλα μου, με συγκινείς. Αλλά δεν είναι πάντα του χεριού μας. Ήδη βρίσκομαι σε μια κρίσιμη ηλικία και στο όριο. Και δεν υπάρχει από πίσω η σταθερότητα για να προχωρήσω.
      Ξέρεις όταν ήμουν με τους μαθητές μου ποτέ δεν είχα σκεφτεί όλα όσα πρόσφερα. Έκανα με αγάπη και συνείδηση αυτό που θεωρούσα πιο σωστό. Πάσχιζα να είμαι σωστή!Όταν πριν δυο-τρεις μήνες έκανα αφιέρωμα στο μπλογκ μου για τον μακροβιότερο μαθητή μου (δυσλεξικός) και τον πήρα τηλέφωνο να του ζητήσω την άδεια να αναφερθώ με το όνομά του, η απάντηση του ήταν από τα καλύτερα δώρα που έχω πάρει ποτέ!
      Τι να πω; Όλοι σας με συγκινείτε!
      Σε ευχαριστώ από καρδιάς! ♥

      Απάντηση

  11. Funky Monkey
    Αυγ. 07, 2013 @ 10:19:39

    Καλημέρα και καλώς σας βρίσκω!
    Όταν έγραψες αυτό το κείμενο στο ιστολόγιό σου, Αριστέα μου, ήταν σαν να διάβαζα τις δικές μου σκέψεις. Ήταν -και είναι- συγκινητικό κείμενο, μια κατάθεση ψυχής γεμάτη αλήθειες.
    Θυμάσαι που είχα διαφωνήσει τότε; Στη λέξη «ήττα»… Σου είχα πει τη δική μου θεωρία: δεν είναι προσωπική ήττα το να μην έχει αποκτήσει κάποιος παιδιά, η κοινωνία είναι αυτή που το θέτει ως ήττα – κάτι με το οποίο διαφωνώ.
    Και ναι, μάνα είναι αυτή που μεγαλώνει.
    Συμφωνώ απολύτως με τα λόγια που έκλεισες αυτή την ανάρτηση. Το να δίνεις αγάπη και να χαρίζεις την παρουσία σου ζεσταίνοντας, αγκαλιάζοντας και στηρίζοντας μια παιδική καρδιά, είναι το παν.
    Σε φιλώ!

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 08, 2013 @ 15:04:49

      Καλώς σε βρίσκουμε κι εδώ Έλλη μου!
      Θυμάμαι πολύ καλά το σχόλιο σου τότε! Φαντάζομαι ότι όντας παντρεμένη κι ως τώρα άτεκνη θα έχεις πάρει ήδη γεύση από τις πιέσεις του περιβάλλοντος.
      Ξέρω πια ότι και συ δίνεις με πολλούς τρόπους αγάπη στα παιδιά! Κι είμαι σίγουρη ότι το κάνεις καλά!
      Σε φιλώ γλυκά! ♥

      Απάντηση

  12. paloma
    Αυγ. 08, 2013 @ 13:11:47

    Τον τελευταίο χρόνο γνώρισα κάποια άτομα που μου λένε πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Έκτοτε, σκέφτομαι πολύ γιατί συμβαίνουν κάποια «άσχημα» γεγονότα, κάποιος θέλει να μας δείξει κάτι; Με ζορίζει που δεν έχω απάντηση…
    Βλέπεις τόσους ανθρώπους να γίνονται γονείς και να μην είναι ικανοί να δώσουν αγάπη στο παιδί τους και κάποιοι να πασχίζουν να γίνουν και να μην συμβαίνει.. Δε μπορώ να καταλάβω γιατί και νομίζω είναι μία ακόμη ερώτηση που δεν θα μου απαντηθεί ποτέ!

    Είχα διαβάσει και παλιότερα αυτή την ανάρτηση, με έβαλε σε σκέψεις τότε και τώρα.. Μα πόσο δύσκολο είναι να γίνει αυτό που αναγράφεις στον τίτλο, δηλαδή να πάρει κάποιος τις ήττες του αγκαλιά; Θέλει δύναμη ψυχής…

    Αυτή η πρόταση είναι σημαντική..
    » Αλλά μια φωνή που αντηχούσε στα αυτιά μου κατάφερε να με βγάλει από τα σκοτάδια μου: “Γίνε πρώτα ευτυχισμένη ρε Αριστέα εσύ, για να μπορέσεις να κάνεις ευτυχισμένους ανθρώπους μετά!” »
    και επίσης, όλοι αυτοί οι άνθρωποι και τα παιδιά που πέρασαν και περνούν από δίπλα σου είμαι σίγουρη πως τους έδωσες και δίνεις όλη σου την αγάπη.. και αυτά θεωρούνται σίγουρα δικά σου παιδιά! 🙂

    Τέλος, για τα δικά μου βιώματα, μητέρα είναι τόσο εκείνη που θα γεννήσει ένα παιδί, όσο και εκείνη που θα το μεγαλώσει.

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 08, 2013 @ 15:11:00

      Είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν ότι όλα είναι μαθήματα. Δεν τα στέλνει ποτέ ως τιμωρία ο θεός. Δεν πιστεύω σε έναν τιμωρό θεό.
      Απλά, ακόμα κι αν κάτι δεν γίνεται για κάποιο λόγο θεωρώ ότι εμείς πρέπει να βρίσκουμε έναν τουλάχιστον λόγο για το οποίο θα νιώθουμε ευγνωμοσύνη που μας έτυχε αυτό το κάτι. Όσο θλιβερό κι αν είναι! Όσο κι αν πονάει!
      Ακόμα κι η δύναμη που αποκτούμε είναι ωφέλεια.
      Και τα λάθη μου και τις ήττες μου όλα τα παίρνω αγκαλιά και τα αφουγκράζομαι. Και πιστεύω ότι μόνο κερδισμένη βγαίνω με μια τέτοια στάση.
      Εύχομαι να μπορώ και στα γεράματα (εάν φτάσω) να εξακολουθώ να νιώθω το ίδιο γεμάτη παρά το γεγονός ότι δεν άκουσα ποτέ την πολυπόθητη λέξη….

      Σε φιλώ γλυκά!
      Καλό απόγευμα!

      Απάντηση

  13. Γεωργία Μανασή ( Αχτίδα)
    Αυγ. 09, 2013 @ 12:01:47

    Μάνα φίλη μου είναι εκείνη που μεγαλώνει ένα παιδί..το οποιοδήποτε παδί..Έκανα δύο κορίτσια μα έχω και..2 ψυχοκόρες και τις αγαπώ το ίδιο..Η μία κόρη μου δεν έκανε παιδιά..θέλημα Θεού είπα . Θα αγαπούσα το ίδιο όποιο παιδί μεγάλωνα γιατί εκείνο που σε δένει γλυκιά μου με τους ανθρώπους είναι ότι περνάς μαζί τους και όχι οι δεσμοί αίματος. Βρήκα το μπλοκόσπιτο σου τυχαία δίνοντας συμμετοχή στη κατασκευή των καρτ ποστάλ που έβαλες.Έγραψα εκεί σχόλιο μα μετά..το έψαξα και βρήκα το..home!!! Το έργο σου είναι θεάρεστο και σε διαβεβαιώ οτι πολλές που άκουσαν τη λέξη «μαμά» δεν την άξιζαν όπως εσύ.Γράφτηκα στα..μέιλ σου οπότε..θα τα λέμε.

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 09, 2013 @ 16:39:47

      Αχτίδα Γεωργία καλώς σε βρίσκω!
      Είναι ο χρόνος που ξοδεύουμε που κάνει το τριαντάφυλλο μας ξεχωριστό …είπε η αλεπού στο μικρό πρίγκιπα…. Έτσι είναι!
      Ο χρόνος που ξόδεψα στα παιδιά που αγάπησα (ανίψια και ξένα) με έκαναν να δεθώ μαζί τους. Παιδιά μου είναι!

      Να σου εξηγήσω εδώ κάποια πράγμτα;
      Είμαστε τρεις σε αυτό εδώ το μπλογκ!

      Το postjoy το έβγαλε η αγριμιώ μας, παιδί ξενιτεμένο, που διαπρέπει στη Μελβούρνη. Με σπουδές εκτός άλλων και στην Κοινωνική εργασία. Εκεί θα πάνε οι κάρτες μας

      Εγώ είμαι η Αριστέα. Με σπουδές στην κοινωνική εργασία και για χρόνια απασχολούμενη με παιδιά.
      Το δικό μου μπλογκ είναι αυτό:http://princess-airis.blogspot.gr/

      Κι υπάρχει κι η αγαπημένη μας Τζίνα. Πολύτεκνη μαμά. Μαμά όμως και βιολογική και στην πράξη καθώς είναι Ανάδοχος μητέρα εδώ και χρόνια ενός αγοριού κι έχει και αδερφό με ειδικές ανάγκες.(Το μπλογκ της: http://www.aresmares.com/ )

      Η σύμπραξη των τριών μας σκοπεύει στα…καλύτερα!

      Σε φιλώ γλυκά κι ελπίζω να σε βοήθησα να τα ξεκαθαρίσεις!

      Απάντηση

  14. Κατερίνα
    Αυγ. 12, 2013 @ 08:33:35

    Αριστέα καλημέρα, σήμερα Δευτέρα δυο τρεις μέρες πριν το δεκαπεντάυγουστο… όλοι λείπουν, κάνουν τα μπάνια τους και εγώ άνοιξα το μαγαζάκι μου γιατί τα έξοδα τρέχουν και οι ανάγκες πολλές… εχώ όμως πολύ χρόνο για να μπω στο blog μου και σε άλλα …βρέθηκα τυχαία μπροστά στο δικό σου.. το πρώτο που τράβηξε την προσοχή μου ήταν ή ασχολία σου με τα δυσλεξικά παιδιά. Έχω δυο γιούς, δυο καμάρια πραγματικά, όμως στη μαθητική τους πορεία ήταν δυσλεξικά και αντιμετώπισαν όλα όσα αναφέρεις για εκπαιδευτικούς, για περιβάλλοντα κλπ, το πάλεψα με τον άντρα μου (στην αρχή δεν το αποδεχόταν, αλλά στην πορεία έγινε αρωγός, μέχρι κασέτες με όλα τα μαθήματα γυμνασίου από τον οίκο τυφλών πήραμε, γιατί ανακαλυψαμε ότι ήταν ακουστικοί τύποι και έπρεπε κάποια στιγμή να μάθουν να διαβάζουν μόνοι σιγά-σιγά χωρίς εμένα ή κάποιον άλλο από πάνω τους) έκανα σεμινάρια ψυχολογίας, διάβασα ατελείωτα σχετικά βιβλία και πίστεψα στις ικανότητές τους πάρα πολύ, για να είναι τώρα αυτό που ειναι. Ο μεγάλος (με καραμπινάτη δυσλεξία) είναι μηχανικός περιβάλλοντος με δυο πτυχία και ετοιμάζεται για μεταπτυχιακό και ο μικρός (με ελλειματική προσοχή) chef (συνειδητοποιημένος από την τρίτη γυμνασίου) με σταθερή και ανοδική πορεία μέχρι τώρα. Η βοήθεια της φίλης-αδελφής πλέον, ψυχολόγου και εκπαιδευτικού Ευγενείας Χ., που ήταν και είναι δίπλα τους από το δημοτικό ήταν καθοριστική. Αυτό λοιπόν που κάνεις είναι κάτι που πολλοί γονείς δεν μπορούν ή δεν ξέρουν να προσφέρουν στα παιδιά τους.
    Δεν μου αρέσουν τα παρηγορητικά ή ενθάρρυνσης λόγια, ούτε να ακούω ούτε να τα λέω γιατί έξω από το χορό…, απλώς πιστεύω πως ό,τι μας συμβαίνει είναι γιατί κάτι πρέπει να μάθουμε, κάπου αλλού να εξελιχθούμε σαν πνευματικά όντα που ζούμε μια ανθρώπινη εμπειρία, όπως αναφέρει ο Colin C. Tipping στο βιβλίο του Δραστική συγχώρεση (καμμία σχέση με θρησκείες, συγγνώμες, συγχωρήσεις κλπ). Σίγουρα υπάρχουν τρόποι και θα τους ξέρεις ή θα τους έχεις σκεφτεί όπως οι υιοθεσίες ή η συνεισφορά σου στα χωριά SOS (εκεί θα ακούσεις και τη λέξη μάνα γιατί τη νιώθουν και όχι γιατί ήταν δεδομένο από την αρχή που μάθαιναν να αρθρώνουν λεξούλες) ή σε ιδρύματα με παιδιά όχι κατ’ ανάγκη δυσλεξικά ή καθυστερημένα, φυσιολογικά, υγιή παιδιά που χρειάζονται τη δική σου ιδιαιίτερη βοήθεια, συμπαράσταση και αγάπη, όπως το Κέντρο Αγάπης Ελευσίνας «Φιλική Φωλιά», όπου το έργο που γίνεται είναι πραγματικό, αφιλοκερδές, ένα έργο πραγματικής προσφοράς στον άνθρωπο και στο παιδί. Παρ’όλο που τον ιδρυτή και τους συνεχιστές αυτού του έργου τους γνωρίζω από τα παιδικά μου χρόνια, πληροφορίες, κριτικές, δρασεις κλπ θα βρεις στον ιντερνετικό χώρο, άφθονες. Ενας από τους συνεχιστές είναι ο … ή καλύτερα δες το βιντεάκι στη διεύθυνση:
    http://www.youtube.com/watch?v=xDhznOL08xI .
    Και βέβαια γνωρίζεις ότι ο κάθε ένας έχει το δικό του …δεν έχω ή …θάθελα να έχω, δεν μπορεί, δεν γίνεται, να τα έχουμα όλα όσα θέλουμε ή αν θες, όσα μας αξίζει να έχουμε, όμως μπορούμε να τα φέρουμε πιο κοντά μας.
    Κάποια στιγμή σε περίοδο μεγάλων οικονομικών προβλημάτων, ένας φίλος μας είπε: «…να είστε ευτυχείς που έχετε μόνο οικονομικά προβλήματα, σαν άτομα και σαν οικογένεια». Ένας άνθρωπος με ένα μάτι και αυτό με καταράκτη, που είχε σπουδάσει γιατρός στη Μόσχα και προσπαθούσε χρόνια να περάσει το ΔΟΑΤΑΠ για αναγνώριση του πτυχίου του, μέχρι τα 45-47 του χρόνια ζούσε με ένα μικρό χαρτζιλίκι από τους γονείς του, που δουλεύουν σε λαικές. Μας γνώρισε και του μεταφέραμε αυτό που ξέραμε, για τις προφορικές εξετάσεις σε άτομα όπως τυφλούς και δυσλεξικούς, μαζί με ενθάρρυνση για να εγχειρήσει το μάτι του για να βλέπει λίγο καλύτερα, βοήθεια με τον υπολογιστή για τα θέματα των εξετάσεων τις οποίες τελικά (μετά από 10 χρόνια προσπάθειας) πέρασε, και έτσι εδώ και δυο χρόνια εργάζεται σε κάποιο νοσοκομείο, βοηθάει οικονομικά τους γονείς του, έχει σταθεί στα πόδια του. Αυτή η κουβέντα του τριγυρίζει συχνά στο μυαλό μου και δεν ξεχνώ πλέον να λέω ευχαριστώ για ό,τι έχω μέχρι αυτή τη στιγμή, σημαντικό η ασήμαντο, θεωρώντας υπέρτατο αγαθό που μου έχει χαριστεί, την υγεία (προσωπική και οικογενειακή). Έχοντας υγεία σωματική και πνευματική μπορείς να παλέψεις, να διεκδικήσεις και να κερδίσεις σχεδόν τα πάντα.
    Από την μικρή βιογραφική σου εξομολόγηση, φαίνεται ότι έχεις γνώσεις, θέληση, αγάπη και δύναμη για ό,τι κάνεις. Όπως λες, τίποτα δεν τελειώνει, όσο ζούμε δίνουμε μάχες, αλλοτε τις κερδίζουμε και άλλοτε όχι, όμως και από αυτές που χάνουμε, πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε αυτό που μας δείχνουν, αυτό που πρέπει να μάθουμε, αυτό που και από αυτές κερδίζουμε.
    Ας θυμόμαστε να μην μένουμε στο παρελθόν ή αναλωνόμαστε στο τι θα γίνει στο μέλλον, για να μην χάνουμε το μόνο πραγματικό …την πολύτιμη στιγμή του τώρα!
    Ας είμαστε ευγνώμονες γι’αυτό που έχουμε, για να μπορέσουμε να αφήσουμε ελεύθερο τον εαυτό μας, να παλέψει γι’αυτό που θέλουμε.

    Απάντηση

    • Αριστέα
      Αυγ. 12, 2013 @ 15:26:53

      Καλησπέρα Κατερίνα και καλώς ήλθες!
      Στο μπλογκ αυτό αρθρογραφούμε τρεις γυναίκες. Η κάθε μία έχει και την προσωπική της σελίδα. Εδώ, στα Βότσαλα η συνεργασία μας έχει σαν στόχο να ασχοληθεί με το παιδί, με το παιδικό τραύμα, με την αναδοχή και με οτιδήποτε αφορά τη σωστή διαπαιδαγώγησή του, προσπαθώντας να προσφέρει γνώση κι εμπειρίες σε όλους όσοι έρχονται σε επαφή με παιδιά.
      Χαίρομαι που στη ζωή σας υπήρξατε τυχεροί, ανακαλύψατε νωρίς τις δυσκολίες των παιδιών, βρεθήκατε δίπλα τους αρωγοί με οποιοδήποτε τρόπο μπορούσατε. Η εξέλιξή τους αποδεικνύει πολλά!
      (Τις προσεχείς μέρες θα μοιραστώ την ιστορία ενός δυσλεξικού μαθητή μου, που είχα δημοσιεύσει κάποια στιγμή στην προσωπική μου σελίδα …Μείνε σε επαφή).
      Πολύ όμορφες οι προτάσεις σου και με την υιοθεσία και την προσφορά μέσω του εθελοντισμού σε Ιδρύματα, αλλά δεν μένω Αθήνα. Μένω στην επαρχία. Επίσης όντας μόνη δεν είμαι κατάλληλη ως γονιός για υιοθεσία, :)))
      Παρ’όλα αυτά πάντα πρόσφερα και γνωρίζω από πρώτο χέρι τα συναισθήματα που σε ακολουθούν (για μια ζωή μάλιστα) για κάθε μικρό ή μεγάλο καλό που κάνεις.
      Χαίρομαι επίσης που ταυτίζεται η σκέψη μας όσον αφορά τα γεγονότα που μας τυχαίνουν στη ζωή. Πάντα πίστευα πως κάθε δυσκολία που μου τυχαίνει, έχει τουλάχιστον ένα καλό: μπορεί να μου προσφέρει γνώση κι εμπειρία. Δεν αναθεματίζω ποτέ την τύχη μου, αντίθετα πιστεύω ότι είμαι πολύ τυχερή μέσα σε όλες μου τις ατυχίες. Δεν είναι τυχαίο ότι το μπλογκ ονομάζεται «Η ζωή είναι ωραία»
      (http://princess-airis.blogspot.gr/).
      Ποτέ δεν το βάζω κάτω και πάντα θα προσπαθώ να δίνω με όλη μου τη ψυχή!

      Να είσαι πάντα καλά!
      Σε φιλώ!

      Απάντηση

  15. nikol
    Αυγ. 21, 2013 @ 12:10:38

    Ελπίζω αυτή τη φορά να καταφέρω να αφήσω το σχόλιο μου.
    Αριστέα μου όσο σε γνωρίζω , αντιλαμβάνομαι την αγάπη σου για τα παιδιά με όσα έχω διαβάσει στο μπλογκ σου . Μυστήριο παραμένει γιατί άνθρωποι που λατρεύουν τα παιδιά δεν μπορούν να αποκτήσουν , όπως εσύ η η φίλη μου η Αννα.Αλλά στην τελειότητα της μητρότητος δεν υπάρχουν κριτήρια. Μητέρα δεν έγινες έχεις όμως την αγκαλιά σου ανοικτή σε όλα τα παιδιά και κυρίως σε όσα χρειάζονται πιο απαλή και στενή φροντίδα . Εγώ που είμαι μητέρα δεν έχω τόσο μεγάλη και ζεστή αγκαλιά , γιατί εγωιστικά μάλλον ΄΄έχυσα΄΄ όλη μου την αγάπη στα φυσικά μου παιδιά πρώτα . Μπορεί να είμαι σχετικά καλή μητέρα για τα δικά μου παιδιά , όμως εσύ είσαι καλή με όλα τα παιδάκια του κόσμου , γιά αυτό εσύ έχεις τόσα να δώσεις , μέσα από τις αφηγήσεις σου .
    Εχεις ψυχή με διαρκή ανατροφοδότηση αγάπης , παραμερίζοντας όσα σε ενοχλούσαν στο περιβάλλον .Είναι το μεγαλείο της ψυχής μιας γυναίκας .
    Θέλω πολλά να γράψω αλλά το σήμα μπορεί να μου φύγει!!!!!!!
    Σε φιλώ αντάμα με τον σεβασμό μου και την εκτίμησή μου

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 21, 2013 @ 21:07:14

      Αγαπημένη μου φίλη…Πόσο με συγκίνησαν τα λόγια σου!
      Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να θέλω να ασχολούμαι με παιδιά.
      Πρώτη προτίμηση στο μηχανογραφικό μου ήταν η Νομική και δεύτερη η Νηπιαγωγός. Το πρώτο είχε μπει αναγκαστικά για τους γονείς μου. Εγώ ήθελα όσο τίποτα άλλο να περάσω Νηπιαγωγός.
      Η τρίτη μου επιλογή ήταν η Κοινωνική Εργασία (που πέρασα τελικά) και ένιωθα μεγάλη χαρά που είχα περάσει σε μια σχολή που μου έδινε και πάλι την επιλογή να ασχοληθώ με τα παιδιά.
      Έτσι δεν το σκέφτηκα καθόλου να πάρω μια κατεύθυνση άλλη, να ασχοληθώ με την κοινότητα ή με τους ηλικιωμένους για παράδειγμα.
      Ήθελα να κάνω ευτυχισμένα τα μουτράκια τους και νομίζω ότι προσπάθησα με όλο μου το είναι για αυτό!
      Πίστεψέ με αυτά που πήρα εγώ τόσα χρόνια είναι πολύ περισσότερα από όσα έδωσα!
      Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω τη χαρά και την ικανοποίηση που νιώθω βλέποντας τους μαθητές μου να είναι ευτυχισμένοι και χαρούμενοι στη ζωή τους.
      Καμαρώνω γιατί ξέρω ότι βοήθησα κι εγώ :)))
      Μακάρι να μπορώ πάντα να προσφέρω!
      Φιλάκι πολλά πολλά!

      Απάντηση

  16. nikol
    Αυγ. 23, 2013 @ 13:24:00

    Αριστέα μου είναι έτσι όπως τα περιγράφεις , τα χαμόγελα των παιδιών είναι η υπέρτατη χαρά . Η δευτερότοκη κόρη μου είναι κοινωνική λειτουργός και ασχολείται με παιδιά και εφήβους καρκινοπαθείς. . Από εκείνη έμαθα τόσα πολλά για την ψυχή των παιδιών που νοσούν και το μόνο που απαλύνει τη νόσο είναι η αγάπη και η αγκαλιά . Ευχαριστούμε για τα μαθήματα αγάπης !!!
    Σε φιλώ με αγάπη

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 27, 2013 @ 15:49:10

      Αχ Νικόλ μου, δεν ξέρω πώς μου είχε ξεφύγει αυτό το σχόλιο! Τι όμορφο! Άλλη μία Κοινωνική Λειτουργός που προσφέρει!
      Όπως το είπες: αγκαλιά κι αγάπη! Τόσο εύκολο κι απλό….
      Σε φιλώ γλυκά!

      Απάντηση

  17. petalouditsa
    Αυγ. 27, 2013 @ 15:28:23

    Αυτο το ποστ σου δεν το ειχα διαβασει. Το ποσο με συγκινησες δεν εχεις ιδεα, ιδεα! Χαιρομαι τοσο που σε γνωρισα! Μεινε οπως εισαι μην αλλαζεις τιποτα!
    (Μετα απο αυτα που διαβασα στο μπλογκ αυτο καποιες ερωτησεις που σου εστειλα εχουν ηδη απαντηθει, οποτε ξερεις…)

    Απάντηση

    • aristea k
      Αυγ. 27, 2013 @ 15:51:15

      Γλυκιά μου πεταλουδίτσα! Δεν αλλάζω εύκολα…όχι τουλάχιστον τα καλά! :))))
      Θα προσπαθώ από δω να δίνω τα φώτα μου χωρίς νουθεσίες μα με παρακίνηση κι ενθάρρυνση!
      Έχω ήδη να δουλεύω τις ερωτήσεις σου να ξέρεις! :))
      Φιλιά!

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: