Η Αρχή Του Όνειρου

O δικός μου ρόλος σ΄αυτή την συνύπαρξη των τριών μας σε τούτο δω το μπλογκ, είναι η κατάθεση της εμπειρίας μου – όχι σαν ειδικός- αλλά από την πλευρά της καθημερινότητας και της ουσιαστικής τριβής με το παιδί κι αυτήν θα σας καταθέτω με τις αναρτήσεις μου.
Θέλω όμως να πάρω την ιστορία απ’ την αρχή ξεκινώντας χρόνια πριν..
Στην οικογένειά μου ο θεσμός της αναδοχής περνούσε από γενιά σε γενιά.
Η μαμά μου όσο ήταν ελεύθερη συνήθιζε να πηγαίνει στο Δημοτικό Βρεφοκομείο που τότε στεγαζόταν σε ένα παλιό κτίριο της οδού Πειραιώς και να προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες της.
Η μαμά στο κέντρο με βρεφοκόμες και παιδιά του ιδρύματος. Στο πίσω μέρος υπάρχει αφιέρωση..
Η μαμά στο κέντρο με βρεφοκόμες και παιδιά του ιδρύματος. Στο πίσω μέρος υπάρχει αφιέρωση..
Έτσι συχνά συνέβαινε να δεθεί συναισθηματικά με κάποιο από τα παιδιά και τότε ήταν που άρχιζε τα παρακάλια στην δική της μαμά.
– σε παρακαλώ μαμά μου, είναι τόσο γλυκό παιδάκι, έλα να το πάρουμε εδώ στο σπίτι να το μεγαλώνουμε…
Και η γιαγιά – χήρα με τρία δικά της παιδιά – δεν ήθελε και πολύ για να πειστεί.
Η γιαγιά
Η γιαγιά
Η αρχή έγινε με τον Στέλιο που μπήκε μωρό στην οικογένεια κι έγινε σπαραγμός όταν βρέθηκε το ζευγάρι που τον υιοθέτησε και τον πήρε στην Αμερική.
Ο Στέλιος   Στέλιος
Στέλιος
Από τη μια να κλαίει η γιαγιά κι η μάνα μου (τα αδέλφια της ήταν αγόρια και σαν άντρες δεν έδειχναν την ευαισθησία τους, εξ’ άλλου «οι άντρες δεν κλαίνε») κι από την άλλη ο πεντάχρονος Στέλιος που μέσα απ’ τους λυγμούς του ορκιζόταν στην γιαγιά μου πως όπου και να τον πήγαιναν εκείνος θα έπαιρνε ένα αεροπλάνο και θα γύριζε να την βρει.
Μετά απ’ αυτό η γιαγιά ορκίστηκε να μη το ξανακάνει καθώς ο πόνος του χωρισμού ήταν αβάσταχτος και πέρασε καιρός για να κλείσουν οι πληγές.
Δεν κράτησε όμως τον όρκο της.
Όσο ακόμα ο Στέλιος ήταν στο σπίτι η μαμά, που συνέχιζε την εθελοντική της προσφορά στο Βρεφοκομείο, έβαζε πάλι μπροστά τα μεγάλα μέσα για να φέρει σπίτι το επόμενο μωρό, την έξι μηνών Δήμητρα.
Για να πείσει μάλιστα την γιαγιά, της έλεγε πως ήταν ένα ασθενικό μωράκι που μόνο εκείνη μπορούσε να το μεγαλώσει (η γιαγιά ήταν νοσοκόμα) κι επιπλέον είχε και το όνομά της!
Δεν ξέρω τί απ’ όλα έπεισε την γιαγιά, σημασία ήταν πως το μωρό ήρθε στην οικογένεια έγινε το τέταρτο παιδί της γιαγιάς, η μικρή αδελφή της μαμάς μου κι έφυγε νύφη όταν έκανε την δική της οικογένεια.
Η Δήμητρα κι ο Στέλιος
Η Δήμητρα κι ο Στέλιος
Η μαμά, η Δήμητρα, στο κέντρο εγώ κι ένα γειτονόπουλο.
Η μαμά, η Δήμητρα, στο κέντρο εγώ κι ένα γειτονόπουλο.
Παράλληλα με την Δήμητρα, αλλά πολλά χρόνια αργότερα, ήρθε στο σπίτι της γιαγιάς και η εννιάχρονη τότε Μαρία που έγινε αγαπημένη φίλη και συντροφιά των παιδικών μου χρόνων καθώς ήμασταν σχεδόν συνομήλικες.
Ας μην τρέχω όμως…
Τα χρόνια πέρασαν η μαμά μου παντρεύτηκε έκανε εμένα και έχοντας σοβαρό πρόβλημα υγείας οι γιατροί της απαγόρευσαν να κάνει άλλο παιδί.
Έτσι λαχταρώντας ένα ακόμα μωρό, έκανε αυτό που γνώριζε ήδη πολύ καλά, πήρε τον αδελφό μου που έγινε το δεύτερο παιδί της οικογένειας όταν εγώ ήμουν ήδη έντεκα χρονών.

Ο Α. έγινε η μεγάλη της αδυναμία, έδινε για κείνον και την ψυχή της.

Όταν ανακαλύφθηκε πως είχε νοητική υστέρηση τον πήγε παντού και ουσιαστικά δεν το παραδέχτηκε ποτέ.

Μάζευε ρούχα και προικιά για την ώρα του γάμου του και δεν ήθελε να ακούσει πως κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν ποτέ.

Όταν ήταν στα τελευταία της – «έφυγε» 65 χρονών – ήταν για κείνον οι τελευταίες της κουβέντες.

Να τον προσέχω, να μη τον παραμελήσω, να τον έχω το νου μου σε ότι χρειαστεί….

Λες και γινόταν να μη το κάνω…

Αλλά είπαμε ήταν η αδυναμία και η έγνοια της.

Έτσι λοιπόν, με αυτά τα βιώματα, σαν μικρό κορίτσι τα όνειρά μου ήταν όταν μεγαλώσω και παντρευτώ να κάνω ένα δικό μου παιδί και το δεύτερο να το πάρω απ’ το βρεφοκομείο.

Θάμουν 16 με 17 όταν πέρασα για πρώτη φορά την πόρτα του Βρεφοκομείου στην οδό Πειραιώς..

Μίλησα με κάποια κοινωνική λειτουργό της ζήτησα να βαφτίσω κάποιο παιδάκι και σαν νονά του να το βλέπω, να το φροντίζω, να το παίρνω σπίτι.

Αρνήθηκε, μου εξήγησε πως κάτι τέτοιο δεν γίνεται, πως τα παιδιά δίνονται μόνο για αναδοχή ή υιοθεσία.

Έφυγα απογοητευμένη, αλλά δεν το έβαλα κάτω… ήξερα από τότε πως κάποια στιγμή θα κατάφερνα να πάρω κι εγώ ένα παιδί , να το «κλέψω» από το άψυχο ίδρυμα και να του προσφέρω την αγάπη και την οικογένεια που θα είχε ανάγκη.

Η αλήθεια είναι πως μεσολάβησαν πολλά χρόνια μέχρι να το κατορθώσω.

Παντρεύτηκα νωρίς, έκανα δυό παιδιά, χώρισα..

Ξαναπαντρεύτηκα κι έκανα τον τρίτο μου γιό και τότε… όταν πια η ζωή μου είχε τακτοποιηθεί, τότε που ήμουν πια ευτυχισμένη με τα παιδιά και τον άντρα μου, τότε ήταν που άρχισα πάλι να σκέφτομαι έντονα εκείνο το παλιό όνειρο..

συνεχίζεται….

Εικόνα

27 Σχόλια (+add yours?)

  1. apd22
    Ιολ. 31, 2013 @ 20:29:45

    …….ΤΙ ΝΑ ΠΩ…ΤΙ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΩ ΤΩΡΑ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ…ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ…ΜΠΡΑΒΟ ΝΑ ΠΩ…????ΘΑ ΦΑΝΕΙ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟ…ΣΕ ΣΕΒΟΜΑΙ…ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ….ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!!

    Απάντηση

  2. Αριστέα
    Ιολ. 31, 2013 @ 20:35:13

    Θυμάμαι που είχες πει ότι κρατούσε από παλιά η ιστορία της αναδοχής στην οικογένεια σου και περίμενα πώς και πώς να μάθω αυτή την ιστορία!
    Τζίνα μου, ας αναπαύονται οι ψυχούλες τους…. Η γιαγιά σου κι η μητέρα σου θα είναι άγγελοι!
    Περιμένω τη συνέχεια και μέχρι να γίνει δεν θα κάνω δική μου δημοσίευση!
    Την αγάπη μου σου στέλνω!
    Καλό ξημέρωμα χαρά μου!

    Απάντηση

    • Tzina
      Ιολ. 31, 2013 @ 20:40:17

      Φυσικά και θα κάνεις δική σου δημοσιευση..
      Τα δικά μου θα πάρουν καιρό να ολοκληρωθούν, εξ άλλου έτσι δεν είπαμε; εκ περιτροπής η κάθε μια;…

      Απάντηση

      • Αριστέα
        Αυγ. 01, 2013 @ 07:14:33

        Καλημέρα και καλό μήνα. Νομίζω πως ξέρω πως θα ξεκινήσω εγώ. Κάπως όπως κι εσύ αλλά από μια άλλη σκοπιά…
        Φιλιά πολλά και σε ευχαριστώ για την έμπνευση και την αγάπη που απλόχερα σκορπάς

  3. δελφινάκι
    Ιολ. 31, 2013 @ 21:32:41

    Πολύ γλυκό και συγκινητικό η αγάπη σας, από γενιά σε γενιά…Μπράβο για την ευαισθησία σας..Και μπράβο και για το μπλογκ αυτό..

    Απάντηση

    • Tzina
      Αυγ. 01, 2013 @ 03:04:44

      Δελφινάκι μου όλοι μπορούμε να κάνουμε το ίδιο, απλά αλλάζουν οι συνθήκες στην ζωή του καθένα.
      Καλό σου μήνα 🙂

      Απάντηση

  4. Αγριμιώ
    Αυγ. 01, 2013 @ 01:29:46

    Ήμουν σίγουρη όταν πατούσα εκείνο το κουμπάκι (Δημιουργία Ιστολογίου) ότι εδώ μέσα θα διαβάζαμε ιστορίες αγάπης, φιλίας και δοσίματος… και τελικά καμιά σας δεν με διέψευσε. Πόσο γλυκά, πόσο όμορφα δένει η μια ιστορία με την άλλη, μικρά μου βοτσαλάκια; Σ’ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας τούτη την όμορφη ιστορία – θα ήθελα πολύ να διαβάσω για την αναδοχή σήμερα σε κάποια επόμενη ανάρτησή σου. Θυμάμαι που είχες εξηγήσει εν συντομία κάποια πράγματα στα σχόλια στην σελίδα σου, αλλά θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε περισσότερα.

    Δροσερό φιλί από Μελβούρνη

    ΥΓ Ο Στέλιος προσπάθησε να σας βρει; Είχατε ποτέ νέα του;

    Απάντηση

    • Tzina
      Αυγ. 01, 2013 @ 03:05:46

      Ήθελα να πάρω τα πράγματα απ’ την αρχή, στην συνέχεια θα έρθω και στο τώρα… υπομονή 🙂
      Τον Στέλιο δεν τον ξαναβρήκαμε ποτέ, ούτε και μάθαμε νέα του….

      Απάντηση

    • Ρουλα Σμαραγδενια
      Αυγ. 02, 2013 @ 20:47:27

      Αγριμακι μου εχω ορισμενες αποριες σχετικα με την καρτούλα που θα κανουμε στις γραφω στην άλλη σελιδα.. που έχει και την φωτό… φιλώ σε

      Απάντηση

  5. Dimitra
    Αυγ. 01, 2013 @ 08:38:13

    Αχ βρε Τζινακι, οταν εχεις μεγαλώσει με τόσο σπουδαίες και δοτικές γυναίκες, πως γίνεται εσύ να μην γίνεις τέτοιος άνθρωπος;
    Η γιαγιά σου υπέροχη, η συνονόματη μανούλα σου μοναδική, εσύ αξεπέραστη!
    Περιμένω με αγωνία την συνέχεια αν και θα λειπω διακοπες και θα τα διαβάσω μαζεμένα.
    Διάβασα παραπανω στο σχολιο οτι δεν ξαναμιλησατε με το Στέλιο. Ηταν μικρουλης βεβαια οταν εφυγε, λογικό. Αλλα θέλω να μάθω για τη Δήμητρα και τη Μαρία κι αλλα! Για τον αδελφούλη σου τι να πω, η μαμα σου ήταν καταπληκτική και μπράβο και σε σένα που τον φροντίζεις με τόση αγάπη.
    Φιλιά πολλά Τζίνα. Ελπιζω να ξεκουραστείς και εσυ λιγάκι και να απολαύσεις ήλιο και θαλασσίτσα.
    Φιλιά πολλά και σε σενα Αριστεάκι μου καλό και σε σένα Αγριμιώ γλυκιά!

    Απάντηση

    • Tzina
      Αυγ. 01, 2013 @ 11:24:41

      Aρχικά είσαι συνονόματη με την γιαγια, εκείνη λέγανε Δήμητρα.
      Για την Δήμητρα επίτρεψέ μου να μη πω άλλα εκτός από ένα …. όταν πέθανε η γιαγιά και την ειδοποιήσαμε δεν ήρθε….. (δεν θα σχολιάσω τίποτα άλλο)..
      Για την Μαρία αν πατήσεις πάνω στο όνομά της στην ανάρτηση ο σύνδεσμος θα σε πάει σε παλαιότερο ποστ μου και θα διαβάσεις κάποια παραπάνω πράγματα.
      Σ’ ευχαριστώ για τα ζεστά σου λόγια, καλό μήνα 🙂

      Απάντηση

      • Dimitra
        Αυγ. 01, 2013 @ 12:50:18

        Μα προσπαθούσα να καταλάβω ποιά έλεγαν Δήμητρα αλλα δεν ειναι ξεκάθαρο και με μπέρδεψε και η φωτογραφία με την αφιέρωση για τη μαμα σου που γράφει πως ειναι ενθύμιο του βρεφοκομείου προς την αγαπημένη Δήμητρα και κάτω γραφεις πως ειναι η μαμά σου. Ειμαι τόσο στόκος;
        Για τη Μαρία δεν ειχα δει το σύνδεσμο, παω να διαβάσω.
        Για τη Δήμητρα κρίμα. Ειναι αχαριστία να ξεχνάμε αυτούς που μας μεγάλωσαν.

  6. Μαρία Κανελλάκη
    Αυγ. 01, 2013 @ 17:20:00

    Ευχαριστούμε θερμά για το μοίρασμα!
    Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να καταγράφεις ιστορίες απ’ το παρελθόν.
    Σε θαυμάζω γιατί αυτό που κάνεις, είναι μεγάλη παληκαριά!

    Περιμένω τη συνέχεια και σου στέλνω εγκάρδιες ευχές!
    Είσαι πρότυπο γυναίκας για μένα…

    Απάντηση

    • Tzina
      Αυγ. 01, 2013 @ 17:26:01

      Μ’ αρέσει να μοιράζομαι μνήμες και συναισθήματα και η αλήθεια είναι πως έχω τους καλύτερους συνοδοιπόρους 🙂

      Απάντηση

  7. Αριστέα
    Αυγ. 01, 2013 @ 17:40:00

    Πωπω! Είμαι ευτυχισμένη και μόνο που έχετε αγκαλιάσει τόσο ζεστά όλη αυτή τη προσπάθεια!
    Σας αγαπώ………

    Καλό μήνα σε όλες !

    Απάντηση

  8. joan petra
    Αυγ. 01, 2013 @ 17:48:09

    Με κομμένη την ανάσα…
    Πολλά φιλιά συγκίνησης…

    Απάντηση

  9. me (maria)
    Αυγ. 01, 2013 @ 20:51:35

    Ό, τι κι αν πω θα είναι τόσο λίγο…διάβασα και τους συνδέσμους, έκλαψα για τη Μαρία, χάρηκα που βρήκες την κόρη της, εύχομαι να είναι καλά τα αποτελέσματα στις εξετάσεις του αδερφού σου,χάρηκα που τα κορίτσια έγιναν αφορμή να συναντήσω έναν άνθρωπο σαν εσένα…φεύγω πολύ συγκινημένη..
    Να είσαι καλά…είστε σπουδαία οικογένεια!!
    Φιλιά πολλά και καλό μήνα!!

    Απάντηση

  10. Katerina
    Αυγ. 01, 2013 @ 21:29:51

    Με τέτοια οικογένεια και τέτοιες εικόνες δεν θα μπορούσες να είσαι κάτι διαφορετικό Τζινάκι μου! Πραγματικά αξίζετε όλες πολλά συγχαρητήρια γιατί η χαρά, η αγάπη και η δύναμη που έχετε δώσει δεν συγκρίνονται με τίποτα!
    Να σε έχει ο Θεός καλά, να εμφυσήσεις και στα παιδιά σου αυτή την κληρονομιά!

    Απάντηση

  11. Ρουλα Σμαραγδενια
    Αυγ. 02, 2013 @ 20:44:04

    Τίποτα δεν είναι τυχαίο κορίτσι μου… σ αυτή την ζωή… παίρνεις πίσω την αγάπη που ΣΟΥ.. έχουν μαθει να δίνεις..!!!!!τον χαρακτήρα μας και το πως θα φερθούμε στην ζωή μας.. μας τον δείχνουν με τον τρόπο τους οι γονείς μας…αν τους έχουμε… δίπλα μας..!!!περνουμε μαθήματα απο εσενα και βλέπουμε πως είναι να ειναι άνθρωπος κανείς… ειμαι τυχερή που σας γνώρισα έστω και απο εδώ μεσα..ευχαριστούμε για τα τα μαθήματα ζωής..!!!φιλακια πολύ ομορφα ξεκίνησε ο Αυγουστος χαρι σε σας …!!

    Απάντηση

  12. Flora
    Αυγ. 03, 2013 @ 12:01:41

    Στο έχω ξαναπεί: Δύσκολες πίστες για δυνατούς και αξιόλογους ανθρώπους…τίποτε άλλο, μόνο σεβασμός…

    Απάντηση

  13. katerina KaPa
    Σεπτ. 20, 2013 @ 21:40:45

    Μόλις τώρα ανακάλυψα αυτό το blog και ξαφνιάζομαι Τζίνα μου! Μπήκα εδώ και διαβάζω, διαβάζω και δεν ξέρω τι να πρωτοσκεφτώ.Συγκινήθηκα, ζήλεψα την δύναμη και το θάρρος σου κι έχω τόσα ερωτηματικά, μα και τόσο θαυμασμό για εσένα.Θαυμασμό και σεβασμό. Είσαι πρότυπο ανθρώπου και μητέρας…Είσαι θησαυρός!!!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: