Όταν έγινε η αρχή…

Παρ’ότι η Αριστέα κι εγώ έχουμε δουλέψει ή δουλεύουμε ακόμη στον χώρο, θεωρήσαμε ότι η πρώτη δημοσίευση ανήκει δικαιωματικά στην Τζίνα, επειδή έχει έναν λόγο παραπάνω να αισθάνεται περήφανη που είναι μαμά…

Αναδημοσιεύουμε, λοιπόν, την ανάρτηση του ιστολογίου της που μας άγγιξε όσο καμία άλλη.

                                                                             DSC_1054

 

Έχουν περάσει κιόλας εννέα χρόνια.
Εννέα χρόνια από τότε που βγήκαμε χέρι χέρι από την πόρτα του ιδρύματος.
Θυμάμαι πως φτάσαμε σπίτι, ο Βασίλης ήταν στο νηπιαγωγείο κι ο μπαμπάς είχε πάρει άδεια απ’τη δουλειά του για να κρατήσει το μαγαζί όσο εγώ θα ήμουν μαζί σου.
Σου έδειξα τους χώρους του σπιτιού.
Τόσο διαφορετικοί αλήθεια από τη μεγάλη αίθουσα με τα πολλά κρεββατάκια του ιδρύματος που μεγάλωσες.
Σου έδειξα το δωμάτιό σου και θυμάμαι πως στην αρχή μπέρδευες τις πόρτες όταν ήθελες να πας στο μπάνιο.
Και χάζευες με όλα τα καινούργια που έβλεπες.
Σου έκανε εντύπωση η ηλεκτρική κουζίνα, το σίδερο που σιδέρωνα τα ρούχα.. πράγματα κι αντικείμενα που δεν είχες δει μέχρι τώρα.
Κι άπλωνες το χεράκι σου να τα αγγίξεις, να τα νιώσεις, να τα καταλάβεις…
Κι έτρεμα μη καείς, μη χτυπήσεις, μη πάθεις κακό.
Και περάσαμε δύσκολα τον πρώτο καιρό.
Κι εσύ κι εμείς.
Γιατί έπρεπε να μάθουμε ο ένας τον άλλον και δεν ήταν εύκολο.
Είχες ζήσει τριάμισυ χρόνια στο ίδρυμα κι έπρεπε τώρα να μάθεις σε άλλο τρόπο ζωής.
Με άλλα πράγματα και άλλους ανθρώπους.
Και πείσμωνες και θύμωνες – μια σταλιά σκατό – κι άνοιγες την πόρτα και μου έλεγες θα φύγω.
Κι απελπιζόμουν πως πάει δεν θα τα καταφέρουμε.
Κι ήταν στιγμές που – ναι το παραδέχομαι – μετάνιωσα για όλο αυτό.
Όμως η αγάπη μου για σένα μεγάλωνε μέρα την μέρα.
Κι αυτό μου έδινε δύναμη.
Κι έκανα κουράγιο και προσπαθούσα να μένω ήρεμη στις προκλήσεις και στις δοκιμασίες που μου έβαζες.
Όχι πως δεν σου φώναξα, όχι πως δεν σε μάλωσα.
Όμως το έκανα όπως ακριβώς γινόταν και με τον Βασίλη.
Γιατί μέρα τη μέρα δεν σας ξεχώριζα πια.
Και χθες είχαμε ραντεβού με την ψυχολόγο του ιδρύματος.
Είχε προηγηθεί μια επαφή μεταξύ εσένα κι εκείνης προ καιρού και σε είχε περάσει διάφορα τεστ.
Και χθες πήγαμε με τον μπαμπά σου να μας πει τα συμπεράσματα των τεστ.
Και μας είπε πως είσαι ένα πολύ έξυπνο παιδί, που δεν τα παρατάει εύκολα, κοινωνικό, χαρούμενο και δοτικό.
Και πως κάναμε πολύ καλή δουλειά και σου έχουμε εμφυσήσει αξίες και σωστές βάσεις για να γίνεις ένας αξιόλογος άνθρωπος.
Και συγκινήθηκα…
Κι έκλαψα…
Γιατί αυτό ήταν η αμοιβή μου!!

6 Σχόλια (+add yours?)

  1. apd22
    Ιολ. 28, 2013 @ 10:51:40

    …….KAUE FORA POY TO DIABAZV..KAUE FORA…AISUHMATA POLLA..LOGIA LIGA…

    Απάντηση

  2. Ρουλα Σμαραγδενια
    Αυγ. 01, 2013 @ 20:58:05

    Την ξαναδιάβασα την ιστορία της Τζινας…και ξαναένιωσα ακριβώς το ίδιο συναισθημα.. ένα γέμισμα καρδιας που υπάρχουν άκόμα άνθρωποι σαν την αγαπημενη φιλη.. και είναι πολύ περήφανη που την εχω (γνωρίσει) μέσα σ αυτόν το ομορφο χώρο των μπλόκ τέτοιες υπέροχες συμπεριφορές μας κάνουν καλήτερους ανθρώπους…φιλιά… συγκίνησης …!!

    Απάντηση

  3. petalouditsa
    Αυγ. 27, 2013 @ 15:33:40

    Τζινα εμεις τωρα πρωτογνωριζομαστε! Το περισσευμα της αγαπης που ειχες μεσα σου εγινε βαλσαμο για αυτο το παιδακι! Υποκλινομαι!

    Απάντηση

  4. RENA
    Σεπτ. 07, 2013 @ 18:16:10

    Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΩ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΤΖΙΝΑ ΜΟΥ!!!!
    ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΨΥΧΗΣ!!
    ΑΥΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΚΙΝΗΣΗ!!!!!
    ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ!!!!!

    Απάντηση

  5. Lamprini
    Μαρ. 06, 2014 @ 22:06:38

    εκπληκτικό..

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: